Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

162 Hits

Publicatie op:
a Love story
 
 
Geleende tijd
 

'De prijs voor dit pand is 50.000€.'
Daarmee besloot de makelaar haar verkooppraatje. Ze zaten samen aan de keukentafel en Max keek haar stomverbaasd aan. Hij stond op en liep vanuit de keuken naar de woonkamer en de aangrenzende achterkamer met openslaande deuren naar de tuin.
Toen rende hij naar boven,naar de drie slaapkamers en grote werkkamer op het zuiden en kwam uiteindelijk terug in de keuken.'50.000€. Dat kan niet. Wat is het addertje onder het gras.'
Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en keek de vrouw voor hem wantrouwend aan. 'Voor dat geld hier midden in de stad met een inpandige garage. Dat is te mooi om waar te zijn.'
De gezichtsuitdrukking op het gezicht van de makelaar veranderde niet maar er gleed wel een verontschuldigende glimlach over haar gezicht.'Ik wilde u dit pas op het laatst vertellen.'
Ze opende haar tas en haalde een dunne map tevoorschijn. Over de tafel heen schoof ze die naar hem toe.
'Het verhaal doet de ronde dat hier in dit pand iemand gruwelijk is vermoord, 'zei ze zacht.'In dit huis woonde een echtpaar waarvan de man ziekelijk jaloers was. Toen ze pas waren getrouwd speelde het nog niet, maar naarmate het huwelijk vorderde werd het steeds erger. Hij verbood haar de deur uit te gaan en ze moest al haar contacten en vrienden en familie opgeven.'
Max keek haar aan, sloeg de map met kranten knipsels open en begon te lezen.
'Op een dag kreeg ze bezoek van een vriend die ze jaren niet had gezien. Ze stortte haar hart uit bij hem en ze spraken af dat hij die zelfde avond haar voor de deur op zou halen en nooit meer een voet in dit huis zetten.'
Ze zweeg even en sloot haar ogen. Na al die jaren had ze er nog merkbaar moeite mee.
'Maar voordat ze haar plan ten uitvoer kon brengen, kwam haar man thuis, zag de koffers staan en ontstak in blinde woede. Hij raasde en tierde en schreeuwde dat zij hem verraadde. Vervolgens rende hij naar de keuken en kwam terug met een keukenmes. Voordat Anne besefte wat er gebeurde had hij haar al neergestoken.'
De vrouw rommelde in haar tas en trok een zakdoekje tevoorschijn waarmee ze haar ogen afveegde.
'Hij heeft daarna zelfmoord gepleegd, ' las Max toonloos. Hij keek om zich heen alsof hij verwachtte dat er nog iets te zien was van het drama wat zich had afgespeeld. 'Hoe? '
'Hij heeft een overdosis slaapmiddelen genomen, 'antwoordde ze kortaf.'Ter verdediging is er later nog aangevoerd dat de man ziek in zijn hoofd was. Schizofrenie en verlatingsangst.'
Max zuchtte en sloeg de map dicht.'Wat een verhaal.'
Hij leunde achterover in zijn stoel. De ochtendzon scheen naar binnen door de openstaande keuken lamellen en tekende langwerpige rechthoeken op de muur.
'Maar één ding snap ik niet.'
De vrouw keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan.
' Wat er is gebeurt is natuurlijk afschuwelijk, maar verklaart niet de belachelijk lage prijs voor dit huis.'
Haar mondhoeken krulden in een voorzichtige glimlach.' Er word gezegd dat Anne nog steeds hier in huis is, Mijnheer van de Berg. Dit is een spookhuis.'
Max keek tevreden glimlachend om zich heen. De verhuizers waren bezig de laatste meubels op hun plaats te zetten. Voordat de grote spullen waren gearriveerd had hij zelf ook al het nodige heen en weer gereden vanaf zijn ouders huis. En nu was het eindelijk zover. Deze dag ging hij voor het eerst slapen in zijn eigen huis. Over zes dagen had hij een house warming gepland voor al zijn vrienden en collega's. Zijn ouders waren al op leeftijd en kwamen morgenavond op bezoek. Al met al liep alles op rolletjes. Eigenlijk had hij het verhaal van de makelaar gelijk al naar het land der fabelen verwezen. Max was een nuchtere jongen die met beide benen in het leven stond en niet te lang stil bleef staan bij dat soort verhalen. Hij had het gezien als een fantastische kans om een huis midden in de stad te kunnen kopen voor een belachelijk lage prijs. Eindelijk had hij ook eens een keer geluk in zijn leven. Zijn glimlach vervaagde en over zijn gezicht gleed een pijnlijke uitdrukking bij de herinnering. Het was eigenlijk de bedoeling geweest dat dit huis hun liefdesnestje zou worden maar Jennifer had anders besloten. In gedachten ging hij terug naar die avond in het restaurant. Na een vermoeiende huizenjacht waren ze neergestreken in een Italiaans restaurantje aan de gracht. Ze kozen een tafeltje buiten om te kunnen kijken naar de passerende boten en mensen. Nadat een ober hun drinken had gebracht en een menu kaart had neergelegd zette Jennifer haar ellebogen op tafel en steunde haar kin in haar handen. 'Weet je Max. Ik weet niet zo goed hoe ik je dit moet gaan vertellen. '
Max keek op van de menukaart.'Sorry, wat zeg je. Ik zit even te kijken wat lekker is. '
'Ik heb veel nagedacht over ons.'
Max wilde net een slok nemen. Zijn glas bleef in de lucht hangen.'Over ons? '
'Eigenlijk gaat het mij allemaal een beetje te snel,weet je.'
De ober verscheen in hun gezichtsveld met zijn boekje. 'Hebben jullie al een keuze kunnen maken.'
Zonder zijn ogen van Jennifer af te houden zei Max.'Doe mij maar een bord Lasagna.'
Jennifer lachte naar de ober.'Mij hetzelfde.'
Beleefd glimlachend nam de man de menukaarten mee en verdween naar binnen.
Op dat moment realiseerde Max zich dat Jennifer altijd naar iedereen lachte. 'Wat ik wil zeggen , 'vervolgde ze.'Dat het mij beter lijkt als we elkaar een tijdje niet zien.'
Stomverbaasd zette Max zijn glas neer zonder een slok te hebben gedronken. Zijn wangen kleurden langzaam rood van boosheid.
'Niet boos worden, 'waarschuwde Jennifer.'Anders ga ik nu gelijk weg.'
Max zijn mond viel open van verbazing.'Hoe lang..'
'Ga in hemelsnaam niet zo in de verdediging,'onderbrak Jennifer.'Eerlijk gezegd benauwt het me als ik er aan denk dat ik over een tijdje met jou onder één dak woon. Ik wil gewoon nog een vrije, ongebonden meid zijn. Snap je? '
De hartslag van Max sloeg op hol en hij probeerde uit alle macht zijn zenuwen onder bedwang te houden.'Wil ..wil je ...zeggen dat..dat je me niet meer wil zien. Maar waarom.'
Jennifer keek snel om zich heen om te zien of andere mensen hun kant op keken. 'Stel je niet aan als een klein kind,'zei ze streng,' Je bent een leuke vent en goed in bed maar ik wil nog nergens aan vast zitten.'
Dat was een paar weken geleden. Nu stond hij in zijn eigen huis, omringd door stilte en eenzaamheid. Hij was tevreden met de inrichting, vooral met de keuken en het meest gelukkig was hij met de garage. Eigenlijk was hij daar alleen nog maar met de makelaar wezen kijken. Neuriënd liep hij naar beneden het ijzeren trappetje af, opende een deur en liep zijn garage in. Het rolluik was omlaag en kon worden geopend met de afstand bediening. Zijn ogen gleden langs de kale muren en de hoge ramen toen hij opeens een deur in de hoek van de garage zag. Dat was raar. Hij wist zeker dat hij die niet had gezien bij de rondleiding. Het leek opeens een paar graden kouder te worden op het moment dat hij bij de deur stond en zijn hand op de knop legde. Zijn adem stokte en langzaam drukte hij de knop omlaag. Zonder een geluid te maken ging de deur open. Door de spleet zag hij in het half donker een bed en de omtrek van een kacheltje. Wat was dit dan. Verbaasd en op zijn hoede duwde Max de deur helemaal open en liep een ruime kamer in. Het grootste wat er stond was een bed met ernaast een kacheltje en aan het voeteneind een tafeltje met daarop een kleine televisie. Tegenover het bed een kleine bank en een stoel. Een kast maakte het meubilair compleet. De vloer was bedekt met tapijttegels die hun beste tijde hadden gehad. Met ingehouden adem liep Max naar het bed. Onder het dekbed lag iemand. Even kwam het bij hem op naar boven te lopen om zijn honkbal knuppel te halen maar gelijk verwierp hij die gedachte. Hij was een sterke,jonge vent en niet bang voor een zwerver die het op een of andere manier was gelukt binnen te komen. Hij telde tot drie en trok met een ruk het dekbed van het bed af. Een paar seconden was het stil en in die paar seconden struikelde Max achteruit en gilde de vrouw hard en schril, trok het dekbed weer over zich heen en kroop razendsnel naar het voeteneind van het bed . Met trillende arm wees ze naar de openstaande deur.'Ga weg...laat me met rust. '
Stomverbaasd keek Max haar aan en probeerde zijn stem terug te vinden. Hij deed een stap dichterbij waardoor zij nog verder achteruit schoof. Lang blond haar hing voor haar gezicht en hij zag dat haar ogen als die van een wild dier heen en weer schoten op zoek naar een uitweg.
'Rustig, 'riep hij.'Wie ben jij en wat doe je hier. '
Even hapte ze naar adem en keek hem boos aan. 'Wat doe jij hier.'
Verontwaardigd ging Max met zijn handen in zijn zij voor haar staan en torende hoog boven haar uit.
'Ik heb dit huis gekocht. Wat doe jij hier. Wie ben je eigenlijk. '
Ze streek de lange haren voor haar ogen weg.' Ik woon hier al heel lang.'
Haar stem was nu zachter .'Wie ben jij?'
Max ging voorzichtig op de stoel zitten nu hij van de eerste schrik was bekomen. 'Jij woont hier in dit hok.? Hoe....'
Haar ogen stonden rustig nu en haar hele houding straalde zelfvertrouwen uit. Sterker nog. Ze gaf Max het idee dat hij zich moest verontschuldigen voor het binnenstormen. 'We zijn verkeerd begonnen, 'zei hij.'Mijn naam is Max. Ik woon hier.'
Hij stond op , deed een stap naar voren en stak haar zijn hand toe.
Na een lichte aarzeling liet ze met één hand het dekbed los. Haar greep was zacht maar toch krachtig. 'Anne. Mijn naam is Anne.'
'Anne,'herhaalde Max peinzend. Waar had hij die naam eerder gehoord. Wacht eens...zijn mondhoeken krulden omhoog in een schampere glimlach.'Vertel op....wie heeft deze grap verzonnen.'
Anne vertrok geen spier. Max zag nu dat ze grote bruine ogen had die hem afwachtend aankeken.
Zijn nekharen gingen recht overeind staan en zijn handen trilden.
Haar stem was fluweelzacht.'Ik weet niet wat je bedoeld, Max. '
'Wacht..wacht..blijf zitten. Ik..ik moet je even aanraken. Als je een spook bent dan kan ik je niet vastpakken. Toch?'
Geamuseerd bleef Anne op bed zitten en stond toe dat Max haar arm aanraakte. Als door de bliksem getroffen viel hij terug op zijn stoel. Hij verborg zijn hoofd in zijn handen en haalde diep adem. 'Hier klopt iets helemaal niet,'fluisterde hij voor zich uit.'Jij bent dood. Je hoort niet te leven.'
Hij keek door zijn gespreide vingers in haar warme en levendige ogen. 'Max zonder achternaam,'zei ze.' Als je wil omdraaien trek ik wat kleren aan en dan gaan we praten.'
Max schudde zijn hoofd. Hij verkeerde nog steeds in een lichte shock. 'Ik houd mijn vingers voor mijn ogen,ik kijk niet.'
Anne lachte klaterend. Hij hoorde dat ze uit bed kwam en de kastdeur opende. Na een paar minuten die voor zijn gevoel uren leken te duren voelde hij een tikje op zijn schouder. Ze droeg een spijkerbroek en een t shirt met daarover heen een kort jasje. Haar voeten staken in witte sneakers.
Max stond op en keek haar ontredderd aan.' Hoe kom je hier binnen. Wat is dit voor kamer.?'
Anne draaide haar rug naar hem toe en begon met een borstel haar lange haar uit te kammen.
'Omdat het rolluik een keer weigerde heeft mijn man een deur laten maken,'antwoordde ze.'Dit is een soort berghok wat er toch al was. Dus de deur was zo gemaakt.'
'Dus van buitenaf kan je zo naar binnen,'concludeerde Max.
Anne legde de borstel terug in de la en pakte een kleine spiegel. Een ogenblik onderwierp ze zichzelf aan een snelle inspectie en tevreden met wat ze zag stopte ze die terug. Ten slotte nam ze een klein spuitflesje en spoot wat van de inhoud achter haar oren en in haar hals.
'Wat wil je nu gaan doen, Max?'
Vertwijfeld wierp Max zijn handen in de lucht. De opwinding in zijn stem werd verdrongen door de angst die zich aan hem opdrong.' Ik snap er niets van. Ik heb een verhaal gehoord dat je bent vermoord in dit huis. En nu praat ik met je, ben ik samen met jou in één kamer.'
Hij keek Anne bijna smekend aan en legde zijn hand op haar schouder.'Hoe weet ik dat ik niet droom,maar dat ik echt hier met jou praat.'
Hij bewoog zich dichter naar Anne toe en snoof haar geur op. Het was een opwindende vrouwelijke geur die hij niet zo snel kon thuisbrengen. De ogen van Anne die diep en bruin waren ontmoette die van Max.
' Zoveel vragen, 'zei ze zacht,'Op zijn tijd zal ik al je vragen beantwoorden.'
Ze sloeg haar armen onder haar borsten over elkaar en keek hem aan.' Zou je me niet eens uitnodigen in je nieuwe huis, Max.'
Max zijn mond viel open.'Ja..ja..natuurlijk. Sorry...ga maar mee.'
Samen verlieten ze het berghok. Achter hen viel de deur zachtjes dicht.

Gracieus liep ze zonder te aarzelen voor hem uit naar de keuken. Als in een trance slofte Max achter haar aan. Zijn gedachten duikelden over elkaar heen en zochten wanhopig naar een verklaring. In de keuken aangekomen zette ze twee glazen op het granieten aanrecht , opende de koelkast en nam er een fles cola uit.
Max stond met open mond te kijken.'Je weet precies de weg in huis,'fluisterde hij.'Alsof je...'
Zijn handen balden zich tot vuisten en ontspanden zich weer.
Ze fronste en bekeek hem aandachtig.'Alsof ik hier al jaren woon. Dat wilde je toch zeggen.'
Max knikte.'Ik moet even gaan zitten.'
Met zijn glas cola in de hand liep hij naar de huiskamer en viel op de bank neer. Anne ging tegenover hem zitten. Max begon te grinniken en nam een flinke slok van zijn drinken..
'Ik geloofde haar niet,'zei hij.'Ik dacht dat het een kletspraatje was. Maar...'
Anne sloeg haar ogen neer en er gleed een sombere glimlach over haar gezicht.'Ik ben je een verklaring schuldig. Het enigste wat ik van je vraag is dat je me geloofd en dat je je geest voor mij open stelt. Het zal niet makkelijk worden. '
Ze wachtte niet op zijn antwoord.'Jaren geleden ben ik hier in dit huis vermoord door mijn man. Eigenlijk hoor ik hier niet meer te zijn,maar...'
Gefascineerd boog Max zich naar voren om geen woord te missen. De stilte om hen heen was bijna tastbaar. 'Laat ik zeggen dat ze me boven gunstig zijn gezind.'
Haar stem stokte en tranen welden op in haar ogen.
' Mijn leven met hem was een aaneenschakeling van ellende en narigheid. Mijn vrienden zeiden dat ik bij hem weg moest gaan,maar ik hoopte iedere dag dat het beter zou gaan. Dat op een dag ook voor mij de zon zou gaan schijnen.'
Ze veegde met de bovenkant van haar hand over haar ogen. Max wilde overeind komen maar ze wuifde hem weg. Ze hield haar hoofd gebogen en dikke tranen gleden over haar wangen op de grond.
'Achteraf kun je zeggen dat ik dom ben geweest en naïef. 'fluisterde ze. 'Op de dag dat het tot me doordrong dat het nooit meer goed zou komen, was het te laat.'
'Je werd vermoord,'zei Max zacht. De rillingen liepen over zijn rug.
' Ik wilde niet...ik vond dat ik ook recht had om,...om gelukkig te zijn. Al was het maar voor een paar weken. Mijn wens werd verhoord.'
Ze keek Max met betraande ogen aan.'Vroeg me niet hoe het kan, maar ik kreeg mijn lichaam terug en een kans om in mijn huis te blijven. Te wachten op iemand zoals jij....'
Verwachtingsvol keek ze Max aan. Haar lippen weken iets uiteen. 'Iemand zoals jij om mij gelukkig te maken.'
'Waarom heb je ons niet eerder verteld dat je zo'n lieve vriendin hebt, 'fluisterde zijn moeder in zijn oor toen ze samen naar de keuken liepen om de kaas en worst te halen. Ze drukte hem even tegen zich aan. Zijn vader was in een druk gesprek verwikkeld met Anne en tussen door lachten ze voluit.'Ik ken haar nog niet zo lang,'antwoordde Max onder het inruimen van de vaatwasmachine door.'We ontmoette elkaar bij de verhuizing en van het een kwam het ander.'
'Nou, hoe het ook zij. Je moet zorgen dat je haar niet kwijt raakt. '
Ze knipoogde naar hem.'Bovendien is ze ook nog erg knap.'
Uren later dan de bedoeling was gingen zijn ouders weg. Max en Anne stonden ze met de armen over elkaars schouder na te zwaaien. Haar arm gleed van zijn schouder en zocht zijn hand. Even kneep ze erin en een gevoel van warmte en geluk vervulde Max.
'Mijn ouders zijn gek op je,'zei Max. Ze stonden in de frisse lucht en keken naar een donkere heldere hemel, bezaaid met sterren.
'Het zijn erg aardige mensen,' antwoordde Anne.
Zwijgend gingen ze naar binnen om de kamer en de keuken op te ruimen. Speciaal voor de gelegenheid had Anne een mouwloos topje aangetrokken en een ruimvallende blouse gecombineerd met een lange rok. Max leunde tegen het aanrecht en keek toe hoe ze de vaatwasmachine leeg ruimde. Hij zag hoe ze haar rok glad streek en haar lange haar achter haar oor vastmaakte met een schuifje.
'Ik kan uren naar je kijken,'zei Max zacht. Anne glimlachte en liep naar Max. Ze sloeg haar armen om hem heen. Max verborg zijn gezicht in haar lange, blonde haar en snoof haar waanzinnige geur op. Hun lippen vonden elkaar in een lange vurige kus. Opeens had hij een vurig verlangen iedere vezel van haar lichaam te bezitten. Zijn hand gleed over haar zachte sierlijke hals, haar schouders en haar rug. Zijn vingers gleden door haar lange blonde haar.
Ze sloot haar ogen en drukte zich tegen hem aan. Haar hoofd rustte nu op zijn borst en haar vingers gleden onder zijn overhemd door langs zijn rug naar beneden.
Haar ademhaling ging snel en gejaagd. Max tilde haar zonder moeite op en liep naar de slaapkamer toe. Zonder zijn ogen van haar af te houden legde hij Anne op bed en trok voorzichtig haar kleren uit. Zijn adem stokte in zijn keel bij het zien van haar volmaakte lichaam. Met trillende handen trok hij als laatst haar kanten slipje uit en streek langs de binnenkant van haar benen. Er trok een siddering door haar lichaam. Als in een droom trok Max zijn kleren uit. Toen hij bij haar naar binnen drong vonden hun ogen elkaar en Max zag een bijna tastbare passie. Ze kromde haar lichaam en langzaam gleden ze samen weg in een spel van vurige liefde.
Die nacht lag ze in diepe slaap in de armen van Max. Hij luisterde naar haar regelmatige ademhaling, legde zijn oor tegen haar borst en registreerde een lichte hartslag.
Hoewel hij doodmoe was had hij nog geen oog dichtgedaan. Hij lag maar te piekeren over alles wat er gebeurt was de afgelopen 24 uur. Max staarde naar het plafond alsof hij verwachtte daar antwoorden te vinden. Anne kreunde in zijn armen en draaide zich om. Ze was zo warm en vol leven. Max had geen rationele verklaring voor wat er gebeurde,maar een ding wist hij nu al zeker.
Hij kon zich geen leven meer voorstellen zonder Anne. En met die gedachte zakte hij weg in een weldadige slaap.
Max was in de keuken bezig met het ontbijt toen ze binnen kwam in een overhemd van hem dat tot aan haar knieën kwam. Ze schonk hem een stralende glimlach en zijn hart begon gelijk weer sneller te kloppen. Ze kwam naar hem toe en kuste hem licht op zijn wang. Haar blonde haar rook naar een mix van lavendel en dennen.'Wat zie je er deftig uit vandaag. Wat gaan we doen ?'
'Laten we even gaan zitten,'stelde Max voor. Ze gingen aan de keukentafel zitten waar verse koffie stond, sandwiches en boterhammen. Anne zocht een sandwich uit met kaas en begon die smakelijk op te eten. Ze keek hem vragend aan.'Is er iets?'
Max zuchtte.'Voor mijn verhuizing had ik twee dagen vrij gekregen , wat betekend dat ik vandaag weer aan het werk moet. '
Hij keek op zijn horloge.' Eigenlijk moet ik over een kwartier weg.'
Anne trok een pruillip.'Kun je je niet ziek melden.'
Hij glimlachte en ze keek hem aan met een blik die ijs kon doen smelten.'Dat gaat niet. Over een paar dagen heb ik een house warming. Het staat een beetje raar als ik overdag ziek ben en s' avonds
ga feesten.'
Snel schonk Max voor zichzelf een mok koffie in en verorberde in vier grote happen een ham kaas sandwich. 'Ik moet de bus pakken van tien over acht,'zei hij met volle mond.'Die vertrekt over..eh..zes minuten.'
Anne gleed van haar kruk, klom op zijn schoot en sloeg haar armen om hem heen. 'Ik zal je missen. 'Ik wil genieten van elke dag dat we samenzijn.'
Haar warme lichaam drukte tegen hem aan en haar mond zocht die van Max. Voorzichtig gleed hij van de kruk af en drukte een vinger tegen haar lippen.'Ga wat leuks voor je zelf doen vandaag. Ik kom zo snel mogelijk thuis en dan kunnen we zien wat we vanavond gaan doen.'
Teleurgesteld sloeg ze haar ogen neer en knikte.
'Ga maar. Zo meteen mis je je bus.'
Snel spoelde hij de laatste hap sandwich weg met de koffie, pakte zijn tas en rende de keuken uit.

Henk van de Horst nam de lift naar de twaalfde verdieping van het gebouw waar Harteveld Verzekeringen was gevestigd. Daar had hij als algemeen directeur zijn kantoor met uitzicht op de haven. Hij liep langs de receptiebalie waar hij een jonge vrouw zag zitten. Ze glimlachte naar hem toen hij haar passeerde op weg naar zijn kantoor. Hij trok verbaasd zijn wenkbrauwen op en liep naar zijn secretaresse.'Wie is die dame bij de balie.'
Cindy pakte een vel papier en wiep er een snelle blik op.'Die dame is de vriendin van een van onze medewerkers. Ze zei dat ze vanuit het buitenland is gekomen om wat tijd met hem door te brengen maar hij moet werken.'
Henk was achter zijn bureau gaan zitten.'En?'
'Haar vraag is of hij twee weken vakantie kan krijgen zodat ze samen leuke dingen kunnen doen voordat ze terug gaat. '
Henk schudde resoluut zijn hoofd.'Ik snap al waar dit naar toe gaat en daar kunnen we niet aan beginnen. Als iedereen dat gaat doen,hebben we niemand meer voor het werk.'
Op dat ogenblik ging de deur open en Anne stak haar hoofd om de hoek.'Neemt u mij niet kwalijk,'zei ze. Ze zag er zo kwetsbaar en onschuldig uit dat er een steek door Henk zijn hart ging.
Hij stond op van achter zijn bureau en trok zijn das recht.'U bent een lieftallige jonge dame, maar..'
Anne was al bij zijn bureau en wierp hem een stralende glimlach toe.' Het is maar voor twee weken,'zei ze zacht.'Anders heb ik die hele reis voor niets gemaakt. En misschien heeft hij nog wel recht op een paar weken vakantie.'
Henk verdronk in de diepbruine ogen en slikte .'Cindy, wil je misschien even het dossier van Max ...eh..'
'Van de Berg,'vulde Cindy aan.
'Precies,'zei Henk.'Die bedoel ik.'
Binnen een minuut lag het dossier voor Henk . Het was muisstil op het kantoor. Op de twaalfde verdieping drong er geen enkel geluid door van wat zich beneden allemaal afspeelde.
Na een paar minuten die een eeuwigheid leken te duren , keek Henk op van het dossier en haar aan op een manier van : je mag wel heel blij zijn met mij. Hij schraapte zijn keel.'Ik denk dat het geen probleem zal opleveren. We verwachten Max over veertien dagen weer terug op zijn werkplek.'
Met een gilletje van dankbaarheid rende Anne om het bureau heen en drukte een kus op zijn wang.
'Nou,nou...juffrouwtje. Dat is nu ook weer niet nodig, 'reageerde Henk verrast. 'Ga hem maar snel het goede nieuws brengen.'
Hij knikte naar Cindy.'Wil je even meelopen met deze dame. Zodat ze niet verdwaalt in ons pand.'
De hele afdeling keek op van zijn werk toen Cindy en Anne binnenkwamen. Het kwam niet vaak voor dat de secretaresse van de hoogste baas in eigen persoon op de werkvloer kwam. Max zijn mond viel open toen hij Cindy zag met Anne in haar kielzog. Cindy glimlachte en Anne keek hem aan met die prachtige ogen van haar.'We gaan met vakantie.'
Max keek totaal verrast om zich heen. Langzaam stond hij op.'Maar...hoe...'
'Wegwezen,'zei Cindy.'We willen je pas over veertien dagen terugzien.'
Anne drukte haar hand tegen zijn borst en een overweldigend gevoel van liefde ging als een elektrische schok door zijn lichaam. Hij drukte haar tegen zich aan en hun lippen vonden elkaar in een lange en hartstochtelijke kus. Iedereen ging staan en begon te klappen. Met een rood hoofd greep Max zijn spullen bij elkaar en stopte die in zijn tas. Onder luid gejoel en geklap verlieten ze de afdeling. In de lift keek Max haar aan. Hij kuste haar en zei.'Je ziet er gelukkig uit.'
'Dat ben ik ook. Mijn wens komt uit.'
Max slikte iets weg en wreef de tranen uit zijn ogen. 'Ik hou van je.'
DRIE WEKEN LATER
Iedereen die was uitgenodigd voor de house warming was er. Familie, vrienden en collega's
bewonderden het huis en genoten van de hapjes en drankjes. Vooral Anne was het stralende middelpunt. Juist deze avond leek ze nog knapper dan anders. Het leek alsof ze van binnenuit straalde. Haar ogen schitterden en haar lach week niet van haar gezicht. Max sloeg zijn arm om haar schouder en tikte met een lepeltje tegen zijn glas. 'Vrienden, familie en collega's,'riep hij hard om boven het feestgedruis uit te komen.'Mogen wij even jullie aandacht.'
Langzaam verstomde de gesprekken en alle aanwezigen keerden zich naar Max en Anne.
'We zijn heel blij met ons nieuwe huis en ook heel blij dat jullie dat met ons willen delen. Maar....'
Hij zweeg even om zijn woorden meer gewicht te geven. Liefdevol keek hij Anne aan.'We hebben elkaar deze vakantie goed leren kennen en daarom hebben we besloten....'
Hun ogen ontmoette elkaar en Max voelde tranen van geluk. Wat was hij blij dat hij mocht zorgen voor deze vrouw die het hele huis leek te vullen met haar liefde.' Dat we gaan trouwen,'riep Anne uit. Even was het stil, toen barstte iedereen uit in klappen,fluiten en joelen.
Anne keek stralend uit over alle aanwezigen toen haar adem opeens stokte in haar keel. Haar ogen werden groot en een zachte gil ontsnapte uit haar keel. Max bleef verstijfd staan en keek haar niet begrijpend aan.'Anne...wat is er. Wat gebeurt er?'
Haar ogen werden zacht en haar vingers gleden over zijn gezicht.'Het is tijd, Max. Het zit erop. Mijn geluk is ten einde.'
Langzaam drong de afschuwelijke realiteit tot hem door. Ze was gelukkig geweest. Alles om hem heen vervaagde. Hij wist dat hij niet kon leven zonder Anne. Met een brok in zijn keel hij naar de vrouw die de afgelopen weken zijn leven had gevuld met haar geur en haar liefde.'ANNE,'riep hij wanhopig.'Anne,blijf bij me.'
Mensen om hen heen weken in paniek terug, niet wetend wat te doen. Anne zakte in elkaar in de armen van Max .'ANNE!!.'
Max keek omhoog en zag haar gezicht boven hem zweven. Ze legde een vinger tegen zijn lippen en fluisterde.' Het is goed zo,lieverd. Jij hebt me gelukkig gemaakt.'
'ANNE..' gilde hij wanhopig.' Blijf bij me.'
Max voelde zijn benen onder hem wegglijden. Zijn hart leek te exploderen in zijn borstkas.
'Verdomme, 'riep iemand.'Ze hebben allebei een hartstilstand. '
Max werd meegezogen in een trechter. Maar hij raakte niet in paniek. Anne wachtte op hem. Vanaf een duizelingwekkende hoogte keek ze op hem neer en wenkte hem. Wat was ze ongelooflijk mooi. Liefde was zoiets simpels.

Het was een stralende dag en iedereen die bij de house warming was geweest, was er nu ook. Zelfs oude vrienden en collega's die hadden gehoord wat er gebeurd was waren gekomen.
De ouders van Max hadden met hulp van familie alles geregeld en twee graven naast elkaar gereserveerd. De twee witte kisten vol met bloemen stonden naast elkaar., omringd door tientallen mensen.
Een dominee schraapte zijn keel en las een passage uit de bijbel voor. Toen keek hij naar alle aanwezigen en glimlachte.'Dit is geen dag voor verdriet. Hoewel deze twee jonge mensen elkaar nog maar enkele weken kenden, was hun liefde al zo sterk dat ze hadden besloten te gaan trouwen.'
Hij deed zijn bril af en keek omhoog naar een strakblauwe hemel.
' Waarschijnlijk kijken ze nu op ons neer in de wetenschap dat wat er verder ook moge gebeuren, er niets meer is wat hen kan scheiden van elkaar.'
 

EINDE
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "a Love story"

© wilfred van Breda
14.02.21
Feedback:
Top
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

In elke boekenwinkel