Klik op een van de onderwerpen voor meer informatie!

SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
OOK MEEDOEN?
Tekst inzenden:
Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Door, na eerst in te loggen op JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN

Eerst inloggen s.v.p.!

Bodemloze Gruwel

Publicatie: 03 januari 2022

DISCLAIMER

Het volgende verhaal bevat schokkende en grafische scenes. De horror en verschrikking die worden beschreven zijn van het ergste soort. De auteur is niet aansprakelijk voor de gevolgen van het verhaal. Wees voorzichtig met hartkwalen.  Er zijn mannen flauw gevallen tijdens het lezen.

Tom stond verlaten op het plein, als een kuiken verstoten uit het nest. Verlamd, met angst in het gezicht keek hij door het raam naar binnen. Hij keek naar de rondingen van een vrouwelijk lichaam, levenloos, zonder armen en zonder hoofd.

 

De dag begon zo perfect, hoe had hij ooit kunnen weten dat het in gruwel zou eindigen. Ze hadden zich na een heerlijke romantische vrijdagavond uitgeslapen, om daarna uitgebreid te ontbijten. Zij had sinaasappelen geperst, hij de eitjes gebakken. Het voelde onwerkelijk, dat hij iemand had gevonden waar hij verliefd op was. “Wat wil je doen vandaag?” Had hij haar enthousiast gevraagd. Het was hun vierde weekend dat ze samen doorbrachten, en ze hadden niets gepland; behalve om met z’n tweeën te zijn.

“Laten we naar de stad gaan vanmiddag, het beloofd droog te blijven vandaag.”

“Goed idee, doen we.”

 

Nu stond hij voor een grote ruit naar een levenloos torso te kijken. Eén hand in zijn zak, de andere hield onhandig een gele tas vast. Hij ving een glimp op van de ellende die zich erachter plaatsvond en de rillingen trokken hem over de rug. Tom wist het, hier is geen ontkomen aan. Het vrouwelijke lichaam achter het raam was goed gebouwd, ook zonder hoofd was dat duidelijk te zien. Brede heupen, dunne taille en grote borsten. Een strakke spijkerbroek, gescheurd alsof ze bewerk was met een machete. Haar shirt, opgetrokken tot ver boven de navel was bloed rood en zo mogelijk nog erger bewerkt dan haar broek. En aan het shirt, op schouderhoogte zag Tom een kaartje hangen met daarop een prijs van honderdvijftig euro.

 

Achter de etalagepop stond zijn vriendin te zwaaien, ze wenkte hem naar binnen. De grond zakte hem onder zijn voeten vandaan. Het was tijd, vluchten kon niet meer.  Een stroom warme, benauwde lucht blies hem bij de ingang om de oren; alsof hij door de poorten van de hel de onderwereld betrad.

Tom liep door rijen roze kleding, shirts met inspirerende teksten (I’m sexy and i know it) en gescheurde spijkerbroeken. De vrouw waar hij vanochtend zo liefdevol naast wakker werd, stond middenin deze roze inferno in een met veren opgesmukte jurk. “Wat denk je ervan, van tweehonderdendertig voor honderdeenenzestig euro.” Naast haar stond een verwijfde jongen in een veel te strakke spijkerbroek en één hand in zijn zij goedkeurend te knikken.

“Een echte Lastina, met dertig procent korting.” Zei hij met een hoge stem alsof zijn ballen iets te strak werden afgeknepen.

 

De wereld stond op zijn kop, hij werd duizelig en begon te zweten. Tom had nooit gedacht dat dit hem kon overkomen. Was dit dan het begin van het einde, moest hij de rest van zijn leven doorbrengen als loopjongen voor deze winkelende maniak. De zaterdagen doorbrengen in winkels vol nichten en verkoopster met gezichten strak van de plastische chirurgie. Met tassen merkkleding aan de ene kant en de handtas van zijn vriendin aan de andere.

Die tas, oh mijn god, die tas was hij vergeten. Hij stond nog steeds verloren met die grote gele handtas van zijn vriendin in de hand. Diep in gedachten verzonken kwam de stem van zijn vriendin langzaam door. “Tom, hallo; contact!”

“Huh? Ehm, ja, wat is er?”

“Zoek jij mijn portemonnee even uit mijn tas, dat kleed ik me om.”

Tom werd kleiner en kleiner. De kleur trok uit zijn gezicht, zijn mond werd kurkdroog.  Moest hij dan echt…

 

Langzaam deed hij de tas open, alsof hij een bom aan het ontmantelen was en ging met zijn hand naar binnen. Eerst voorzichtig, daarna graaide hij met lange halen door de tas heen. Hij voelde van alles in zijn handen: Lippenstift, een telefoon, sleutels en kleingeld. Zijn ademhaling versnelde. Pakje kauwgom, notitieboekje, nog meer kleingeld. Plots voelde hij de gal in zijn keel opkomen, hij voelde zich beroerd. Hoelang was hij al het zoeken? Seconden leken minuten, minuten leken uren. Hij was alles al tien keer bij langs geweest en nog geen portemonnee. Een zweetdruppel rolde langs zijn neus naar beneden, zijn ogen scheel van de inspanning. Komt er dan geen einde aan, papieren, snoepgoed, haarbandjes. Alles leek in die tas te zitten behalve wat hij zocht.

 

Plots stond zijn vriendin naast hem, “wat zie je eruit” zei ze tegen hem en pakte de tas af. Twee seconden later stond ze met haar portemonnee in haar handen, rekende af en ze liepen naar buiten alwaar Tom weer op adem kwam. Hij kreeg weer kleur op zijn gezicht, de misselijkheid trok weg en zijn ademhaling werd weer normaal. Na twintig meter wandelen merkte hij op dat ze hand in hand liepen. Zij keek hem aan en hij zag die lieve, zachte uitdrukking weer in haar gezicht waar hij zo verliefd op was geworden. Misschien viel het allemaal wel mee.

Maar ineens stond zijn lieve vriendin stil, “Oh my god, hier moet ik naar binnen!” Ze drukte Tom twee tassen in zijn handen en liep naar binnen. En Tom? Die stond weer verlaten op het plein, verlamd en met angst op zijn gezicht stond hij naar de volgende etalage te kijken…

WAARDERING
HITS
84
AANGEPAST: 03-01-2022

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!