Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Kort verhaal
Inzendingen: 897
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."

Common sense

De ruzie tussen de tweeling Jo en Bo escaleert. Jo vindt de starheid van haar broer onverdraaglijk en Bo is het kapstokgedrag van zijn zus meer dan zat.
Joanna en Boris zijn als twee-eiige tweeling geboren. In eerste instantie leken ze identiek, maar na tien maanden kwamen de grote uiterlijke verschillen. Jo ging op haar moeder lijken, met lichte huidskleur, blonde haren en blauwe ogen. Terwijl de huid en haren van Bo al donkerder kleurden en met zijn schitterende bruine ogen werd hij uiteindelijk het evenbeeld van zijn vader.
 
Jo en Bo hadden een fijne jeugd en zaten van basisschool tot en met VWO in dezelfde klas. De tweeling stond bekend als vrolijk, ondernemend en vooral betrouwbaar. Daardoor waren ze populair en hadden al snel een grote vriendenkring. Natuurlijk ontstond er tussen de vrienden weleens wat onenigheid, dan werd Jo een dom blondje en Bo zwarte piet genoemd.
Men bedoelde dat gekscherend, immers iedereen had een bijnaam. Remco: dikke vetzak, Petra: velletje bleekscheet, Pierre: rooie vuurtoren, Julan: poep chinees, Achmed: stomme turk, Levi: vuile jood, Najib: stiekeme mocro, Pascal: geile homo, Sven: schele kaaskop en Annelies: kleine onderdeur.
 
De bijnamen werden zonder er over na te denken geaccepteerd en deden verder niets af aan de onderlinge loyaliteit. Hoewel het bij Remco, die zich stilletjes schaamde voor zijn uiterlijk, iedere keer toch een vervelend steekje in zijn maag gaf wanneer hij “dikke vetzak” werd genoemd.
Jo had geen last van haar bijnaam, ze was immers op school een van de slimste. Pas tijdens haar volwassen leven, wanneer soms wildvreemde mensen haar een dom blondje noemden, kon ze gepikeerd reageren. Sowieso vond ze een waardeoordeel alleen om je uiterlijk belachelijk.
 
Toen op een dag Jo en Bo van hockeytraining naar huis fietsten gebeurde iets verschrikkelijks. Midden in de woonwijk werden ze aangereden door een dronken automobilist. Bo kwam er vanaf met slechts enkele schrammen, maar Jo was er zeer slecht aan toe. Een zwaar letsel aan de rug, gebroken arm en gescheurde milt dwongen haar om wekenlang in het ziekenhuis te liggen. Daarna heeft het nog zeker twee jaar geduurd voordat ze weer bijna de oude was.
 
Bo omringde Jo met liefde en aandacht. Zoveel mogelijk vervulde hij de wensen van zijn zusje. Ook al waren sommige wensen ietwat overdreven. Ondertussen behaalde Bo zijn diploma en besloot te gaan studeren in Groningen. Vanwege het lange hersteltraject heeft Jo pas een jaar later haar diploma gehaald. Daarna koos ze voor een studie in Leiden. Mede hierdoor kreeg de tweeling ieder voor zich nieuwe vrienden en andere ideeën. Jo en Bo groeiden uit elkaar. Niet gewoon op een natuurlijke wijze, maar wezenlijk met zeer scherpe kanten. Dit tot groot verdriet van hun ouders.
 
Bo is activist geworden. Hij keert zich tegen al het onrecht in de wereld: etnisch profileren, racisme en discriminatie. Bo heeft oog voor elke misstand en voert dag en nacht een verbeten strijd daartegen.
Een zoon waar je als ouder trots op kunt zijn. Maar Bo slaat te ver door en vergeet tegelijkertijd uit welk harmonieus gezin hijzelf komt. Je ziet hem nooit meer lachen. Hij is blind voor de schoonheid van de natuur en elk lentezonnetje gaat aan hem voorbij. Stellig verkondigt Bo zijn overtuiging. Vrijheid van meningsuiting is voor hem de normaalste zaak van de wereld. Van elke Politieke uitspraak wordt hij achterdochtig en hij wantrouwt de media. Proberen hierover met hem te discussiëren is onmogelijk. Bo strijdt star voor zijn gelijk.
 
De zorgen om Jo zijn voor de ouders ook niet gering. In plaats van serieus studeren vindt Jo dat ze haar verloren jaren moet inhalen door te feesten met drank en drugs. Wat maakt het uit dat ze iets langer doet over haar studie. Ze heeft toch al een gat in haar toekomstige curriculum vitae. Door dat rottige ongeluk is ze haar vrienden van vroeger kwijt. Hoeveel heeft ze gemist aan fuiven en vrijen? Vanwege haar rug is hockeyen een gepasseerd station en andere sporten vindt ze stom. Iedere tekortkoming en tegenvaller in haar leven wijdt Jo aan het ongeluk. Erover praten wil ze niet, want iedereen zou vanzelfsprekend uit zichzelf haar positie moeten begrijpen.
 
Twee kinderen van een vader en moeder. Zo verschillend van uiterlijk en karakter. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn en kun je het positief kleurrijk noemen. Maar het doet pijn om te zien hoe ongelukkig ze in de wereld staan. Het geeft een schuldgevoel. Als ouders denk je: Waar hebben we gefaald? Hadden we vroeger meer moeten vertellen over ons verleden? De worstelingen die we zelf hebben meegemaakt. Hadden we scherper moeten ingrijpen toen we hoorden over de bijnamen? Konden we de impact van het ongeluk voorzien? Hadden we onze kinderen beter moeten leren dat misstanden er altijd zullen zijn. Dat het verleden niet uitgegumd kan worden en dat je dat ook niet moet willen. Juist door de verschrikkingen uit het verleden te herinneren, kun je leren hoe het heden te verbeteren. Hebben we onvoldoende ons best gedaan? Hadden we meer liefde moeten tonen? Allemaal vragen. Je zou er als ouder depressief van worden.
 
Er is geen sprake van gezelligheid tijdens de feestdag. Jo en Bo hebben weer eens knetterende ruzie.
Bo verwijt Jo dat ze eeuwig blijft zeuren over wat haar toen is overkomen en noemt het kapstokgedrag. Jo verwijt Bo dat hij tegenwoordig uitsluitend bezig is met het halen van zijn gelijk. Vader loopt naar de luie stoel en verschuilt zich achter de krant. Moeder vlucht naar de keuken waar ze neiging heeft het hele servies stuk te smijten.
 
Oma Bertha blijft stoïcijns aan de eetkamertafel zitten. Ze neemt een slokje van haar wijn en zegt gedecideerd:
‘Wat ik hier mis is wederzijds begrip en respect.
Aan de ene kant vinden jullie je eigen standpunt zo vanzelfsprekend, dat je daarom weigert daarover te debatteren. Aan de andere kant zijn jullie zo vooringenomen, dat je de woorden van de ander bij voorbaat als onzin betitelt. Door deze opstelling verhardt het conflict en ontstaan er misverstanden. Terwijl jullie in feite hetzelfde zoeken: Erkenning voor mentale pijn.
Bo, vraag aan je zus waarom de periode van het ongeluk haar leven zo heeft beïnvloed. Luister goed en probeer te begrijpen.
Jo, vraag aan je broer waarom hij activist is geworden. Luister goed en probeer te begrijpen.
Sta open voor elkaar en ga de dialoog aan. Het honderd procent eens worden is misschien teveel gevraagd. Maar gezamenlijk een weg vinden naar een vredevoller toekomst zijn jullie, zeker ten opzichte van jullie ouders, verplicht.
En nu ga ik een kijkje in de keuken nemen.’
 
‘Mam hoe heb je dat klaargespeeld? Ik hoor ze normaal met elkaar praten.’
‘Ach, kind ik heb ook geen idee. Het is allemaal zo pijnlijk en verwarrend. Voor elk standpunt is wat te zeggen. Alleen de manier waarop ze het uitdragen leidt niet tot oplossingen. Na een slokje, van de overigens heerlijke wijn, vroeg ik me af hoe een brug te slaan tussen twee mensen waar ik zielsveel van hou. Toen zag ik een parallel met bridgen. Ook al lopen de biedingen volgens vast patroon, komt het toch regelmatig voor dat ik twijfel. Niets doen is uiteraard geen optie, dus maak ik dan gebruik van de gouden regel: Common sense.’
Dit artikel delen?

Everdien Sambrink Sanderink

Publicatie op .
Hits: 123

geef een waardering voor: "Common sense"

Geschreven door Everdien Sambrink Sanderink . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
24.07.20
Feedback:
Nogal moraliserend, niet? (NB: het conflict verhardT)
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
23.07.20
Feedback:
Prachtig geschreven!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    90%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Everdien Sambrink Sanderink 24.07.20
    Dank Janneke en Lieven

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !