Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 746

Bemoei je er nou niet mee Jan.”

Antilliaanse verhalen. Deel 5

De titel van het korte, waargebeurde verhaal uit 2019 is: “Bemoei je er nou niet mee Jan.”

“Jan, laat die mensen toch. Bemoei je er niet mee”, sprak Irene mij bestraffend toe. “Irene, die mensen zijn gewoon asociaal”.

Irene en ik waren rond 09.00 uur vanuit onze mooie bungalow op Blue Bay Curaçao, te voet vertrokken naar het strand. Onderweg liepen we over een smal betonnen paadje langs andere bungalows waar badkleding en handdoeken over de balustrade te drogen hingen. In de verte zagen we, over de lagune heen, de golfbaan waar golfers met karretjes van de ene hole naar de andere werden gereden. In de lagune waren de flamingo’s, al zwaaiend met hun snavels, druk bezig te zoeken naar kleine insecten en visjes. Zo af en toe ontnam een dividiviboom ons het zicht op de pelikanen die ook in de lagune naar vissen aan het duiken waren. Steeds weer kon ik genieten van het kleurrijke schouwspel dat de bloemen en struiken langs het pad ons boden. Aan het eind van het pad, kwamen we op een parkeerplaats, waar vooral Japanse en Koreaanse auto’s geparkeerd stonden. De plassen water, overblijfselen van de regen die vannacht rijkelijk gevallen was, zorgden ervoor dat ik de slippers maar meteen uittrok. Bij de ingang van het strand werd ons, d.m.v. een strandbord, erop gewezen, dat de strandbezoekers geen etenswaar mochten meenemen, afval in de afvalbakken moesten gooien en dat geen stretchers geannexeerd mochten worden door er een handdoek op te leggen en dan weer weg te gaan.

Op het strand aangekomen lieten we onze ogen over de lege stretchers gaan. Onze blik viel op twee stretchers die onder een afdakje met palmbladeren stonden. Daar aangekomen lagen er al handdoeken op. “Jammer hè”, hoorde ik Irene zeggen. “Is zo’n mooi plekje. Zie jij nog wat anders?” “Misschien daar?” We namen deze keer maar genoegen met een plekje achteraf. Wat mij na verloop van tijd opviel, en ik had er goed zicht op, was dat het mooie plekje onder het afdakje met palmbladeren nog steeds geen bezoekers had. “Het zal toch niet waar zijn Irene!” Het was ons al vaker, ook op verschillende andere stranden, opgevallen dat er toeristen waren die hun handdoeken ’s morgens vroeg op stretchers legden en dan weer huiswaarts keerden om pas aan het eind van de morgen terug te komen. Al die tijd werden deze stretchers niet gebruikt.  Natuurlijk tot groot ongenoegen van mij en vele andere strandgasten. “Ik ga die handdoeken daar weghalen Irene, want ik merk dat ik vanbinnen behoorlijk kwaad aan het worden ben”.

“Jan, laat die mensen toch. Bemoei je er niet mee” sprak Irene mij bestraffend toe. Maar mijn boosheid was te groot. Ik liep behoedzaam naar de stretchers toe en pakte de handdoeken en legde ze op een onaantrekkelijk plekje een stukje verderop weer neer. Even later zagen we een grote groep Amerikaanse toeristen het strand opkomen. Twee van hen, een grote dikke man en zijn korte, blonde vrouw liepen richting het afdakje met de palmbladeren. Zonder dat ze zich ergens van bewust waren, nestelden ze zich onder het afdakje met de palmbladeren. “Nice place Doreen,” hoorde ik de man zeggen. “Dat gaat straks spannend worden Irene.” En ja hoor, daar zag ik een stevige kordate vrouw met dikke benen aankomen lopen met in haar kielzog drie kinderen en een sloom ogende man sloot de rij. Ze liepen regelrecht naar de plek waar het Amerikaanse echtpaar had plaats genomen. Maar wat schetst hun verbazing?  “Hun” plekje was bezet. De vrouw hoorde ik tegen de Amerikanen wat zeggen, waarop de man “nee” schudde. Druk gebarend en boos kijkend hief de vrouw de armen omhoog. Haar gezicht werd steeds roder en dat kwam, volgens mij, niet alleen van de warme tropenzon. De kinderen stonden er beteuterd bij te kijken en haar slome man staarde naar de grond. De Amerikaan ging weer zitten en het gezin ging opzoek naar hun handdoeken. Die vonden ze even later op een stretcher achteraf op het strand. Een uur lang hoorden we de vrouw nog mopperen en tieren. “Net goed voor ze hè Irene”, zei ik en keek haar aan. Maar bij Irene kon er geen lachje vanaf.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Jan Boxem
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 125
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Bemoei je er nou niet mee Jan.”"

Geschreven door Jan Boxem . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
17.07.20
Feedback:
Correctie oude waardering
  • Lezenswaardig:
    60%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...