Korte verhalen

55 woorden verhalen op Schrijverspunt
  • kort verhaalHet korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

    De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

    Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.
  • meedoenWil je ook een kort verhaal publiceren op Schrijverspunt? Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Graag eerst even inloggen (lid worden is gratis).Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan.
  • Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Afscheid

Wilfried bekeek het smalle steegje in zijn thuisstad Antwerpen. Hier was hij opgegroeid.

Het was een plek vol herinneringen: fietsen naar het plein met Koen en Theo, elke woensdag wafels eten bij oma, kampen bouwen met zijn vader… Het kwam allemaal terug. Het was een gezellig huis, met gelach en gebabbel, tranen en verdriet. De grapjes en de bulderlach van zijn vader zou hij vanaf nu echter nooit meer horen. Hij slikte.

En nu stond hij terug voor zijn ouderlijk huis. De deur stond open, er klonk zacht geroezemoes.

Hij twijfelde of hij naar binnen moest gaan. Het voelde verkeerd, zonder zijn vader die hem na zijn klopje, binnen riep. Het was akelig stil en het leek fout op eigen houtje het huis te betreden. Hoe lang zijn moeder en hij er ook gewoond hadden, je wachtte gewoon op de stem van John en die van niemand anders. Zijn geschreeuw hoorde je boven alles iedereen wist dat je John zijn “ja!” moest horen, alvorens binnen te kunnen gaan. Hij kon het niet verdragen dat mensen nu naar binnen en buiten liepen, alsof dat allemaal niets betekende.

Het irritante gefluister van de buren maakte het huis al anders. Geen spelende kinderen, rammelende borden, schallende televisie en gezellige drukte. Hoe vaak het hem vroeger ook ergerde, hij miste het allemaal.

Het zou gaan regenen. Hij trok de kraag van zijn jas recht en rilde.

Zijn aandacht werd getrokken door een slanke, kleine gestalte, die iets verder stond. Er stond iemand onder de beschutting naar hem te kijken. Ze kwam naar hem toe, aan haar stap kon hij zien dat het een vrouw was.

“Wilfried,” zei ze zacht, “ik wil je telefoonnummer.”

Wilfried schrok. Neen dat kon niet… Hij keek nog eens. “Jenny…” zei hij aarzelend, “ben jij dat?”

Ze knikte en legde haar hand op zijn schouder. Ze voelde vertrouwd. Zelfs na twintig jaar, zou hij haar geur overal herkennen. “Ik heb het gehoord van je vader, “ zei ze, “ik vind het zo erg. Ik heb er altijd spijt van gehad dat we geen contact gehouden hebben. Geef me je nummer Wilfried. Ik wil niet dat we elkaar alleen nog treffen bij begrafenissen.”

Hij herinnerde zich de eerste dag dat hij haar zag. Ze rende verloren door de gang, bang te laat te komen voor de eerste les. Hij had haar rustig de weg gewezen, ze was nieuw. Sindsdien waren ze onafscheidelijk geweest. Ze hadden plannen gemaakt, ze zouden trouwen, in een wit huis wonen, kinderen krijgen en een hond kopen. Maar zoals dat zo vaak gebeurt, liep het allemaal anders.

Door haar werk was Jenny een aantal jaar na hun afstuderen naar het buitenland verhuisd. Moedig hadden ze brieven geschreven in het begin, maar het contact verwaterde alsmaar meer. Uiteindelijk hield het op.

En nu…, stond ze voor hem. Ze betoverde hem nog steeds met haar verschijning.

Wilfried knikte en nam haar arm aan. Deze keer zou zij hem de weg wijzen, want hij voelde zich vandaag verloren.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 350
(Gemiddelde waardering 0 met waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Top 10: Hoogste beoordeelding in deze rubriek

Top 10 : Meest gelezen in deze rubriek

Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Recente inzendingen voor schrijfactiviteiten met een hoge waardering van bezoekers.

ziek zijn

okt 12, 2019 Poëzie Sherina aka.sheri

Gebruikt?

okt 09, 2019 Ze keek me aan Melissa Wouters

Meer schrijfactiviteiten