1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    969 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Controle

Publicatie op : 20-11-2020

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Controle

371 Hits.
 
Mijn plan wordt spoedig uitgevoerd. Ik kijk naar mijn dochters, mijn vrouw. Ze zitten te klaverjassen aan de achtertafel.
De vorige keer was ik naïef. Ik liet ongewild vallen dat ik ziek was. Niet lekker. Een kleine kuchje maar. En vóór ik het wist lag ik in een ambulance, hobbel de bobbel naar het ziekenhuis. UMC Utrecht. Ik haat dokters, ziekenhuizen, naalden en bovenal onderzoeken. Liever dan dat ben ik gewoon ziek. Maar nee, mijn dochters en mijn vrouw wilden er niet van horen.
'Zware longontsteking,' constateerde de arts op de eerste hulp.
'Iets later en u was er niet meer geweest.' Hij keek me streng aan.
Ik staarde schuldbewust naar de vloer.
'Wie zorgt er dan voor mijn duifjes?' vroeg ik bezorgd. Mijn lievelingen moeten het tenslotte goed hebben.
Buur Harry zou het doen. Hij deed echt zijn best, dat valt niet te ontkennen, maar het was niet zoals IK het zou hebben gedaan. Niemand kan voor mijn liefjes zorgen zoals ik dat kan.
Dit keer zal het anders gaan. Ik heb het probleem met mijn schatjes getackeld. Ik houd mijn mond dicht nu, niemand die wat ziet. Vreemd, want ik ben pittig afgevallen de laatste tijd. Zo af en toe kijkt mijn vrouw achterdochtig mijn kant op, maar ja, als ik zeg dat alles goed gaat, heeft ze geen poot om op te staan.
Zelf ben ik er zeker van dat de zaak ernstig is dit keer. Ik heb op internet gezocht. Gekeken naar ernstige vermagering, bloed in ontlasting. Goed is het niet. Dit is kanker. Net als bij mijn vader destijds. Hij werd zestig. Vreemd, sinds hij stierf werd zestig een magische leeftijd. Een soort overlevingsgrens, die ik moest overtreffen. Dat heb ik gehaald. Het zij zo. Ik ben vijf en zestig nu.
Er is waarschijnlijk niets meer aan mijn kanker te doen, en zelfs als dit wel het geval is, begin ik nóg niet aan allerlei onplezierige behandelingen. Nee.
Ik tuur naar buiten, mijn blik valt op het schuurtje. Mijn mooiste duif zit voor het raam op stok. Ik voel de tranen opwellen, die ik al een tijdje krampachtig weet te bedwingen.
Mijn vrouw ligt nog in bed.
Er is geen tijd voor tranen. Ik begeef me naar het schuurtje. Daar zitten ze, al mijn schatjes. Blij dat ze me zien. Ze hebben geen idee, die arme duifjes.
Sterven doe je niet ineens, zeggen ze, maar een klein beetje elke dag. Hoe waar is dat.
Ik neem de eerste duif van
de stok en ik streel haar vleugels. Dan leg ik mijn hand rond haar hals en draai tot deze knakt.
De andere vijftig duifjes valt een zelfde lot toe. Ik ga door totdat uiteindelijk mijn mooiste prijsduif, als laatste, het loodje legt. Geen van hen huilt of krijst. Ieder van hen aanvaardt zijn lot, alsof het zo moet zijn.
Het geeft mij kracht.
Dan draai ik me om en pak mijn oude brommertje uit het fietsenhok.
Zonder nog één keer om te kijken rijd ik weg. Geen bericht of brief, niets van dat alles. Zoiets past mij niet.
Er is geen weg meer terug, maar ook geen weg vooruit.
Kalm rijd ik mijn brommer in de stalling.
Het is nog rustig. Er lopen maar een paar mensen voorbij. Een man in pak met een aktentas, een jongen van net in de twintig in een spijkerbroek met gaten op de knieën. Een gezette vrouw met een kleine chiwawa.
Ik sta rustig te wachten.
De wijzer van de stationsklok tikt luid. Het is bijna zeven uur.
In de verte hoor ik een claxon. Het is haast mijn tijd.
Dichter en dichterbij komt het geraas. Dan duik ik in het gat, een perfecte sprong, mijn laatste daad. Het is een krachtig statement.
Zo heb ik toch alles in eigen hand gehouden tot aan het bittere eind.
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

25.11.20
Feedback:
Goed verhaal Nicole!
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
24.11.20
Feedback:
Je zette me mooi op het verkeerde spoor met de duifjes. Maar goed geschreven!
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
20.11.20
Feedback:
Top geschreven Nicole
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Midleven
581
Lezen?
Feest
572
Lezen?
Kwetsbaar
524
Lezen?