Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

Een laatste groet

Regendruppels kletteren op de stemmig gekleurde paraplu’s, in verte rommelt het onweer onheilspellend vanachter de spitse kerktoren van het kleine dorpje. De perfecte weersomstandigheden voor wat er op het programma stond. De donkere bolide met strak staande donkergrijze vaantjes parkeert voor de deur van het uitvaartcentrum en schuchter treden de aangewezen neven naar voren. Ietwat onhandig tillen ze de blankhouten kist op hun schouders, waarschijnlijk de goedkoopste en proberen ze wankelend door de hoofdingang te lopen. Geen van hen heeft ooit militaire dienstplicht vervult en het marcheren in de maat is hen vreemd. Hortend en stotend maakt de kist de reis tussen het publiek dat is opgestaan van de blank gelakte stoeltjes en waar ze de rij passeren buigen de meesten uit eerbied het hoofd.

Het neerzetten van de kist gaat al even onhandig waarbij één kant te snel omlaag gaat en de kist even uit balans is. De mensen op de voorste rij horen vrij duidelijk het rollen van een zwaar lichaam tegen hout. Een rilling zoekt over menig rug een weg omlaag.

Als de kist een tikkeltje scheef op de daarvoor bedoelde staanders staat, worden de knapen weggewuifd door de medewerker van de uitvaartdienst om te voorkomen dat het echt misgaat: dit volstaat.

Dan volgt het gebruikelijke draaiboek. Een greep uit het leven, hier en daar wat gesnotter, een duidelijk waarneembaar gegniffel als een anekdote wordt verteld en een gepast gedeelte van het Requiem van W.A. Mozart. Als laatste is zijn zoon aan het woord, de weduwe is niet in staat te spreken door de brok in haar keel. Hij deelt, vrij emotieloos, mee dat het zijn vaders laatste wens was om nog één keer zijn favoriete muziekstuk te laten spelen, al zal het bij een aantal “als eigenaardig” in de oren klinken. Met een knikje naar de geluidsman achter in de zaal wordt het stuk ingezet.

Ofschoon de openingsgeluiden al enigszins uit de toon vallen, begint het meerendeel van de zaal pas daadwerkelijk verbaasd om zich te kijken als de versnelling wordt ingezet: “Reign in Blood” van Slayer is nu eenmaal niet een eenvoudig nummer, niet om te spelen maar net zo min om te waarderen.

Bij het tweede deel, waar de solo van wijlen Jeff Hanneman de luisteraar meeneemt naar de diepste krochten van de metal, wordt het de eerder genoemde medewerker van het uitvaartcentrum te veel. Met kordate pas baant ze zich een weg naar het katheder om deze laatste wens voortijdig af te ronden. Bij het passeren van de kist gebeurt het onvermijdelijke, haar rechter been stoot tegen de uitstekende hoek en in vertraging ziet de gehele zaal het houten gevaarte van de staanders af glijden. Met een klap die zelfs boven de solo van Kerry King nog te horen is, klettert de kist op de vloer.

Bij het zien van het lijk van het negentigjarige dametje, de handjes nog vroom gevouwen om de rozenkrans, gaat er voor de tweede keer die dag een schok door de zaal.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Dave Koresh
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 400
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Een laatste groet"

Geschreven door Dave Koresh. Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!