Korte verhalen

Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde.

"Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan. Eerst inloggen s.v.p.

Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.

Ik zit in het restaurant van het revalidatiecentrum met mijn schoonmoeder en zie deze oudere dame al een paar keer voorbij schuifelen. Haar rechterarm en rechterbeen zijn verlamd.  Ze zit in een rolstoel en ze kan zich alleen met haar linkervoet in haar rolstoel voetje voor voetje voortduwen. Om de paar meter blijft ze in een hoekje stilstaan.  Om vervolgens weer naar een paar minuten verder te schuivelen. Opeens hoor ik iemand zachtjes snikken. Ik kijk om me heen of ik kan achterhalen waar dit vandaan komt en zie de oudere dame huilend met haar rolstoel in een hoekje staan. Ik kom nu al een paar weken mijn schoonmoeder hier opzoeken, maar heb nog nooit bezoek gezien voor deze oudere dame. Er is verder niemand meer in het restaurant. Geen restaurantmede-werkers, maar ook geen verpleegsters. Helaas hebben ze het restaurant vandaag vroeg gesloten omdat er meerdere werknemer ziek op bed liggen. Het breekt mijn hart haar zo te zien. Ik loop op haar af en vraag haar wat er aan de hand is dat ze zo moet huilen. Ze verteld me dat ze te laat terug was op haar verdieping voor het eten en dat ze nu zelfs in de kantine niets meer kan krijgen en dat ze het verschrikkelijk vindt hoe alles nu gaat. Want vroeger was dit niet zo en zat de kantine helemaal vol en kon ze op alle tijden van de dag alles krijgen wat ze maar wilde. Met dat ik met haar praat wordt ze al iets rustiger. Er staat een snoepautomaat bij de lift. Ik vraag wat ze lekker vindt. Een koek zegt ze. Ik koop een koek bij de snoepautomaat en geef die aan haar. Hongerig eet ze de koek op. Verder stel ik voor om haar even naar haar verdieping te brengen en de verpleegster hierop aan te spreken. Nee, zegt ze….dat hoeft niet. Dat heeft toch geen zin. En ook op de vraag of ik iets anders voor haar kan betekenen krijg ik nee als antwoord. Mijn conclusie is dat dit vrouwtje gewoon heel erg eenzaam is en dat haar geheugen haar in de steek laat. Ik wordt innerlijk heel boos en vindt het belachelijk dat ze dit vrouwtje zo helemaal aan haar lot overgelaten. Op dit moment weet ik niet wat ik met haar aan moet. Er is ondertussen een ander vrouwtje bij haar komen staan. De oudere dame herhaalt haar verhaal tegen dit andere vrouwtje.  Zij gaat helemaal in haar verhaal op en ziet mij niet meer staan, dus laat ik haar met dit andere vrouwtje achter en loop naar buiten. De volgende keer dat ik er ben zal ik bij een verpleegster aankaarten dat dit vrouwtje elke keer dat ik op bezoek ben onrustig door het restaurant ronddoolt en dat ze dan vaak huilend in een hoekje gaat staan. En wat ze me verteld heeft over haar gemiste maaltijd.  En ook ik zal de verpleegster de vraag stellen: of dit de bedoeling is en/of dat ik dan iets voor haar kan doen of iemand kan waarschuwen als het weer zover is? Verder neem ik mij voor dat ik haar de volgende keer zal begroeten als ik haar weer zie. Niemand verdient het om zo eenzaam weg te kwijnen………

Dit artikel delen?

Graag je mening

Dit artikel is passend (tzt NIET verwijderen) - 1 stemmen
10

Elk kwartaal verwijderen we een aantal artikelen. Je kunt ons helpen door je mening te geven. Zo heb je invloed op de inhoud van Schrijverspunt

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap