Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Atlantico

Antwerpen, naar einde zomervakantie toe. Het Italiaanse
marineschoolzeilschip Amerigo Vespucci lag aangemeerd, klaar om bezocht en
bewonderd te worden. Tot voor kort was dat het grootste zeilschip ter wereld
met zijn 101m lengte. Nu is er eentje enkele cm langer, gemeen om zo de
glorieuze oude loef af te steken. 
Ik plande bezichtiging en vroeg twee enthousiaste buurkinderen mee. De
lijnbus naar de stad en forse wandeling tot het schip. Van ver zag je de
drie masten uitsteken, imposant. Aangekomen begon normaliter de bezichtiging
maar het hek bleef dicht. We stonden ver vooraan in de rij en ik vroeg een
militair wat er gaande was. Geen toegang vandaag, het schip werd gepoetst.
Ik protesteerde in naam van alle aanwezigen en in het vuur van mijn betoog
reed een limo met chauffeur de kade op. Een statige man in burger kwam naar
het hek, militair begroet en een Italiaanse tirade volgde. Tot mij: 'What do
you want?' 'I promised these children to visit the ship and I usually keep
my promises'. 'Open the gate'! De rij begon te drummen maar enkel wij drie
mochten door.

De loopbrug op en op het reusachtige dek stond een lange rij matrozen,
onderaan de tuigage, net wassen beelden compleet in wit uniform. Bij ons
aantreden brachten ze als knipmessen de strakke hand bij hun slaap, hij
groette kort terug. Langzaam stapten we voorbij elk van hen. Nooit was ik
door een gelid in aanslag begroet, hoewel het natuurlijk voor hem was. De
kinderen jubelden. Een conventionele bezichtiging volgde, hoewel hij die
normaal niet zelf leidde. Hij, ik noem hem fictief Marco, was Romein,
economist en vervulde zijn legerdienst als 'third in command'. Hij vertelde
dat Prinses Paola, later onze koningin, er morgen op uitnodiging zou lunchen
met de officieren. Graag had hij mij als zijn gezelschap en haastte zich om
dit last minute geregeld te krijgen, nog voor ik kon weigeren. De last
minute bleek gelukkig al voorbij, hij vond het doodjammer. Absoluut geen
royalist, ik vind een monarchie een joekel van een anachronisme, was dat
mijn hoofdbezwaar en daarbij het Italiaanse getater waar ik geen iota (ik
kende wel mijn Griekse iota's) zou van verstaan ook al was Latijn de
voorvader van Italiaans en Frans. Marco vroeg met aandrang om overmorgen
terug te komen, de dag voor hun vertrek. Beloofd en hij wist ondertussen dat
ik beloftes houd. 

De kinderen waren moe eens op de lijnbus terug naar huis maar waren
dolgelukkig met hun belevenis en vertelden thuis honderduit. Hun moeder
bedankte me nadien voor een opmerkelijke namiddag. 

De dag nadien toog ik terug naar het schip en bij het noemen van mijn naam
werd de gate geopend, er was geen algemene bezichtiging meer mogelijk, daags
voor vertrek. Marco kwam me tegemoet op dek aan het einde van de loopbrug
met de knipmessen in bedrijf en nog steeds bij het teruglopen op het dek.
Hij toonde me veel meer. Overal blonk koper, het rode mahoniehout en zwarte
lijsten, echt majestueus. We klommen zelfs een mast op via een touwladder
tussen opgerolde zeilen naar een uitkijkpost, machtig en prachtig. Ik had
hem eerst laten klimmen en daalde nadien zelf eerst af, streetwise en op
mijn hoede. Ik kreeg een glimp te zien van de captain's quarters, de hele
achtersteven beslaande en van de prinselijke ontvangstkamer van de dag
voordien. In de rijkelijk gevulde bar, met flessen likeur, in alle bestaande
en onbestaande tinten, naast cognac, wodka, gin, wijnen in een chic kader
zoals je ze in films ziet, vroeg hij me wat ik wilde drinken, 'coffee,
please'. Laat dat nu net het enige zijn dat niet voorhanden was. En dus
eindigden we op de Grote Markt voor het barokke stadhuis, op een terrasje.
Hij wou mijn adres, zou schrijven. En effectief een week later zat een
luchtpostenvelop in de bus met een afbeelding van de Amerigo Vespucci, met legerstempel
vanuit Tanger en vermelding van het basisadres in Rome. Bovenaan de brief met dezelfde afbeelding stond Atlantico... 10 Settembre... Mia cara Elena... op de wilde oceaan verdronk hij in mijn
azuurblauwe ogen... er zat een Engelse vertaling bij ingesloten.

We bleven nog een hele tijd schrijven, ik langer uitlopend en korter, tot
hij zou deelnemen aan een economische conferentie in Parijs, met zijn
Porsche zou hij in twee uur tijd in Leuven zijn. Ik hield de boot en de
Porsche af, fingeerde een examen en wenste hem professioneel en ander
succes waar zijn belangstelling naar uitging. Hij had het begrepen en
stuurde nog een mooie ets van Rome met gelijkaardige wensen en met
ontgoocheling. 
Daar was ik heel geroutineerd in, in subtiel afwijzen, uitgezonderd drie
heren die een rol speelden in mijn leven, twee niet bijster lang maar mijn
man en ik zijn blijvers.
© Helena Mattheyssens op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
05.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Wat een belevenis! Mooi beschreven, Helena. Ik heb het met veel plezier gelezen.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
04.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Italië ontmoet Antwerpen, altijd amicaal. Leuk verteld.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig