Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

249 Hits

Publicatie op:
Alleen
Het zou de eerste keer zijn dat zij helemaal alleen was met de feestdagen. Maar ach, het zou best meevallen. Niemand gaat dood van alleen zijn toch? Bovendien kun je het feest helemaal inrichten zoals jij zelf wilt. Geen poespas. Geen dagen in de keuken staan om een nog uitgebreider en verfijnder diner op tafel te brengen dan het jaar er voor. Ze had altijd een hekel gehad aan dat accent op eten tijdens de Kerst. Een beetje matigen zou de mensheid goed doen, vond zij. De kant-en-klaar-maaltijd die ze had gekocht was iets luxer dan die ze gewoonlijk kocht. Dat dan weer wel. Een bescheiden feestelijke maaltijd zou het worden, maar wel eentje die zó de magnetron in kon en dan na een paar minuten klaar was. Lekker makkelijk.

Ze nipt aan haar glaasje rode wijn. De woonkamer werd al aardig donker. Het was de hele dag trouwens akelig donker weer geweest. Geen zonnestraaltje was er in geslaagd door het wolkendek te piepen. Eigenlijk net zoals zij geen greintje plezier voelde dat haar zwaar gemoed kon openbreken. Het was ook allemaal zo plotseling gegaan. Niemand had kunnen voorzien dat Harm zou komen te overlijden in oktober. Eind augustus werd zijn teint en zijn oogwit gelig, alsof hij geelzucht had. Daarna had het had maar zes weken geduurd. Toen was hij weg. Leverkanker. Haar dochter Joanne was voor de uitvaart uit Nieuw Zeeland overgekomen en haar zoon Aart uit Miami. Droefheid door het verlies van Harm en blijdschap bij het zien van haar kinderen, die zo ver weg woonden dat ze hen jaren niet had gezien, vermengden zich in een soort bitterzoete stemming. Zij had zich maar moeilijk een houding kunnen geven die week van de uitvaart. Het afscheid van Harm en daarna van haar kinderen, die weer terug moesten naar hun gezinnen, viel haar zwaar.

Ze knipt de leeslamp aan naast haar gemakkelijke stoel. Ze neemt nog een slokje wijn en ziet haar schaduw op de muur hetzelfde doen. ‘Proost, op je gezondheid’, zegt ze met een wrang lachje om de mond. Harm kocht op vakantie in Frankrijk altijd wijnen om thuis te laten uitrijpen. Daarvan had ze nu, omdat het tenslotte toch Kerstmis is, maar een fles opengetrokken. Een gebottelde herinnering aan haar Harm waarvan elk slokje smaakt naar gemis.

Direct na de uitvaart was er genoeg aandacht geweest van vrienden en familie. Haar zoon en dochter belden haar trouw elke week om te vragen hoe het ging. Na een maand of twee ebde de belangstelling weg. Alsof er een soort universele afspraak bestaat dat na twee maanden het rouwen toch wel over moest zijn. Maar hoe kun je nou na slechts twee maanden het verlies van iemand, met wie je vijfenveertig jaar gelukkig getrouwd was, verwerken? Ze had inmiddels de werkelijke betekenis van het woord ‘alleen’ ondervonden: een isoleercel van gestolde tranen.

Oh, ze had vanmorgen gefacetimed met haar kleinkinderen in Auckland en een uurtje geleden met die in Miami. Leuk, maar kleinkinderen hoor je op schoot te nemen. Hun kleine warme handjes in de jouwe sluiten en samen met hen chocolaatjes uit de Kerstboom halen. Nu had ze een enthousiaste show gekregen van de overvloed aan cadeaus die de kleinkinderen onder de boom hadden gevonden. Obsceen, vond ze, vanwege de volslagen uit de hand gelopen hoeveelheid en vanwege de idiote dingen die kinderen tegenwoordig leuk vinden. Van sommige stukken speelgoed kon ze niet eens vaststellen wat het moest voorstellen. Wat zou Harm ervan gevonden hebben? Gek dat je pas als je je partner mist ontdekt hoeveel vragen en onderwerpen je zou willen bespreken…

Ze staat op uit haar stoel, schenkt zich nog een glas wijn in en schuift haar Kerstdiner in de magnetron. Acht minuten op 1000 Watt, leest ze. Ze dekt de tafel werktuiglijk feestelijk voor de Kerst. De invallende duisternis doet de contouren van de huiskamer vervagen waardoor haar wereld krimpt tot de lichtbundel van de leeslamp naast haar stoel. Mijn cel, denkt ze. Als de bel van de magnetron klinkt, besluit ze toch niet aan tafel te gaan eten. De aanblik van die andere lege stoel raakt haar ineens pijnlijk tot in haar ziel. Ze doet de maaltijd nog in de verpakking op een bord, pakt bestek en peuzelt deze op, zonder werkelijk te proeven. De flinke slok wijn waarmee ze de smaak van eenzaamheid tevergeefs wil wegspoelen maakt haar rozig en duizelig. Ze sluit haar ogen. Als zich later op de avond onverwacht de laatste bezoeker van het leven meldt, omhelst ze die als een welkome gast.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Alleen"

14.12.20
Feedback:
Mooi pakkend verhaal.
En idd, sommige zinnen zijn zo perfect geschreven dat ik wou dat ze van mij waren.
Een pareltje Martin.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig