Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 650

Afscheid

Wilfried bekeek het smalle steegje in zijn thuisstad Antwerpen. Hier was hij opgegroeid.

Het was een plek vol herinneringen: fietsen naar het plein met Koen en Theo, elke woensdag wafels eten bij oma, kampen bouwen met zijn vader… Het kwam allemaal terug. Het was een gezellig huis, met gelach en gebabbel, tranen en verdriet. De grapjes en de bulderlach van zijn vader zou hij vanaf nu echter nooit meer horen. Hij slikte.

En nu stond hij terug voor zijn ouderlijk huis. De deur stond open, er klonk zacht geroezemoes.

Hij twijfelde of hij naar binnen moest gaan. Het voelde verkeerd, zonder zijn vader die hem na zijn klopje, binnen riep. Het was akelig stil en het leek fout op eigen houtje het huis te betreden. Hoe lang zijn moeder en hij er ook gewoond hadden, je wachtte gewoon op de stem van John en die van niemand anders. Zijn geschreeuw hoorde je boven alles iedereen wist dat je John zijn “ja!” moest horen, alvorens binnen te kunnen gaan. Hij kon het niet verdragen dat mensen nu naar binnen en buiten liepen, alsof dat allemaal niets betekende.

Het irritante gefluister van de buren maakte het huis al anders. Geen spelende kinderen, rammelende borden, schallende televisie en gezellige drukte. Hoe vaak het hem vroeger ook ergerde, hij miste het allemaal.

Het zou gaan regenen. Hij trok de kraag van zijn jas recht en rilde.

Zijn aandacht werd getrokken door een slanke, kleine gestalte, die iets verder stond. Er stond iemand onder de beschutting naar hem te kijken. Ze kwam naar hem toe, aan haar stap kon hij zien dat het een vrouw was.

“Wilfried,” zei ze zacht, “ik wil je telefoonnummer.”

Wilfried schrok. Neen dat kon niet… Hij keek nog eens. “Jenny…” zei hij aarzelend, “ben jij dat?”

Ze knikte en legde haar hand op zijn schouder. Ze voelde vertrouwd. Zelfs na twintig jaar, zou hij haar geur overal herkennen. “Ik heb het gehoord van je vader, “ zei ze, “ik vind het zo erg. Ik heb er altijd spijt van gehad dat we geen contact gehouden hebben. Geef me je nummer Wilfried. Ik wil niet dat we elkaar alleen nog treffen bij begrafenissen.”

Hij herinnerde zich de eerste dag dat hij haar zag. Ze rende verloren door de gang, bang te laat te komen voor de eerste les. Hij had haar rustig de weg gewezen, ze was nieuw. Sindsdien waren ze onafscheidelijk geweest. Ze hadden plannen gemaakt, ze zouden trouwen, in een wit huis wonen, kinderen krijgen en een hond kopen. Maar zoals dat zo vaak gebeurt, liep het allemaal anders.

Door haar werk was Jenny een aantal jaar na hun afstuderen naar het buitenland verhuisd. Moedig hadden ze brieven geschreven in het begin, maar het contact verwaterde alsmaar meer. Uiteindelijk hield het op.

En nu…, stond ze voor hem. Ze betoverde hem nog steeds met haar verschijning.

Wilfried knikte en nam haar arm aan. Deze keer zou zij hem de weg wijzen, want hij voelde zich vandaag verloren.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Marie 76
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 549
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Afscheid"

Geschreven door Marie 76 . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!