Klik op een van de onderwerpen voor meer informatie!

SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
OOK MEEDOEN?
Tekst inzenden:
Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Door, na eerst in te loggen op JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN

Eerst inloggen s.v.p.!

Afstand

Publicatie: 17 november 2021

Het is zaterdagmiddag. Ik breng een bezoek aan mijn zoon. Mijn buurvrouw zet me af voor de deur van het twee verdiepingen tellende flatgebouw. Ze zwaait en rijdt weg.

Ik heb het appartement van mijn zoon nooit eerder gezien, ook al woont hij er al een jaar. 

Ik kijk om me heen. Mijn zoon ziet me buiten staan, wenkt en opent de deur. Hij is jarig vandaag.

In de bedompte, smalle gang is het donker. Aan de muur hangt het portret van een mij onbekende oude, kalende man. Om de afkadering van de foto heeft iemand onhandig een geknipt rood, gekarteld hart geplakt.

Mijn zoon ziet me kijken. 'Dat is Ramona's opa.'

Hij toont de slaapkamer, direct gelegen aan de donkere, kronkelende gang en reikt naar het kastje bij het bed.

'Kijk, dit kreeg ik van een vriend daarnet.' Hij trekt een gevaarlijk uitziend kartelmes uit zijn schede en toont trots het lemmet.

'Mooi hè, voor bij mijn verzameling. Ik heb er nog meer.' Ik zwijg. 

'Ik heb een baan,' zegt hij dan. 

'Oh?' Ik bekijk hem onderzoekend. 

'Het is in een cosmeticafabriek, ik bestuur een heftruck.' Hij rommelt wat in de hoek van de kamer. 

'Kijk, deze neem ik vaak mee.' 

Hij houdt een fles parfum omhoog. De letters op het opschrift zijn vervaagd. De dop is roestig. 

'Binnenkort heb ik er ook één voor jou,' belooft hij me tevreden.

'Ze missen die toch niet. Ik ben erg voorzichtig.'

'Kijk je uit?" vraag ik, zo neutraal mogelijk, ik wil niet meteen zijn zeurende moeder zijn, want ik zie mijn zoon haast nooit.

'Mam,' zegt hij alleen maar hoofdschuddend. 

 Hij gaat me voor de slaapkamer uit. Ik hoor geschreeuw en gelach. 

'Ik heb al visite,' zegt mijn zoon,' maar het echte feest moet nog beginnen.'

In de bescheiden huiskamer is het vol en benauwd. Mijn oog valt op een kale man, gehuld in een strak shirt. Hij staat wijdbeens voor het keukenblok. De armen zijn getatoeëerd. Hij rookt een sigaret en overziet met een dreigende blik de kleine ruimte.

'Wie is dat?' vraag ik, niet op mijn gemak.

'Oh, dat is een collega,' zegt hij ontwijkend, en werpt een vorsende blik op het versleten, witte bankstel in de hoek van de kamer. Hij zet me neer naast de moeder van zijn vriendin Ramona. Ria heet ze. Het haar is platinablond, ze is behangen met grof uitziende gouden ornamenten. 

Ernaast zit een man, eveneens getatoeëerd. Hij knikt me met samengeknepen ogen toe, de huid is verweerd, zijn grauwe shirt oogt ongewassen. Dan heft hij een halve liter blik bier in de lucht, het logo is me onbekend, en zet het aan zijn lippen. Een golfje vocht glijdt gutsend langs zijn kin op het grauwe shirt.Ook hij rookt.

Een klein donker kind met dikke krullen schiet lachend door de volle kamer. De moeder lacht kortaf en wendt zich afDe vader van het kind, tenminste, die conclusie trek ik, geoordeeld naar zijn uiterlijk, kijkt ongemakkelijk rond. Hij staat stil bij de deur. Luide muziek dreunt vanuit een grote knipperende box door de kleine ruimte. 

Ria kijkt me aan. Haar lippen bewegen, dus ik schuif wat dichterbij. Heb je nog meer kinderen, is de vraag die ik op meen te vangen. Het grote beeldscherm aan de wand toont een brandend haardvuur.

Mijn zoon bekijkt me vanuit de keuken. Ik ken zijn ogen, de lijnen van zijn gezicht. Het smalle postuur, de kleine vlek op zijn rechterwang. Ik heb hem gedragen, gevoed en gekleed. Maar toen onze wegen zich een aantal jaren geleden scheidden bleek die gezamenlijke deler geen vanzelfsprekende voortzetting van onze familiaire connectie. 

Ik kijk om me heen. De mensen die mijn zoon om zich heen heeft verzameld zou ik zonder aarzeling tuig kunnen noemen. In hun houding bespeur ik, verscholen achter de rook van tabaksdampen niets van hun menselijkheid noch emotie. De blik is vlak, leeg. Één van hen is mijn zoon. Vanachter de rook staat hij tussen vreemden, vreemden voor mij, die hij vrienden noemt. Maakt dat van hem ook een vreemde? Kan een mens eigenlijk wel houden van een persoon zonder enige herkenning of overeenkomst. 

De vriendin van mijn zoon zet de stampende muziek luider. Haar getuite lippen zijn rood en ze zingt op hoge toon mee. De kale man bij het keukenblok steekt een joint op. Ik hoor iemand lachen, maar ik kan het stemgeluid niet plaatsen. Mijn kin zakt naar omlaag, mijn hoofd klopt. Na enige tijd sta ik op en loop op mijn zoon toe.

'Ik ga naar huis,' roep ik verslagen boven de muziek uit.

'Mam,' zegt hij, me onbeholpen omhelzend.

'Ik hou van je.' Zijn adem ruikt naar rook en bier, de ogen staan waterig. Ik voel zijn hart kloppen, onder de koelte van mijn huid. Het raakt diep van binnen. Het doet me pijn. Waarom ken ik mijn zoon niet. Waarom schiet ik zo tekort?

Ik kijk in zijn ogen, op zoek naar iets bekends, naar dat wat eens zo vanzelfsprekend leek.Maar misschien doet liefde juist daarom ook pijn. Ik streel zijn haar met mijn vrije hand. Mijn liefde voor hem steekt en pijnigt, maar is daarom niet minder oprecht, want wat ik voor hem voel is echt.

'Ik hou ook van jou,' breng ik uit.

 Dan doe ik zacht een stap achteruit. De deur valt geruisloos achter me in het slot, waarna ik verder en verder loop, weg van mijn zoon, terwijl de afstand tussen ons langzaam weer groter wordt.

WAARDERING
HITS
293
AANGEPAST: 22-11-2021

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
07.12.21
Graag je feedback a.u.b.:
Dat is wat men noemt: kwaliteit! Ik wil je voor die prestatie oprecht feliciteren, Nicole.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
24.11.21
Graag je feedback a.u.b.:
Mooi verhaal! Liefde maakt dus niet altijd blind!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig