Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 746

Ballenbak

Mijn vrouw en ik, we hebben de tijd gevonden. Nu de coronacrisis heeft toegeslagen en we niet naar onze ouders mogen hebben we eindelijk de tijd om onze zoektocht naar een nieuwe bank te beginnen. Doordeweeks komt er niets van en in de weekenden is het een en al sport dat de klok slaat. Corona en besmettingsgevaar, het heeft zo zijn voordelen. 

Op de meubelboulevard is het rustig. Staand bij de roltrap naar boven geven we onze kinderen de laatste instructies. Voor de kleintjes lonkt de ballenbak. Ze hoeven niet naar school en de ballenbak is dan een leuk verzetje. 

Onder de roltrap klinken al heldere stemmen van kinderen die zich als varkens in een blubberbad wentelen in de ballenbak vol snot, slijm en veel blauwe, gele en rode ballen. Besmettingsgevaar is in een ballenbak ruimschoots aanwezig. Toch duiken onze kinderen altijd zonder aarzelen in de bak. Ze zijn nooit ziek geweest na het spelen in de ballenbak, dus wat let ze. Onze kinderen , ze popelen om de duik te wagen en hebben amper tijd om naar onze instructies te luisteren. Dat horen we aan hun antwoorden: ‘Ja mam, nee mam, komt goed. Mogen we nu?’ Als wij klaar zijn met onze instructies stormen de kinderen weg. Halverwege de roltrap horen wij roepen: ‘We mogen niet in de ballenbak.’ Ik zie onze zoektocht naar nieuwe meubels in rook opgaan en kijk mijn vrouw vertwijfeld aan: ‘Hebben we dat weer.’ 

‘Wacht maar even, we komen eraan,’ zegt mijn vrouw. We nemen de roltrap naar beneden en lopen met de kinderen naar de ballenbak. Mijn vrouw fluister ik in het oor dat onze kinderen zeker in de ballenbak gaan, omdat ze in deze crisistijd wel wat weerstand kunnen gebruiken. 

Bij de ballenbak aangekomen wijst mijn dochter naar een vrouw type nieuw geld en zegt snikkend: ‘Van die mevrouw mogen we niet in de ballenbak mam.’ Zonder er verder veel woorden aan vuil te maken zeg ik tegen mijn kinderen dat ze in de bak mogen. De vrouw kijkt mij verwijtend aan. Ik wacht haar woorden niet af en zeg, vals als ik ben: ‘Die mevrouw werkt hier niet. Ik zag haar net aan komen rijden in haar eigen ballenbak. Ze heeft hier niets te zeggen.’ Binnen twee tellen hebben mijn kinderen het rijk alleen. 

De nieuwe bank, het is een gele.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Eelco Visser
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 334
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Ballenbak"

Geschreven door Eelco Visser . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...