Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 743

Consistent de fout in

Als een eerste streep zonlicht door een kier van de gordijnen zijn neus kietelt en tegelijkertijd een merel zijn nazomerlied aanheft, is Freek al snel helemaal wakker. Bijna tegelijkertijd ontsluit het frêle meisje naast hem haar ogen. Beschenen door het serene ochtendlicht constateert Freek dat zij feitelijk broodmager is, hij kan haar ribben tellen. Haar gelaatskleur is vaal en haast onnatuurlijk bleek. Had hij haar gisteren bij daglicht ontmoet, én was hij nuchter geweest, zou hij haar nooit hebben benaderd, laat staan mee naar huis hebben genomen.
Twee flessen rode wijn, in combinatie met de verleiding des vleses, hebben hem weer eens een ongewenste logee opgeleverd. Alsof ie het nooit leert. Van hun nachtelijk minnespel herinnert hij zich niets, zoals hij zich wel vaker weinig tot niets van de avond ervoor herinnert, maar gelukkig voelt hij vooralsnog geen kater opkomen. Haar naam is hem ontschoten; iets met drie of vier lettergrepen en het eindigde op een a, gelooft ie. Het heeft geen zin ernaar te vragen, na vandaag zien ze elkaar toch nooit meer.
Zwijgend zitten ze in bed, schouder aan schouder, het dekbed is op de grond gegleden. Freek rust met zijn hoofd tegen de muur, zijn handen liggen gevouwen in zijn schoot en bedekken zijn geslachtsdeel dat plakkerig aanvoelt. Het meisje heeft haar knieën opgetrokken en haar linkerarm om haar onderbenen geslagen. Met haar rechterhand pulkt en frunnikt ze aan en tussen haar tenen. Af en toe lijkt ze met haar duim de toppen van haar vingers schoon te wrijven. Als ze haar hoofd wat schuin houdt valt het Freek op dat ze last heeft van roos. Nou ja, hij was toch al van plan vanmiddag zijn bed te verschonen.

Ze zijn al zeker een kwartier wakker, maar na een ‘goedemorgen’ en beleefdheidshalve ‘heb je goed geslapen?’ te hebben gevraagd, is er nauwelijks meer een woord gewisseld – waar praat je in godsnaam ook met zo’n grietje over?
Om toch de stilte dan maar te doorbreken, vertelt Freek wat over zijn bestaan als jong, aan de weg timmerend schrijver. Mogelijk heeft hij dat gisteravond in het café ook al gedaan; hij weet het niet meer en het interesseert hem eigenlijk niet. Het is een ingestudeerd riedeltje dat hij graag en veelvuldig afdraait.
‘Als vrijdenkend prozaïst, maar bovenal als autonoom poëet, laveer ik gestadig door het schimmig schemergebied van de abstracte werkelijkheid en de concrete essentie. Wars van de show don’t tell-dictatuur en een haast ziekelijke, ongekende rijmdwang, balanceer ik vervaarlijk op het hellend snijvlak van doorgeslagen literaire regelgeving en artistieke anarchie. Begrijp je me eigenlijk wel?’
‘Nee, ik begrijp er echt helemaal geen snars van,’ reageert het meisje kribbig. ‘Ik lees eerlijk gezegd niet zo vaak, maar als ik lees, dan iets van Jill Mansell of Jenny Colgan. Of van Gillian King. Gewoon lekkere chicklit, weet je wel.’ Terwijl ze zo leutert, peutert ze onverstoorbaar aan de grote teennagel van haar rechtervoet, waarvan de bordeauxrode nagellak voor driekwart is afgeschilferd. Dan scheurt ze zorgvuldig het uiterste randje ervanaf dat ze achteloos naast zich op de grond gooit. Met wat spuug op haar wijsvinger tracht ze de rafelige nagelrand weer glad te strijken. Freek ziet het hele gebeuren met afgrijzen aan.
‘Maar eigenlijk kijk ik ’s avonds het allerliefst naar Netflix,’ keuvelt het grietje gestadig verder, haar blik nog steeds op haar tenen gericht. ‘Lekker bankhangen, weet je wel. Bankhangen en chillen met m’n vriendinnen, dat zijn m’n grootste hobby’s. En shoppen, niet te vergeten.’
Verbeeldt hij het zich, of ziet ie witte schuimvlokjes in haar mondhoeken? Automatisch veegt hij met de rug van zijn hand snel z’n eigen mond af en hij vraagt vriendelijk of ze misschien nog even wil douchen voordat ze naar huis gaat. ‘Ik kan je helaas geen ontbijt aanbieden, ik heb niets in huis,’ jokt hij er routineus achteraan. Het mokkeltje kijkt nog een halve minuut blasé naar haar voeten, maar stapt dan toch uit bed en vraagt Freek waar ze een handdoek kan vinden.
Wanneer hij een half uurtje later de voordeur hoort dichtslaan, verdwijnt het meisje meteen uit zijn gedachten. Niet meer doen, neemt hij zich voor en met een glimlach op zijn gezicht glijdt hij onmiddellijk weer weg in een diepe slaap.

Het loopt al tegen vieren als hij eindelijk opstaat. Na een dubbele espresso, een warme douche en een uitsmijter ham, voelt hij zich weer helemaal het mannetje. De vijf zit inmiddels in de klok, ruim zelfs, kwart over geweest; tijd voor een glaasje wijn buiten de deur. Wie weet wat er vanavond op zijn pad komt.
Z’n bed verschoont ie morgen wel, al kun je z’n beddengoed inmiddels beter als zure lappen betitelen. Geeft niks, de meiden die hij doorgaans oppikt zijn meestal toch straalbezopen. Wel raapt hij het afgescheurde teennagelrandje van de grond op. Een klein hoekje ervan is bordeauxrood, ziet Freek. Het door zijn logee bevuilde hoofdkussen klopt hij uit op het balkon. Als door een gelukkig toeval staat de wind in de goede richting en worden de hoofdhuidschilfers niet teruggeblazen in zijn gezicht.

In café Sportzicht, Freeks stamkroeg, is het al aardig druk en luttele minuten later is Freek in gesprek met een ietwat mollig, maar zeker niet onaantrekkelijk meisje dat Helma heet en Communicatie zegt te studeren.
‘En jij?, vraagt de studente, ‘wat doe jij zoal in het dagelijks leven?’
Freek doet zijn best zo achteloos mogelijk te klinken: ‘Ik schrijf, poëtisch proza en prozaïsche poëzie. M’n tweede roman is bijna voltooid. Als vrijdenkend prozaïst, maar bovenal als autonoom poëet, laveer ik gestadig door het schimmig schemergebied van de abstracte werkelijkheid en de concrete essentie…’
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Ewald Hagedorn
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 132
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Consistent de fout in"

Geschreven door Ewald Hagedorn . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
30.08.20
Feedback:
Het voelt wel enorm droevig. Dat leven als autonoom poëet...
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
29.08.20
Feedback:
Ik vind het thema zeker geschikt voor een verhaal, dat je ook goed geschreven hebt. Wel lijken een paar citaten mij veel te zwaar om spontaan door Freek uitgesproken te zijn.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...