Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 797

Alleen

De zware donkere gordijnen bewegen lichtjes in het zomerbriesje dat door de openslaande balkondeuren naar binnen waait. Het is benauwd in de kamer.  
Onder een transparante klamboe ligt een vrouw in diepe slaap. 
De bewegingen van haar lichaam verraden haar onrustige droom.  
Met een kreet komt de vrouw overeind.
Haar ogen moeten wennen aan het donker.
Gedesoriënteerd speurt ze de kamer af naar iets van herkenning.
Haar oog valt op de zwart-wit foto aan de muur en opgelucht haalt ze adem, ze is thuis.
Haar ademhaling kalmeert en langzaam zakt ze achterover.
Wanneer haar hoofd het kussen raakt hoort ze vanuit de verte iemand haar naam roepen.
Ze trekt het laken over haar hoofd en ligt stil te luisteren.
Steeds weer hoort ze haar naam roepen.
Ze stapt uit bed. Slechts gekleed in haar ondergoed loopt ze op blote voeten over het hoogpolige tapijt naar de gesloten gordijnen.
Ze opent de gordijnen op een kier en kijkt de straat in.
Ze weet al wat ze gaat zien.
Elke nacht staat een onbekend persoon gekleed in een zwarte broek en hoodie onderaan haar raam. Het gelaat diep verborgen in de capuchon zodat het onmogelijk is de persoon een gezicht te geven.
Zachtjes hoort ze haar naam roepen: ‘Sara, Sara.’
De zachte warme stem heeft iets bekends.
Met een kreet van wanhoop bedekt ze haar oren met haar handen.
Ze loopt terug de kamer in en laat zich languit op het bed vallen.
Een gevoel van eenzaamheid overvalt haar.

De nachtelijke bezoeken zijn een paar maanden geleden begonnen.
Op een ochtend werd er hard op de voordeur geklopt, toen ze opendeed was de plek voor de deur leeg. Ze had het vreemd gevonden, maar er verder geen aandacht aan besteed.
De volgende dag en de dagen daarna werd er telkens hard op de voordeur geklopt.
In begin had ze de deur nog opengedaan, maar daar was ze snel mee gestopt.
Ze had alle gordijnen in het huis dicht gedaan in de hoop dat het geklop op de voordeur zou stoppen, zonder resultaat.

Ze had geprobeerd om vanachter de gesloten gordijnen een glimp van de persoon die op haar deur klopte op te vangen, maar die was haar telkens te snel af geweest en dat maakte haar angstig.
Ze voelde zich bespied en durfde niet meer naar buiten.
Ze had de politie gebeld maar die vond haar angst ongegrond.
De nacht nadat ze de politie had gebeld stond de onbekende voor de eerst keer onderaan haar raam.
Verbaasd had ze liggen luisteren naar het zachte roepen van haar naam.
Ze had haar nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen en was in haar ochtendjas het balkon opgestapt.Het aanzicht van een persoon in donkere kleding met het gezicht diep verborgen in de capuchon had haar veranderd in het kleine bange meisje van vroeger.
Ze had struikelend de veiligheid van haar slaapkamer gezocht.
Bevend had ze zich stilgehouden. Het roepen van haar naam was gestopt.
Na een paar minuten had ze haar angst overwonnen en was ze opnieuw het balkon op gestapt.
De leegte van de straat had haar in verwarring gebracht.
Was het allemaal verbeelding geweest?

De nachten daarna bewezen van niet.
Keer op keer stond de onbekende onderaan haar raam en riep zachtjes haar naam.
Het kloppen op haar voordeur was gestopt.
Opnieuw had ze de politie gebeld. Deze keer had de politie serieus naar haar geluisterd en geadviseerd aangifte te doen. De wetenschap dat er iemand was die haar geloofde en beschermde sterkte haar. De angst voor de onbekende nam enigszins af.
In het begin reed er met grote regelmaat een politieauto door de straat, maar de onbekende wist de confrontatie met de politie feilloos te ontwijken. De politie begon aan haar woorden te twijfelen en na paar weken was het surveilleren gestopt.
Ze stond er weer alleen voor.  

Ze ligt nog steeds languit op haar bed.
Het roepen van haar naam is gestopt.
De stilte is haast indrukwekkend, net als de in het donker geklede mensen rond haar bed.
Ze zeggen niets, ze staren.
Ze zijn er niet voor het eerst. Ze had geprobeerd een gesprek met ze aan te gaan, maar ze negeerde haar en dat maakte haar boos. Zo boos dat ze gisteren schreeuwend en tierend door het huis had gelopen.
De buren hadden de politie gebeld.De politieagenten waren heel vriendelijk voor haar geweest.
Ze had ze uitgelegd waarom ze zo boos was geworden en beiden agenten hadden begripvol hun hoofd geschud.
Eén van de agente had zelfs een kopje thee voor haar gezet.
Bij weggaan hadden ze haar een kaartje met een telefoonnummer gegeven.

Langzaam komt ze overeind en stapt uit bed. De in het donker geklede mensen wijken uiteen.
Ze negeert ze ditmaal zoals zij haar negeren.Ze bekijkt de zwart-wit foto aan de muur.
Het is een foto van haar moeder zittend op een bankje voor een groot wit gebouw.
Ze haalt de foto van de muur en kust haar moeder zachtjes op de wang. Wat mist ze haar moeder.
Samen met haar moeder had ze de eerste jaren van haar leven bij oma gewoond.
Oma was een streng gereformeerde vrouw die het haar dochter heel kwalijk nam ongehuwd moeder te zijn.
Ze had altijd een bijbel in haar hand waar ze dag en nacht uit preekte. Heel geleidelijk veranderde oma van een strenge vrouw in een strenge onsympathieke vrouw die steeds vaker onsamenhangend begon te praten.
De verwarring bij oma dat ze niet begrepen werd maakte van oma een boze vrouw.
Oma praatte niet langer alleen met haar mond, maar ook met haar handen en regelmatig hadden zij en haar moeder er flink van langs gekregen.
Zij was door het gedrag van oma veranderd in een klein bang meisje. 
Op een dag was de huisarts gekomen en had oma meegenomen.
Dat was de laatste keer dat ze oma had gezien. Het voelde destijds als een opluchting.
De jaren verstreken en ze was gelukkig geweest.
Dat haar moeder niet meer buiten kwam was aan haar voorbij gegaan.
Pas toen haar moeder onnavolgbaar werd in haar gedrag en moeite kreeg met praten zag ze de overeenkomsten met haar oma.
Het ging snel bergafwaarts met moeder. De medicijnen die moeder kreeg voorgeschreven hadden niet het gewenste resultaat. Haar moeder leefde in een wereld vol geschreeuw en geweld.
In een wereld die voor een ander niet meer toegankelijk was.
Er ontstonden pijnlijke situaties en haar moeder werd een gevaar voor zichzelf en iedereen om haar heen.
Met pijn in haar hart had ze haar moeder moeten laten gaan.

En weer beseft ze hoe eenzaam ze is.
Wanneer had zij voor het laatst contact gehad met andere mensen?
Mensen die dezelfde taal spreken als zij. Die lijken niet meer te bestaan.
Ze zet de zwart-wit foto op het nachtkastje naast haar bed en kleedt zich aan.
Ze werpt nog een blik over het balkon. De ruimte onderaan haar balkon is leeg.
Ze verlaat haar flat en loopt richting de lift.
De lift met spiegelwanden stopt en de deuren gaan open. De lift is leeg.
Ontspannen stapt ze in en drukt op het knopje begane grond.
De deuren sluiten zich en de lift komt langzaam in beweging.
‘Sara, Sara', hoort ze nu van heel dichtbij. Ze herkent nu de stem, het is haar stem.
Ze draait zich om en kijkt in de spiegel.
Ze staat oog in oog met de onbekende in de donkere kleding.
Deze keer heeft het zwarte gat in de capuchon een gezicht, het is haar gezicht.
Een warm gevoel stroomt door haar lichaam.
Ze is nooit alleen geweest, zij waren altijd al samen, ze kon het alleen eerder niet zien.
Glimlachend stapt ze uit de lift.     

Sara werd gevonden op de snelweg langs de kliniek waar haar moeder en oma worden behandeld voor schizofrenie.
Getuigen beweerde dat zij hardop tegen zichzelf praatte voor ze van de brug over de snelweg sprong.
Hulp kwam te laat!

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Anita Vlietman
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 262
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Alleen"

Geschreven door Anita Vlietman . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!