Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 650

Angstige momenten (3).

Met de hand voor de mond geslagen en met angst op haar gezicht, las Anne vroeg in de ochtend op haar mobiele telefoon het verschrikkelijke bericht dat haar dochter, Laura, haar gestuurd had. Ze vergat even alle ellende die ze in de afgelopen week met Bart, haar zieke man, had meegemaakt en gilde het uit. Ze rende de trap op en liet Bart die van de schrik rechtop in bed zat het bericht lezen.

‘Mam, help me. Help me, ik ben zo bang. Ik ben op de terugweg van het feestje van de fiets getrokken, verkracht en heb een klap op mijn hoofd gehad. Het bloed zit overal. Ik lig in een oude schuur. Het is hier koud, vreselijk koud.’ De tranen kwamen in Barts ogen en met een wanhopige blik keek hij Anne aan. Hij voelde zich machteloos. Verslagen zat Anne bij Bart op het bed, maar al gauw hervond ze zich zelf en belde de politie.

Nooit eerder had Laura zo hard naar huis gefietst in haar jonge leven. Haar hart klopte in de keel. Haar vriendinnen hadden nog gevraagd of ze met haar mee moesten rijden omdat ze een heel eind door een donker bos moest rijden. Nee, dat hoefde niet had ze heldhaftig gezegd toen het feestje rond middernacht was afgelopen. ‘Ik bel wel even naar huis dan komt mijn moeder me wel tegemoet rijden.’

Toen ze net buiten het dorp op de landweg reed, probeerde ze haar moeder te bellen. Helaas, Anne nam de telefoon niet op. Laura had er spijt van dat ze het niet nodig had gevonden dat enkele vriendinnen met haar mee reden want het bos kwam al in zicht en ze had het gevoel dat ze al een tijdje door iemand gevolgd werd. Gelukkig was het opgehouden met sneeuwen. De achtervolger kwam steeds dichterbij maar bleef achter haar rijden. Ze kon onmogelijk haar vriendinnen nog bellen. Ze begon steeds harder te fietsen maar ook de achtervolger ging harder fietsen. Slechts een glimp had ze van de achtervolger gezien. Het leek haar een man met een capuchon op. Ze durfde nauwelijks achterom te kijken maar even later was hij verdwenen. Opgelucht haalde ze adem.

Volkomen onverwacht dook de man met de capuchon, plotseling vanuit het niets, een eind verder op en probeerde haar van de fiets te trekken. Ze sloeg als een wilde van zich af maar ze viel. Ze voelde de klap op haar achtergrond nog en verloor toen het bewustzijn.

Enkele uren later werd ze wakker, verward keek ze om zich heen. Haar hoofd deed vreselijk zeer. Voorzichtig ging ze met haar hand door het haar en zag het bloed op haar hand. Waar was ze en wat was er gebeurd? Ze zag dat ze alleen haar trui nog aan had en begon zacht te huilen. Ze voelde iets plakkerigs op haar been en realiseerde zich wat er gebeurd was. Ze ging op zoek naar haar telefoon. Na een tijd zoeken vond ze de telefoon onder het hooi op de grond. Met bevende handen typte ze het berichtje op de telefoon. Daarna verloor ze weer het bewustzijn.

Het was al licht buiten toen ze weer bij bewustzijn kwam en gerammel hoorde aan de deur van de oude schuur. Ze besefte dat ze zich helemaal niet mocht verroeren en hield de adem in, in de hoop dat de man dacht dat ze dood was. Een ademtocht kon haar verradenOpeens ging de deur open, pakte de man haar kleren en stopte ze in een zak. Even later tilde hij haar op en liep naar een auto waarvan de kofferbak al openstond. Hij gooide haar als oud vuil in de kofferbak, legde een deken over haar heen en deed de achterklep van de auto met een klap dicht. Daarna hoorde ze hem weglopen. Het hart bonsde in haar keel.

Ze opende haar ogen en zag licht door een spleet komen. Ze probeerde zich voorzichtig iets te verplaatsen in de hoop dat ze kon zien waar ze was. Het enige dat ze zag was dat ze ergens in een bos waren bij een oude schuur, meer kon ze niet zien. Enige tijd later hoorde ze het portier open gaan en startte hij de auto. Waar gingen ze heen? Weer probeerde ze een glimp op te vangen van waar ze reden maar de auto schommelde zo dat ze alle kanten oprolde. Na een eind rijden hoorde ze plotseling het luiden van een kerkklok en stopte de auto. De man stapte uit en ze hoorde de krakende voetstappen in de sneeuw toen hij wegliep.

In de verte hoorde ze stemmen van mensen die met elkaar aan de praat waren. Met alle kracht die ze in haar had, sloeg en trapte ze tegen de kofferbak en riep zo hard mogelijk om hulp maar niemand reageerde erop. Op dat moment dacht ze eraan dat ze haar mobiele telefoon in een zak aan de binnenkant van haar trui had verstopt. Zenuwachtig stuurde ze een appje naar haar moeder met het bericht dat ze ergens dicht in de buurt van een kerk in een kofferbak zat.

Anne die al uren met de politie, buren en vrienden naar haar op zoek was, had haar fiets kort daarvoor in een greppel langs de weg gevonden en ze hadden bloedsporen in de sneeuw gezien. Anne appte terug dat al politie onderweg was naar kerken in omliggende dorpen. De kerkklokken begonnen al weer te luiden en even later hoorde ze in de verte stemmen van mensen. Weer reageerde niemand op haar angstige geroep. Wel hoorde ze het portier weer opengaan en de auto starten. Ze gluurde door een spleet om te zien waar ze heen reden. De auto stopte bij de begraafplaats en even later ging de achterklep  open. De man pakte een touw en bond het om haar handen en voeten. Op het moment dat hij haar uit de auto wilde halen, hoorde ze de sirene van de politie auto die de straat inkwam en zette hij het op een rennen.

    



Dit artikel delen?
Auteur: ©Harry Boerkamp
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 186
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Angstige momenten (3)."

Geschreven door Harry Boerkamp . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!