SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal.
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Black out kater

Publicatie: | dagboek nachtmens

Ruben zuchtte geërgerd. Hij moest morgen vroeg opstaan voor zijn werk, maar hij wachtte inmiddels al anderhalf uur op zijn vriendin Ellen, die met haar vriendinnen uit was gegaan. Uiteraard had Ellen vanwege de geplande Cosmopolitans, of wat die meiden tegenwoordig het liefste dronken, de auto laten staan en was ze in plaats daarvan op de fiets naar de stad gegaan. Het was wel een eindje fietsen, zo'n veertig minuten, maar ze had gezegd dat ze het deze keer niet zo bont zou maken. Ruben had narrig nog een paar uur op Ellen gewacht tot hij door de slaap werd overmeesterd.

Enkele uren later - zijn wekker was toch nog niet afgegaan? - werd Ruben wakker van de deurbel. Afgemat wreef hij zijn ogen en kwam meer bij bewustzijn. Het was nog donker buiten. Zou Ellen zo dronken zijn dat ze haar sleutels kwijt is? Of erger, dat ze zelfs mét sleutel het huis nog niet binnen kwam? Hij was wel gewend dat ze met die vriendinnen behoorlijk aangeschoten kon raken, maar dit vond hij echt te ver gaan. Slaapdronken stommelde hij de trap af om de voordeur open te doen, terwijl hij in gedachten al een strenge preek voor haar aan het opstellen was. Hij maakte de deur open en stond van verbazing even compleet roerloos. Het was de politie. Het ging over Ellen.

Gedwee had hij zich door de agenten naar zijn eigen woonkamer laten begeleiden, waarna zij hem instrueerden rustig op de bank plaats te nemen. Het was slechts een paar straten verderop gebeurd, bij een oude bushalte waar, sinds deze vervallen was, ook eigenlijk niemand meer kwam. Waarschijnlijk dat de dronken automobilist daarom geen rekening met een fietser had gehouden... Alleen de bestuurder van de auto had het overleefd. Ruben bleef het verhaal in zijn hoofd herhalen, maar kon het niet bevatten. 'Ze was al bijna thuis,' dacht hij.

De periode die daarop volgde was als een waas. Er moest van alles geregeld worden voor de begrafenis en bovendien moest Ruben beleefd de condoleances accepteren van een overvloed aan mensen die allemaal spraken over hoe hecht ze waren met Ellen, terwijl hij de helft van die mensen in geen jaren gezien had. Naar behoren had hij alle stappen doorlopen, alsof het een dans was die nu eenmaal afgemaakt moest worden voordat hij mocht stilstaan. Pas nadat alle drukte wegebde, werd alles door de stilte overspoeld. Alsof Ellen vanuit de genezijde hem plaagde dat zij altijd degene was die hun leven deed opbloeien. Het enige wat nu in bloei stond, waren de rouwboeketten, maar ook die bezweken uiteindelijk onder de afwezigheid van haar. Op een avond, nadat hij zijn verdriet in whiskey had geprobeerd te verdrinken, besloot hij naar het plaats delict te gaan.

Ellen werd wakker met een kater. Ze voelde zich brak en gedesoriënteerd. Lui strekte ze zich nog even uit, tot ze haar armen, nee, poten zag! Ellen slaakte een kreet, maar uit haar keel ontstond alleen een scherp, ellendig gejank. Verbaasd over haar eigen lenigheid, sprong ze in één ruk op met haar rug omhoog en staart - een staart?! - gekromd. Dit kon niet echt zijn! Verwilderd keek ze om zich heen en spotte in de verte een huis waar ze direct naartoe sprintte, met behendige sprongen, om zichzelf in de ramen te bekijken. Vol ongeloof staarde ze met grote zwarte ogen naar haar reflectie: haar kleine lichaam was bedekt met een bruine, palingachtig gestreepte vacht, dat in paniek rechtovereind stond, en ze had puntige oren die van stress waren platgetrokken. Ze was een kat! Toen haar pupillen meer samentrokken, ontdekte ze dat haar irissen heldergroen waren. 'Gelukkig, tenminste nog íets dat op mezelf lijkt', dacht ze. Nadat ze enigszins was bijgekomen van de onthutsing, kon ze duidelijker nadenken. Het laatste wat ze zich herinnerde, was dat ze op de fiets verder naar huis zwalkte langs een route die altijd rustig was. 'De bushalte!' In één klap kwam het weer bij haar terug: ze had de koplampen te laat gezien, nadat een of andere wegmisbruiker de hoek om kwam scheuren. Alsof ze het opnieuw beleefde, voelde ze zich met huiveringwekkende vaart over de auto heen tuimelen, waarna alles zwart werd. Langzaam begon het besef te dagen, waarna ze het uit wanhoop uitschreeuwde. Haar jammerlijk gemiauw echode tegen de huizen uit de buurt, alsof het onheemse geluid haar nogmaals met haar lichtroze neus op de feiten wilde drukken.

Met rode ogen van het huilen en wankele benen van het drinken, kwam Ruben aan bij de bushalte. In de verte hoorde hij een kat hartverscheurend jammeren. Hij ging zitten op de stoep en staarde naar de halte, met zijn handen rond de onderhand lege fles gewikkeld. Plots, vanuit het struikgewas achter de halte, kwam voorzichtig een klein katje gekropen. Was dit petieterige wezentje verantwoordelijk voor de luide klaagzang van zojuist? Het miauwde zachtjes, alsof het wilde vragen om toenadering, of misschien zelfs troost, te zoeken. Ruben zette de fles voorzichtig neer, om vervolgens zijn hand uit te steken richting het katje. Hij suste zacht: "Kom maar, kleintje. Ben je ook een beetje allenig?". Eenmaal dichterbij, bleek het een poes te zijn. Ze snuffelde achterdochtig aan zijn hand, maar al gauw veegde ze haar snoetje tegen zijn uitgestrekte vingers. Hij won gelijk haar vertrouwen, dus durfde hij haar te aaien, waarop ze met dankbaar gesnor reageerde. Hij probeerde in te schatten of ze wellicht een kat uit de buurt was, maar met haar verfomfaaide uiterlijk leek het om een zwerfkat te gaan. Misschien kwam ze uit een ongewild nestje en was ze buiten aan haar lot overgelaten. Ze was helemaal alleen, net als hij. De poes ging voor zijn voeten zitten en al snorrend keek ze hem afwachtend aan. Haar oogjes waren opvallend groen en hadden iets vertederends. Vertrouwd zelfs. Voor het eerst sinds lange tijd werd Ruben kalm, vredig. Hij tilde de poes op en liep met haar, zachtjes snorrend, in zijn armen terug naar huis.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.