Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Kort verhaal
Inzendingen: 893
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."

Brentano

Een maand na de begrafenis besluit ik op een ochtend spontaan bij meneer Bosma langs te gaan. Ik ben erg benieuwd hoe het met hem gaat. Langzaam fiets ik naar zijn huis. En dan…ik kijk door het raam in de woonkamer en stik bijna! De hele kamer is leeggehaald en overal staan lege dozen. Hij zal toch niet ook …? Ik tuur naar binnen maar zie niemand. Opeens hoor ik een stem. ‘Zoekt u iemand?’
Voor me staat een ongeveer 60-jarige man met een fiets aan zijn hand. Ik begin te stotteren.
‘Weet u soms of meneer Bosma hier nog woont?’ vraag ik hem.

Hij zet zijn fiets aan de kant.
‘Ach, Heintje.’ lacht hij. ‘Die leeft nog wel hoor, maar woont sinds kort in dat verzorgingstehuis Brentano.’
Mijn hart maakte een sprongetje. Ik ben blij en toch weer niet, want hij had zelfstellig beweerd dat hij zijn huis nooit zou verlaten en het aanbod van Riet om mee terug te gaan naar Amerika had hij afgeslagen.
‘Hoe lang woont hij daar al?’

De man, die bezig is met zijn voorband, zet zijn fiets aan de kant.
‘Precies weet ik het niet,’ antwoordt hij, ’maar ik denk toch wel een aantal weken. Ik kende Hein niet zo goed, eigenlijk alleen van de vlotte babbel, maar de laatste tijd had ik echt met hem te doen. Ik zeg het nog tegen mijn vrouw: “Dat gaat helemaal niet goed daar.. Wie loopt er nou in een overhemd over straat als het vriest?” En het leek wel alsof hij amper vooruit kwam. Nee, het is maar goed dat hij nu in vlotte handen is.’

Het verzorgingstehuis is gelukkig niet ver. Maar wat moet ik in godsnaam voor hem meenemen? Ach ja, een tompouce natuurlijk. Simpel! Dus fiets ik naar een goede bakker en dan naar Brantano. Een beetje zenuwachtig ben ik wel, omdat ik niet weet in welke omstandigheden ik hem zal aantreffen en of hij het wel leuk vindt dat ik langskom. 

Ik zet mijn fiets in de fietsenstalling en kijk om me heen. Op het wandelpad zie ik wat invalidenwagentjes, verpleging, bezoekers. Het is niet echt een stralende dag, want er staat een gemene, schrale wind en de meeste mensen in de wagentjes zijn dik aangekleed. Ik zet mijn fiets weg in de fietsenstalling en loop naar de receptie, waar een vriendelijke dame me te woord staat.
‘Ja hoor, de heer Bosma woont hier,’ zegt ze, ‘en hij zal maar al te blij zijn om iemand te ontmoeten.’

Ze geeft me zijn kamernummer.

Als ik binnenkom zit Hein Bosma in een fauteuil,  naar het raam gedraaid, zodat ik alleen zijn rug zie.
‘Zet u het daar maar neer,’ zegt hij zonder zich om te draaien.
‘Ik ben het,’ zeg ik een beetje bibberend. ‘Saskia.’

Er valt een stilte. En dan draait hij zich om. Ik ben bang geweest voor wat ik misschien zou zien, maar voel me direct rustiger worden. Hein draagt een donkerblauwe pantalon met een lichtblauw hemd en een mooi blauw jasje. Wat me wel opvalt, is dat zijn ogen troebeler staan dan eerst en dat hij er erg moe uitziet.

De kamer is niet zo groot. Tegen de muur staat een boekenkast, die uitpuilt van de boeken. Verder zie ik een kledingkast van massief hout die ik al eerder heb gezien, en een eenpersoonsbed. In het midden van de kamer staat het glazen tafeltje dat ik zo vaak heb schoongemaakt (met toch altijd die rotkringen!) Rondom het tafeltje staan twee stoelen. Het raam aan de voorkant is vrij groot en de vensterbank is gevuld met

planten. Ik vraag me af wie ze heeft neergezet, omdat Hein zelf geen groene vingers heeft. Micha had die ook niet, maar er kwam elke week een tuinman die de mooie tuin onderhield.

‘Ik kan niets meer zien,’ begroet hij me.
‘Kijk!’ Op de tafel ligt een loep, die hij pakt.
‘Zelfs met dat ding kan ik amper aan mijn postzegelverzameling werken.’
‘Dat is heel erg vervelend,’ zeg ik, op een stoel plaatsnemend.
‘Misschien kunnen we er eens samen naar kijken. Lijkt u dat wat?’
Hein zucht.
‘En al die foto’s die ik nog moet inplakken, een dagtaak is het, en ze willen niet eens een fotoboek voor me kopen hier.’

Ik pak mijn tas.
‘Kijk,’ zeg ik snel. ‘Wat denkt u ervan om samen een gebakje te gaan eten, en dat ik dan even een fotoboek koop? Dan kunt u alvast wat foto’s sorteren.’
Hein fronst zijn wenkbrauwen.
‘Ik zeg je toch dat ik niet goed kan zien. Hoe bedoel je, sorteren?’
Wat moet je zeggen als je alleen maar goed wilt doen? Niets meer misschien. Luisteren! Dat is alles wat ik kan doen.
‘Wilt u soms een kopje koffie?’ vraag ik maar, en dat wil hij wel. Hij wijst naar het aanrecht.
‘Ik heb zo’n apparaat maar kan het niet goed zien, dus dat moet jij maar doen, kind.’

Kind! Het ijs begint een beetje te breken! Ik loop naar het koffiezetapparaat en vind een bus met koffie en filters.
‘Het is toch woensdag vandaag?’ vraagt Hein. ‘Dan eten we bami. Lust je dat?’
Ik heb al geleerd dat ik alles beter kan beamen, dus dat doe ik maar.
‘Heeft u soms zin in een gebakje?’
‘In de kast staan gele bordjes,’ zegt Hein alleen maar.
Ik haal de gebakjes uit de doos en als de koffie klaar is schenk ik twee kopjes in.
Hein neemt twee grote happen en ik zie dat er wat restjes op zijn lippen achterblijven.

‘Best lekker,’ zegt hij. ‘We krijgen nooit gebak. Gisteren nog tegen die Martin. Ik zeg tegen hem, alleen de bami is lekker en dat is vandaag dus als je ergens heen wilt gaan wordt het moeilijk.’’Oh geen probleem hoor. Wat leuk voor u dat u contacten heeft, meneer Bosma.’
Maar hij hoort het niet en kijkt in de verte.
’Nee, en dan heb je mevrouw Van Vliet! Wat een zeur is dat, zeg! Ik heb al duizend keer gezegd dat ze haar kunstgebit moet indoen als ik haar zie, maar het dringt niet tot haar door of zo. En als we gaan ontbijten is de pot pindakaas altijd leeg. Dat doet ze om te pesten, dat weet ik zeker.
Weet jij eigenlijk hoe dat heet, pindakaas in het Engels? Mischa was er dol op in de States, maar daar was de Nederlandse variant moeilijk te krijgen, dus namen we elke keer als we in Nederland waren een flinke voorraad mee.’
‘U hield veel van uw vrouw hè?’ vraag ik in een opwelling. Hein kijkt me glazig aan.
‘Liefde!’ zegt hij een beetje bitter.
‘Liefde heeft nog nooit een mens gered!’
Op deze opmerking heb ik niet gerekend.

‘Micha droeg een geheim met zich mee he?’ zegt hij bitter
‘Ze hield nog steeds van Samuel, ik wist het wel maar ik wilde het niet zien, heus ik heb geprobeerd om haar gelukkig te maken maar wist niet hoe ik haar Samuel moest laten vergeten. Die hele oorlog heeft haar geen goed gedaan, ik denk dat ze is gaan vluchten in mijn armen.’ Ik weet niet wat ik moet zegen, want hij heeft gelijk. Ze hield niet van hem, niet echt.’ ‘Ze heeft me veel over hem verteld,’ biecht ik op. Maar ik denk dat ze toch erg op u gesteld was, ze had het niet gered zonder u.’  Hij kijkt me wat glazig aan. ‘Ze was mijn hele leven maar het was nooit goed genoeg en nu is ze dood en ik zou er alles aan willen doen om haar terug te krijgen, vreemd he hoe een leven kan gaan?’

Dan wordt er opeens aan de deur geklopt
‘Meneer Bosma, het is tijd voor uw medicijnen.’
Hein kijkt de verpleegster boos aan.
‘Ja, maar ik heb toch al gezegd…’
’Dat weet ik, meneer Bosma, maar u moet ze echt slikken. Herinnert u zich nog wat we afgesproken hebben?’
’Mag ik naar buiten?’ vraagt hij.
‘Even niet, meneer Bosma, want ik kom zo terug met de medicijnen.’

Ik sta op.
‘Dan lijkt het me beter dat ik maar ga,’ zeg ik zachtjes. ‘Volgende week kom ik weer. Is dat goed?’
Voor de eerste keer staat Hein ook op.
‘Kind, wil je me een plezier doen?’
Hij krijgt een andere blik in zijn ogen.
‘Zou jij wat mooie muziek willen uitzoeken voor straks?’
‘Voor straks?’ vraag ik verbaasd
Hein knikt.
Voor straks als ik weer bij mijn geliefde ben. Zou je dat willen doen?’
Ik krijg een brok in mijn keel. ‘Daar hebben we het volgende week wel over.’
‘Dat is goed kind, maar wil je me beloven dat je niet al te verdrietig zal zijn? Je hebt nog een heel leven voor je, toch?’
Ik voel dat ik begin te bibberen.
‘Vergeet nooit deze zin: liefde is kunnen loslaten, iets wat Micha nooit heeft gekund.’
We nemen afscheid en ik fiets langzaam naar huis. De tranen springen in mijn ogen. Zou ik hem ooit nog terugzien?
Ik sta stil bij een verkeerslicht en denk aan het lied.
Ik ben zo in gedachten dat ik pas zie dat het groen is als een auto ongeduldig begint te claxonneren.

Ik besluit het bos in te fietsen. Zou die boerderij er nog zijn? Even genieten van de geitjes en dat grote hangzwijn dat altijd in de modder ligt te rollen. Het maakt me altijd zo vrolijk om daar rond te lopen. Maar ik sla een andere weg in, stop bij een bankje en zet mijn fiets aan de kant. Is het toeval of niet? Een prachtige dagpauwoog strijkt even neer op het koude bankje.

Opeens neurie ik een liedje en kom weer tot mezelf.

Zo heen te gaan met je vleugels van weleer

de roos die je kuste
vluchten hoeft ze niet meer
trotseerde jij haar winterkou
dag na dag, keer na keer?
‘Dag lieve Hein,’ zeg ik hardop. ‘Deze is voor jou!’

Dit artikel delen?

Publicatie op .
Hits: 135

geef een waardering voor: "Brentano"

Geschreven door Ingrid Karsten . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
19.08.20
Feedback:
Schitterend geschreven Ingrid, respect!
Even een opmerking:
er staan 2 vreemde witregels in.
Tussen ‘met’ en ‘planten’.
En in het liedje, tussen de eerste en tweede regel. Maar inhoudelijk dus perfect.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
19.08.20
Feedback:
Zeker goed geschreven, het raakt me
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Ingrid Karsten 19.08.20
    DAnk je wel Nicole! Heel lief van je!

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !