Voor schrijvers, door schrijvers
965 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

111 Hits

Publicatie op:
Aardappelschilletjes

Leon sloeg de krant open.
‘Wanneer iemand lang vermist is, betekent dit meestal dat iemand niet gevonden wil worden, of dat iemand dood is,’ aldus Giuseppe van Reek, hoofd van de Dienst Landelijke Recherche. 'Maar dit heb ik nog nooit meegemaakt.'

Leon schoof de krant van zich af. Hoewel hij met pensioen was, volgde hij de berichtgeving over zijn voormalige werkgever op de voet.
‘Ik weet nog dat we met die zaak bezig waren,’ zei Leon tegen Ria, die onverstoord bleef strijken. ‘Dat ik die camera vond, bracht alles in een stroomversnelling. Die twee op de foto hadden we snel te pakken, en het belangrijkste was: we hadden een naam. Dat alibi van dat stel op de foto heeft me trouwens nooit lekker gezeten, maarja, wie luistert er ooit naar mij hè?’

‘Hm, hm,’ zei Ria, terwijl ze met een schuin oog op haar telefoon keek.

‘Als Sep mij, in plaats van Kees had gevraagd om de boel te leiden, was die vent allang opgespoord.’ Leon probeerde verder te gaan met zijn betoog, maar een stuk ontbijtkoek in zijn luchtpijp belemmerde dit. Zijn hoofd liep rood aan en hij begon oorverdovend te hoesten.

‘Maak je toch niet altijd zo druk schat,’ zei Ria. ‘Straks sta je zelf nog in de krant, bij de overlijdensberichten.’ Ze liet haar telefoon in haar zak glijden en liep met de, inmiddels gestreken, was naar boven.

Leon leek niet onder de indruk van de opmerking van zijn vrouw en belde zijn voormalige baas.
‘Dienst Landelijke Recherche, met Giuseppe van Reek.’
‘Ja, Sep, met mij. Ik lees net in de krant een bericht over een vent die na 10 jaar terecht is. Dat gaat zeker over die fotograaf uit Rotterdam?’
‘Hallo Leon. Klopt, maar ik kan je er verder niks over vertellen, want hij moet nog ondervraagd worden. En als je het niet erg vindt, hang ik nu op. Het zijn drukke tijden hier.’
‘Wacht Sep, laat mij die vent ondervragen. Ik zit nog helemaal in dat dossier.’
‘Oh, Leon, ik word weggeroepen. Spreek je nog.’

Hij zal wel weer een grietje van de Academie moeten begeleiden. Zo wordt die zaak nooit opgelost, dacht Leon.
‘Ria, ik ben even naar kantoor.’

Ria wilde nog vragen wanneer haar man verwachtte terug te zijn, maar ze hoorde de deur al dichtslaan. Ze zag de huissleutel nog aan de spijker hangen. We moeten echt eens naar de huisarts, dacht Ria, of hij nu wil of niet. Hij wordt steeds vergeetachtiger. Ze peinsde hier nog even over, maar de frons op haar voorhoofd maakte al snel plaats voor een glimlach om haar mond. Ze belde Kees dat hij langs kon komen.

Tegen tienen had Leon eindelijk de weg terug naar huis gevonden. Hij kon niet wachten om Ria te vertellen over de krankzinnige verklaring van de fotograaf, die na 10 jaar plots weer opgedoken was. Hij zocht in zijn zakken naar de sleutel van de voordeur. Het zweet brak hem uit. ‘Idioot! Eerst weet je de weg naar je eigen huis niet meer en dan ben je ook nog je sleutel vergeten? Hoe kun je zo stom zijn, zak!’ zei hij bij zichzelf. Hij wilde absoluut niet aanbellen, want dan zou Ria zeker weer met haar ogen gaan rollen en hij voelde al aan alles dat ze hem steeds meer als last ging zien. Hij liep geruisloos naar het raam bij de keuken om te kijken of het open stond. Hij zag een bakje met eten voor hem klaar staan. Naast het bakje lag een schaaltje met aardappelschilletjes. Leon wreef elke avond de duim, wijsvinger en middelvinger van zijn rechterhand in met verse aardappelschilletjes. Op aanraden van Ria was hij hier 40 jaar geleden mee begonnen, om de vergeling van zijn vingers door het vele roken een halt toe te roepen.
Het raam was dicht.

Er zat niets anders op dan zich via het raampje van het toilet naar binnen te wurmen. Sinds Ria Leon had verboden om binnen te roken, stond het raampje van het toilet altijd open. Op het moment dat Leon met de bovenste helft van zijn lichaam binnen hing en met het andere deel nog buiten bungelde, reed er een patrouillewagen van de politie de straat in. Twee agenten holden naar Leon toe, zwaaiend met pistolen. ‘Handen omhoog,’ riep één van de agenten. Leon kon onmogelijk aan dit bevel gehoorzamen. De agent die het bevel had gegeven, nam Leon onder vuur. Leons benen spartelden nog even, maar hingen al gauw als vodden uit het toiletraampje.

Kees liet zijn pistool zakken. Zijn hart bonkte als de box op een dancefestival. Hij had gedaan wat hij moest doen. Hij had zijn Ria gered.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Aardappelschilletjes"

23.03.21
Feedback schrijfkwaliteit
Een hoge dunk van politieagenten heb ik niet. Televisiebeelden van arrestaties en ontruimingen bevestigen mijn argwaan. Maar het kunnen niet allemaal idioten zijn, zoals u suggereert in ‘Aardappelschilletjes’ (een titel, die verbazend weinig met het verhaal te maken heeft). Lieven heeft het slot ongeloofwaardig genoemd. Ik heb van meet af aan zo mijn twijfels. Mochten deze regels u nieuwsgierig gemaakt hebben naar mijn onderbouwing, laat dat dan gerust weten! In dat geval zal ik me nader verklaren.
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    40%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Fabiënne Koppe 24.03.21
    Onderbouwde feedback is altijd welkom!
    • Fabiënne Koppe 26.03.21
      @HansVillerius Bedankt, Hans, voor de feedback. It's all about documentatie. Grappig, op de dag dat ik uw reactie las, herlas ik ook het hoofdstuk 'De schrijver en zijn documentatie' uit het boek "Aanvallend spel' van Thomas Rosenboom.
      Ik hou wel van absurde verhalen en dat was ook mijn intentie met dit verhaal. Het is ook het eerste verhaal zonder enig raakvlak met mijn eigen leven. Daarmee begeef ik me uiteraard op glad ijs, maar, zoals nu maar weer bewezen is, glad ijs kan je wel verder brengen.

      Gezien de atletische bouw van Leon, denk ik overigens ook niet dat hij dood is...
    • W.J. (Hans) Villerius 24.03.21
      Nou, vooruit dan: Tegenover de krant verklaart de politie bij monde van Giuseppe van Reek, dat een vermist persoon ‘na 10 jaar terecht is’. Ten overstaan van zijn vroegere ondergeschikte Leon beweert dezelfde Giuseppe echter: ‘(…) hij moet nog ondervraagd worden.’ Als dat laatste waar is, waarom dan dat eerdergenoemde kranteninterview? Gaat de Dienst Landelijke Recherche überhaupt over ordinaire vermissingen? Ik citeer Wikipedia: ‘(…) richt zich op de bestrijding van zware en georganiseerde criminaliteit, maar ook op specifieke zaken als kinderporno, milieucriminaliteit, terrorisme en cybercriminaliteit.’ Dat een gepensioneerde diender zich op ‘kantoor’ (het Bureau?) meent te kunnen bemoeien met een lopend onderzoek, acht ik onaannemelijk. En wat doet agent Kees eigenlijk ‘s avonds op straat met een pistool? Hij vermaakt zich toch binnenshuis met Ria? Aan één dolverliefde, schietgrage agent wil ik nog wel geloven, maar niet aan twee met pistolen zwaaiende juten in een slapstickachtige scène. Dat is mij iets te gortig. Gelukkig zal die arme Leon dit rare avontuur overleven. Zo gauw bloedt een mens niet dood, na in de benen geschoten te zijn. Onwaarschijnlijk atletische vent trouwens, die Leon, in aanmerking genomen, dat-ie al veertig jaar een kettingroker is. Laat u evenwel door mij niet ontmoedigen. Deze geschiedenis getuigt beslist van uw talent.

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Bericht uit het pre-coronatijdperk (777) Eelco Visser 20-04-2020

    Hij moet voor zaken naar Utrecht. Zijn lease bak, een super de luxe blauwe BMW uit de 5-serie, heeft hij voor onderhoud bij de garage afgeleverd en zo is hij vandaag aangewezen op de trein. Nog een...

    Lees meer: Bericht uit het...