• Korte verhalen

    Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is een compleet verhaal.

  • Ook meedoen?

    Wil je ook een kort verhaal publiceren op Schrijverspunt? Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Geen feuilleton! Graag eerst even inloggen (lid worden is gratis). Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Beoordelen?

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
    Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Kort verhaal

Jouw verhaal hier toevoegen?

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

Altijd samen!

Altijd samen.

Soms is Leida weer terug.

Vanmorgen vroeg werd hij met een schok wakker uit een droom en hield het kussen in zijn armen geklemd.

“Leida”, fluisterde hij, “Leida!”.

Hans schrok van zijn eigen stem en toen het door hem doordrong dat hij niet Leida, maar het kussen in zijn armen had, drukte hij het nog steviger tegen zich aan.

Even later stond hij op en verorberde het ontbijt staande in de keuken.

De dag in eenzaamheid begon, verborgen onder een opgewekte grimas.

Hij miste haar meer dan hij ooit beseft had haar te moeten missen, want ze waren altijd samen. Kinderen hebben ze nooit gehad. Wel altijd gewenst, maar nooit gelukt.

Nu is ze weg. Voorgoed weg.

Wat bleef was een kruikje met erin een grijs poeder, dat het overblijfsel was van haar stoffelijk omhulsel.

Maar hij wilde dat niet op het dressoir hebben staan, en ook niet in die koude stenen muur op die grote begraafplaats.

Achteraan, ver van de andere graven en aan het einde van de paden, staat op een heuveltje een oude boom.

Daar, onder die boom, is het kruikje in de grond ingegraven en afgedekt met een vierkant tegeltje met alleen haar naam erop.

Vaak zit hij daar verstild op zijn knieën bij het tegeltje onder de boom en heeft er één roos neergelegd, en ziet haar gezicht weer voor zich. Glimlachend.

 

Soms ziet hij Leida weer tegenover zich aan tafel zitten bij de avondmaaltijd. De tafel heeft hij gedekt voor z’n tweeën. Zoals altijd.

Hij praat over wat de voorbije dag heeft gebracht, en Leida luistert, want zij is niet zo prater. Met een glimlach om haar mond en af en toe een opmerking of in een schaterlach uitbarstend als hij weer eens baarlijke nonsens uitkraamt.

Na het eten doet hij de afwas in de keuken en zet gelijk koffie.

Hij beziet Leida in haar stoel, met een boek of tijdschrift en zet de koffie bij haar neer.

Maar als hij zijn koffie heeft opgedronken is de hare koud geworden, en is de stoel leeg.

 

Die avond zit Hans met koffie en smijt ineens de krant neer. Als hij opkijkt ziet hij Leida staan achter de glazen schuifdeuren naar het terras.

Ze wenkt naar hem met haar vinger en een glimlach op haar gezicht, zoals ze vroeger deed als zij het bedtijd vond worden.

Hij staat op uit zijn stoel en loopt naar haar toe en doet de terrasdeuren open. Maar Leida  stapt naar achteren en bij elke stap, die Hans naar haar toe doet gaat zij een stapje achteruit.

Geobsedeerd staart Hans naar haar  gezicht, omlijst door haar blonde krullen.

Als zij achter de lage balustrade staat wenkt zij hem weer met die hem fascinerende glimlach en stralende ogen.

Hij ziet alleen nog die glimlach.

“Ik kom”!

Hans neemt een aanloopje en met zijn hand op de reling springt hij over het ijzeren hekwerk van het dakterras.

Zijn armen naar haar uitgestrekt.

Het appartement van Hans is op de vijfde verdieping.

 

 

 

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 274
(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meer schrijfactiviteiten

Een sprookje publiceren ?

Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als…

Op zoek naar nieuwe columnisten

We publiceren periodiek een nieuwe column op Schrijverspunt. Jouw column is dus ook welkom. We publiceren een column in volgorde van binnenkomst. Dus denk je dat je in staat bent een puntige…