• images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    Klik op SCHRIJFACTIVITEITEN (tabs hieronder) voor alle mogelijkheden!
    933 gepubliceerde inzendingen
  • Tekst opsturen:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 01-10-2020

Hits: 307

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Volwassen

Aangepast: 01-10-2020

Volgens mij, ben ik volwassen. Volgens mij is het zo ver. Drie jaar geleden ben ik afgestudeerd aan de Willem de Kooning. De knutselacademie in Rotterdam. Vlak daarna vluchtte ik naar de andere kant van de wereld om zeven à acht maanden te reizen. Ik bleef anderhalf jaar lang weg. Wat nu ook alweer anderhalf jaar geleden is. Daarna werkte ik als freelance grafisch ontwerper en twee maanden geleden kreeg ik een droombaan aangeboden. Nu ben ik een loonslaaf.

Ik heb het idee dat alles opeens heel snel gaat. En dat vind ik eng. Laatst cancelde ik een drie-daagse performance bij een supervet festival waarbij ik mensen contracten zou laten ondertekenen waarbij ze letterlijk, hun kont aan mij verkochten. Echt waar. In plaats van dit gaf ik datzelfde weekend ongelofelijk veel geld uit aan het kopen van een hele mooie koelkast. Een koelkast. Een koelkast.

In plaats van dat ik dronken verlepte hoopjes ongeluk contracten in hun klauwen duwde en domme gesprekken aanging onder het genot van van een onwaarschijnlijke hoeveelheid alcohol. Tekende ik een contract voor een verlengde garantieperiode voor die ongelofelijk dure koelkast. Koelkast.

Ik woon samen met mijn vriendin en dat gaat prima. We appen elkaar over de was, en boodschappen. En dat is goed. Want zo werkt dat allemaal. Facebook laat me trots zien op welk Zuidoost-Aziatisch zuip eiland ik een aantal jaar geleden was op deze dag. En ik kan me herinneren dat ik één jaar geleden op deze dag, ook keek daar die post, van die dag, in dat jaar, op deze dag.

Het leven gaat focking snel. En het lijkt steeds sneller te gaan. Jammergenoeg ben ik een mens die alles googled. Zo ook dit. Google: gaat het leven steeds sneller?

Ik heb ook een keer gegoogeld of je kan sterven aan een kater. Google was daar geruststellend in.

Nee. Dat kan niet. 

Maar deze google, die andere google, die ging mis.

Google: Gaat het leven steeds sneller?

Ja. Zei google. Het leven lijkt steeds sneller te gaan. Wetenschappers hebben hier langdurig onderzoek naar gedaan. En hier zijn twee waarschijnlijke redenen voor:

Elke dag dat leeft ben je ouder. En heb je dus langer geleefd. Die dag, deze dag, is dus in verhouding korter tot je gehele leven, dan alle andere dagen die je ooit hebt geleefd. Als je één dag oud bent, en je leeft een tweede dag, dan is die tweede dag 50% van je hele leven. Ik heb het uitgerekend, en ik ben nu 9661 dagen oud. En deze dag, de 9661ste is dus 0,01035 % van mijn leven. En dat is dus veel minder dan 50. Door de verschuiving in verhouding kan het lijken alsof de dagen van je leven steeds korter worden.

Dit was het meest deprimerende ding, wat ik mijn gehele leven heb gelezen op google. Totdat ik de tweede reden las waarom het leven steeds sneller lijkt te gaan.

Elke dag in je leven, maak je dingen mee, ervaar je dingen. Genot, pijn, haat, liefde, jaloezie, tevredenheid, afgunst, verbroedering. Weet je, emoties en ervaringen en zo. En hoe ouder je wordt, hoe meer dingen je al mee hebt gemaakt en hoe minder dingen echt invloed op je hebben omdat je het al een keer soort van in een net andere setting hebt gedaan en meegemaakt. Waardoor dingen door de jaren heen minder indruk op je maken en het daardoor gewoon minder boeit. Waardoor het lijkt alsof er steeds minder belangrijke dingen plaatsvinden waardoor er een sleur lijkt te ontstaan waardoor het lijkt alsof je leven alsmaar sneller en sneller en sneller gaat.

Fuck. Google had me echt opgefocked. Google is niet meer mijn vriend. Nooit meer. Ik dacht:

Hey google: Gaat het leven steeds sneller? 

Huh? Nee. 

Dat verwachtte ik. Dat was nodig. Dat had ik nodig. Nog steeds.

En, ik wil hier niet staan om jullie hier met ze alle te deprimeren met dit verhaal. Maar ik bedoel, de tijd, dat het kost, om dit stukje aan jullie voor te dragen is vandaag het kortst in verhouding tot al jullie individuele levens.

Want ik dacht na. Wat moet ik hier mee!? Wat heb ik aan deze informatie? Hoe kan ik de effecten stoppen? Moet ik elke dag systematisch één minuut korter slapen dan de dag ervoor om het effect van de verhouding tegen te gaan totdat je de rest van je leven gewoon wakker bent!?

Moet ik structureel nieuwe ervaringen voor mijzelf creëren zoals bungeejumpen en spinnen eten en burgemeester worden en kleding ontwerpen en scrabbel wedstrijden winnen en kolen mijnen en parkieten trainen en lid worden van het studenten vereniging en een yoga schooltje starten en veganistisch worden en in Zuid-Frankrijk expertise opdoen op het gebied van eeuwen oude druiven om zo uiteindelijk de perfecte Franse wijn te bottelen en daarmee te bewijzen dat de beste rode, witte en mousserende wijnen zelfs na de opkomst van plekken als Chili, Californië, Australië en Nieuw-Zeeland als wijnproducenten, nog steeds de absolute top vormen?

En na dit alles realiseren dat het stelselmatig creëren van nieuwe ervaringen an sich ook een sleur is waar je dan in komt te vervallen?

Terwijl dit alles door mijn hoofd spookte barstte ik in tranen uit. Stortte ik tot de grond en vervloekte de gehele wetenschappelijke gemeenschap van Aristoteles tot Freek Vonk. Terwijl ik snikkend mijn vuisten ritmisch op de grond sloeg en mijn tranen langzaam maar zeker de kraag van mijn coltrui bereikten. Terwijl ik mijn broek volscheet van pure waanzin en paniek. Terwijl mijn overslaande stem gilde naar mijn moeder. Terwijl ik langzaam maar zeker eindigde in foetushouding onder mijn designer eettafel. Dat was het moment, dat ik langzaam bij zinnen kwam en het licht zag. Geluk vulde mijn hart toen het allemaal opeens zo duidelijk was.

Dario, je bent nog lang niet volwassen.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

01.10.20
Feedback:
Aardig verhaal, maar in deze vorm wellicht meer een blog. Maar blijf schrijven!
Tip: kijk je schrijfwerk nog eens na op slordigheidjes (interpunctie, typefoutjes, etc.).
Show more

Meer van deze auteur: