Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 725

12 jaar

12 jaar

Ik vond het niet leuk. Die grote school. Een magere spriet op een te grote fiets. De knokige knietjes, hoewel getraind door het vele sporten, draaiden maar rond. Tien kilometer heen, tien kilometer terug. De tegenwind die ik ervoer als ik richting school ging, kon gemakkelijk tegen worden gegaan door de rij. De rij bestond uit fietsende jongelingen, die hun dag op school door moesten brengen, ongeacht wat ze er zelf van vonden. Eng. In het diepe worden gegooid voor de eerste keer in je leven. Of eigenlijk tweede keer. De eerste keer was de lagere school. En of je gepest werd of niet. Of ze je er uit pikten omdat je je anders gedroeg, of in andere opzichten afweek. Zo was er op de lagere school iemand die vlooien had. We liepen er allemaal met een boog omheen. Zelfs toen al waren er kinderen die het voor haar opnamen. Ik behoorde daar niet bij. Zij, die haar hielpen waren een minderheid, maar hadden reeds een sociaal inlevingsvermogen waar je u tegen zei. Acht, negen, tien jaar. Knap hoor. Mijn sociale inlevingsvermogen was aan de late kant. Pas tegen mijn veertigste, na een desastreuze gebeurtenis in mijn leven, kon ik enige empathie ontwikkelen voor de minder bedeelden in ieder opzicht. Sociaal, uiterlijk, ziekte. Ik had er geen geduld voor. Voor hun geklaag, hun zelfmedelijden, hun egoïsme. Ze kropen erin, in hun onvermogen. Zo konden zij de wereld aan, dachten zij.

Kinderen zijn keihard tegen elkaar. Later gaat het opzichtige pesten over in een wat subtielere manier. Maar het verdwijnt niet. Mensen willen nu eenmaal in alle opzichten met elkaar concurreren en als zij falen, moet degene die in hun ogen de schuldige is boeten. Pesten dus. Op de lagere school was het een walhala. We ageerden allemaal tegen onze meester van klas vijf en zes, met zijn woede aanvallen. De driften konden zomaar opspelen en wij als elf en twaalf jarigen waren eerst verbaasd en bang. Het kwam voor dat hij een schaakbord stuk sloeg omdat een kind niet met een ander kind wilde schaken. Terwijl hij het kind schreeuwend te kakken zette. We sidderden op onze stoelen, maar in de pauze werd de tegen aanval ingezet. Op een teken van iemand in de klas zouden we allemaal tegelijk onze pennen op de grond gooien. Het kletterde erover. Er werd besmuikt gegniffeld. Op wie kon hij zijn woede richtten? Hij liet niet veel merken. Iedereen pakte zijn pen weer op en nog eens deden we hetzelfde trucje. En daarna weer. Hij liep de klas uit en kwam pas een kwartier later terug.

Mijn vader vertelde dat de meester het hen had meegedeeld. Dat hij dat niet leuk vond en waarom de kinderen dat deden. Mijn vader vertelde hem dat zijn dochter er niets over verteld had. Hij vroeg het mij. Waarom? Omdat hij een schaakbord had stukgeslagen voor onze ogen terwijl hij schreeuwde naar degene die niet wilde schaken met dat andere kind. Geïmponeerd door zijn gedrag had ze alsnog toegegeven met hem te willen schaken. Glimlachend legde hij het verhaal terzijde. Waarschijnlijk vond hij het wel grappig. Dat kinderen de regie overnamen omdat zij het onrechtvaardig vonden.

De eerste klas van het voortgezet onderwijs was geen succes. Een niemandsland waarin ik mij waagde. Met een te grote tas en een te dun lichaam. Overleven. De pauzes waren verschrikkelijk. Wie mocht bij wie staan? Of zitten? Ik had maar één vriendinnetje van de lagere school. We zaten bij elkaar in de klas. De rest kliekte aan elkaar. We kwamen er niet tussen. We mochten nergens bij staan. Of zitten. Dus liepen we samen. Maar als ze ziek was, was ik alleen. Liep ik alleen een rondje, zo ver mogelijk van de school vandaan om precies op tijd terug te komen. Zodat de anderen niet zagen dat ik alleen was in de pauze. Wat ze wel degelijk wisten. We stonden te wachten voor het lokaal waar we Engels zouden krijgen. Het was net na de pauze. De leraar was er nog niet. Ineens kreeg ik een duw van het meisje dat naast mij stond. Ze was al een tijdje de hele klas aan het terroriseren. Ik viel bijna, maar kon me nog net staande houden. Ik keek om, recht in het zelfvoldane lachende gezicht van Diana. Iedereen lachte.  Uitdagend keek ze me aan. Ik deed een stapje opzij en hield mijn blik strak op de deur van het lokaal gericht. Waar bleef hij? Het was niet de eerste keer dat ze me treiterde. Als we gym hadden verstopte ze kleren van mij. Dan was ze teruggegaan naar de kleedkamer en pakte een sok. Of mijn hemdje. Ik had nog geen Bh, want ik had heel lang geen borsten. Dan ging ik met één sok naar huis. Of zonder hemdje. Iedereen vond het grappig. She was the leader of the pack. Ze duwde me nog een keer. De leraar liet te lang op zich wachten. De woede steeg in mij omhoog. Mijn angst was ineens verdwenen. Ik ging voor haar staan met mijn handen in mijn zij.

‘Wat moet je nou? Moet je een dreun?’, sprak de twaalfjarige demon in mij.    

De groep keek gespannen toe. Ze moest deze slag winnen om mij eronder te krijgen. Dat wist ik ook. Het zou niet gebeuren. Daarvoor was ik te eigengereid en te bereid de strijd aan te gaan. Onbevreesd keek ik haar aan. Ze zei niets, taxeerde me. Dit gedrag kende ze nog niet van mij. Ze had zich in mij vergist.

‘Moet je een dreun?’ vroeg ik nog een keer. We bleven elkaar aan staren. Ze lachte een beetje net als de anderen. De leraar wurmde zich door de leerlingen en stak de sleutel in het slot. Opgelucht draaide ze zich om en pakte haar tas. Ze wende zich tot haar vriendinnen en liep al pratend naar binnen, mij volstrekt negerend. Niemand had de slag gewonnen. Of nee, ik had de slag gewonnen. Ze viel mij vanaf dat moment niet meer lastig.  

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Annemieke Spaander
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 342
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "12 jaar"

Geschreven door Annemieke Spaander . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...