Voor schrijvers, door schrijvers
976 publicaties

Ook jouw artikel is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

99 Hits

Publicatie op:
Alleen de hare

De eerste keer dat ik haar zag, was ik op slag verliefd. Zodra ik haar de straat zag oversteken en naar mij toe zag lopen, was ik vastbesloten om indruk op haar te maken. En al zeg ik het zelf, dat lukte behoorlijk goed. Ik zag het in haar ogen. De aanvankelijke nieuwsgierigheid en verwachting die daar uit spraken, hadden nog voor ze die eerste keer afscheid van mij nam al plaatsgemaakt voor bewondering en affectie. Zij was ook verliefd. En al probeerde ze het nog te verbergen, verraadde de manier waarop ze naar hun auto terugliep haar werkelijke gevoelens. Het lichte veren in haar tred, het subtiele zwaaien van haar heupen, zoals een vrouw dat alleen doet als ze weet dat ze wordt nagekeken. En toen ze nog diezelfde avond opnieuw bij mij voor de deur stond, wist ik dat ik gelijk had. Ze was verkocht.

Ik moest nog acht lange maanden wachten, voordat ze echt de mijne zou worden en bij me introk, maar die waren het meer dan waard. Geregeld reed ze langs en ving ik haar verliefde blik. We wisten dat we niet lang meer van elkaar gescheiden zouden zijn. Inmiddels hoort ze al meer dan tien jaar bij me. Ik ken haar door en door en zij mij. We zijn met elkaar vergroeid.  

Met hem lag dat vanaf het begin af aan al anders. Hij liet zich niet zo makkelijk kennen en was veel matiger in zijn enthousiasme over mij. Nu ik erover nadenk, leek hij überhaupt vrijwel nergens echt enthousiast over te kunnen worden. Ook niet over haar. Hij hield niet van mij zoals zij dat deed. Die eerste jaren zei hij regelmatig dat dit slechts tijdelijk zou zijn. Dat hij over een paar jaar iets anders wilde, iets groters. Het maakte haar altijd onrustig. Zij wilde helemaal niets anders. Zij wilde niets groters. Zij wilde stabiliteit. Een vaste plek. Een thuis. Het stoorde mij. Als hij haar een beetje zou kennen, dan zou hij dat weten. Zij hield helemaal niet van verandering. Zij had vastigheid nodig. Dingen waar ze op kon rekenen. Dingen waar ze op kon vertrouwen. Ik wist dat.

Door de jaren heen is zij alleen maar meer van mij gaan houden, ondanks dat ik nooit de plek van groot geluk ben geworden, die zij had gehoopt dat ik zou zijn. Het is niet dat ze mijn gebreken niet ziet. Die zijn er tot mijn schaamte in overvloed. Daar zullen we nu samen aan moeten gaan werken. Maar altijd praat ze met zoveel liefde en affectie over mij. En nog steeds na al die jaren vang ik haar blikken van bewondering, trots en dankbaarheid wanneer ze met haar auto de oprit oprijdt of met een wasmand onder haar arm van achter uit de tuin komt lopen. Soms denk ik dat ik de gelukkige ontvanger ben van al die overtollige passie en liefde die ze niet kwijt kon. Samen met haar kinderen natuurlijk. Hen overlaadt ze met liefde. Zij houden net zoveel van mij als zij. Dat heeft zij hen geleerd. Ze spiegelen haar in zoveel dingen.  

Maar al die jaren is ze alleen geweest. Heel veel alleen. De verlatenheid, de onzekerheid, de bange vermoedens, haar vastberaden doorzetten, haar hoop tegen beter weten in… Ik ben er allemaal getuige van geweest. Toen na vele jaren van scheuren de boel uiteindelijk echt op barsten stond en hij voor het eerst leek te beseffen dat hij haar echt zou kunnen kwijtraken, vertelde hij haar dat ze los van elkaar hoe dan ook zouden moeten verhuizen. Hij raakte haar waar het pijn zou doen. Ze zou mij verliezen. De nieuwe keuken waar ze al acht jaar op wachtte, werd direct afbesteld. Misschien dacht hij haar op die manier vast te kunnen houden. Alsof zij ooit haar eigenwaarde zou verkopen voor een huis. Materieel goed zou verkiezen boven haar recht op trouw en echte liefde. 

De afgelopen jaren, sinds hij er niet meer is, hebben we meer tijd samen doorgebracht dan ooit, zij en ik. Ik ben als geen ander getuige geweest van alles waar zij doorheen is gegaan. Ik heb haar omarmd en getroost. Ik ben haar veilige plaats geweest. Ik heb haar tegen mijn deuren en keukenkastjes laten schoppen, wanneer ze gekweld werd door gevoelens van onmacht en pijn en uiting moest geven aan de razernij die door haar aderen gierde. Ik heb haar wanhoopskreten geëchood en met haar mee gekreund als de storm te hevig was. Ik heb haar tranen gedroogd in de zonnestralen die door mijn hoge ramen vielen. Met haar in stilte gezeten die eerste keren dat zij haar kinderen moest missen en niets meer voelde zoals het hoorde. Ik heb haar gedragen als ze danste over mijn houten vloerplanken om tegen alle ratio in even lucht te geven aan haar hopeloos hoopvolle, romantische hart.

Ik ben zo bang geweest om haar te verliezen. En ik ben zo blij dat ze bij me blijft. Ik zal haar zo gelukkig maken als ik maar kan. Ik zal haar beschermen, koesteren en over haar waken. En ik zal haar zo goed als ik kan troosten op die momenten dat steen en hout echt niet toereikend zijn en ze snakt naar iemand van vlees en bloed, van haar soort. Het liefst zou ik haar voor altijd bij mij houden. De rest van haar leven haar thuis zijn. Er voor haar zijn als haar kinderen straks groot zijn en zij misschien wel alleen achterblijft. Het liefst zou ik haar helemaal voor mijzelf alleen hebben en haar keer op keer opnieuw verliefd op mij laten worden. Het liefst zou ik haar oud zien worden en haar uiteindelijk in mijn eigen grond begraven. 

Maar nee, nóg liever, zou ik haar op een dag afstaan aan iemand die haar waard is. Iemand aan wie ik de zorg voor haar kan toevertrouwen. Iemand die haar hart verstaat en haar ziet en viert voor alles dat zij is. Zelf grapt ze altijd dat ze mij alleen zal verlaten als ze daar een héle goede reden voor heeft, liefst eentje van minimaal 1 meter 90. En áls die dag ooit komt, zal ik haar met pijn in mijn hart laten gaan, maar zal ik ermee kunnen leven, als zij maar gelukkig is. Ik weet dat ze mij nooit zal vergeten.  

Binnenkort worden de overdrachtspapieren getekend en is het officieel. Dan ben ik niet meer van hen. Dan ben ik van haar. Alleen van haar. Maar eigenlijk was ik dat altijd al. De hare. Alleen de hare. 

 
Noot van de schrijver: Ik ontvang graag feedback

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Alleen de hare"

12.04.21
Feedback:
Mooi!
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig