Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 650

David

David

'Was ik dan toch niet genoeg? Ik dacht dat ge van mij nooit genoeg kreeg? Houdt ge dan toch niet van mij? Ook al zei ge dat ge nooit zo van iemand hield? Zet ge mij dan toch aan de kant? Ik dacht dat ge altijd aan mijn kant zou staan?' tiert Sarah.
'Gij hebt ...' begint David.
'Ja, ik heb haar gebeld! Ge hebt haar helemaal niets gezegd! Niets! Nog steeds niet!'
'Welke zotte kut doet nu zoiets?'
'Schatje?!'
'Nee, 'zotte kut'!'
'Ik was uw schatje, klootzak. Ga naar huis!'
'Dat hebt gij verbrod voor mij. Hier komt gij niet mee weg! '
Het geluid van een schot klinkt luid in de hotelkamer.
'Zet die tv stiller, kut!'
'Gij huurt de kamer hier, doet gij dat maar!'
David's hele lijf trekt wit weg.
''t Is goed, ík zal de tv stiller zetten.'
Hij neemt Sarah beet en werpt haar met haar hoofd in de oude kleurentelevisie. Haar lijf beeft seconden lang, haar benen en armen trekken schokkend samen. Vonken springen uit het toestel.

Shit, denkt David. Dat wordt weer zitten. Hij belt zijn vrouw.
'David, waarom denkt ge míj nu nog te bel ...?'
'Ik heb haar vermoord, schat. Het is voorbij!'
'Wat ... ?'
'Echt waar, ze is dood!'
Zijn vrouw krijst oorverdovend.

Shit, denkt David. Dat wordt weer scheiden.
Hij zoekt naar een sigaret maar vindt er geen. Zijn pakje is leeg.

Shit, denkt David. Dat wordt weer nachtwinkel.

Op weg naar de nachtwinkel zet David alles op een rijtje. Hij smijt zijn gsm uit het raam, gaat naar de bank en haalt het maximumbedrag af, rijdt naar een bordeel iets verderop.
'Hallo, schatje.' zegt de schaarsgeklede vrouw aan de toog.
'Hallo, verkopen jullie sigaretten?' vraagt David vriendelijk.
'Jazeker, achteraan bij de wc.'

Yes, denkt David. Toch gene nachtwinkel.

Hij betaalt met de kaart na een wilde nacht, weet dat de politie hem inmiddels op de hielen zit. Ze zullen vast wel hierheen komen wanneer ze mijn geldspoor volgen, redeneert hij. Hij beslist een verre vriend in Afrika te zullen bellen, hoopt dat die hem kan helpen.

Shit, denkt David. Toch weer nachtwinkel.

Hij rijdt naar een nachtwinkel waar hij nooit geweest is, verschillende steden verder, gaat naar een van de telefoons achteraan.
'Yo, makker,' zegt David. 'Ik kom naar u toe.'
'Is goed, makker.' zegt zijn vriend. 'Toch niet weer ...?'
'Jawel, makker. Exact hetzelfde.'
'Hoe, met ne tv en alles?'
'Ja. Exáct hetzelfde.'
'Ik dacht dat wel toen ge mij belde.'
'Ik rij met de trein tot Gibraltar, bel u als ik daar ben.'
'Ik ben daar met de boot, no problem.'
'Maar echt deze keer, eh.'
'Ja, ja.'

Zijn makker daagt niet op.

Onderweg naar Moskou wordt David toevallig herkend in een nachtwinkel door een interpolagent.

Hij zit elf harde jaren in België.

David komt vrij, ontmoet doorheen de opvolgende jaren een vrouw die hij trouwt en een maitresse die hij ontmoet in een hotelkamer met een oude kleurentelevisie.

'Ik heb het nog,' zegt hij tegen zichzelf in de spiegel van de lobby van het hotel. Het pakje sigaretten in zijn jaszak is bewust leeg.
Soms voelt hij de dingen gewoon aan, denkt hij.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Jorre Vanbaelen
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 285
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "David"

Geschreven door Jorre Vanbaelen . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!