Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 652

00:00

© Eduard Brand op .
[Klik op de profielnaam of -afbeelding voor een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.]
Jan Jacobs, 29 jaar oud, loopt verward naar de bushalte terwijl hij nog snel op zijn horloge kijkt, naar de tijd: '00:01'. Opnieuw, voor de honderdste keer op rij, te laat voor de bus van vijf voor twaalf. Alsof hij hem ooit wel gehaald heeft.
 
Hij moet eten. Bij de bushalte op het Nieuwe Plein haalt hij via zijn mobiele telefoon de tijd op van de volgende bus: 00:15. Hij loopt door, langs het glazen hokje bij de halte, door naar een klein wit gebouw, waar hij de hoek omgaat, en de deur zoekt. Hij loopt naar binnen, zonder dat er een belletje rinkelt bij de ingang; die is al tientallen jaren kapot. De geur van vies vocht gemengd met de geur van verbrand voedsel zweeft in de neusgaten van Jacobs, die, zonder om te kijken naar de flikkerend ledlamp, één patatje - of friet (discussiëren over de naamgeving is een overdreven, ouderwetse luxe geworden) - met bestelt. Een patatje met.

Terug naar de bushalte lopend, acht over twaalf. dompelt Jacobs een rauwe, ongezouten aardappel in een verdunde witte substantie, om nog wát smaak aan een smakeloos stuk zetmeel te geven. De lichte smaak van ei dat niet meer goed is en suiker omringd zijn tong. Het gaat om de suiker, al is het nog zo weinig, maar zonder ei mag het geen mayonaise worden genoemd. Mayonaise is alleen een vergeten herinnering voor Jacobs. Van vroeger.

Een geel stuk voedsel wordt drijvend in vet vocht uit een wit bakje gevist door vieze, geroeste handen.
 
Bij de bushalte, van glas, zwart gekleurd. Aan de wand hangt een poster. De zoveelste, goed te zien in het felle, verblindende licht van de lantaarn bij het hokje. Een poster. Erop staat een teken, bestaand uit verticale en horizontale streepjes. Het had een digitaal cijfer kunnen zijn, of een letter. De tekst is wit gekleurd. De achtergrond zwart. Geen kleur. Zoals de lucht.
 
00:14

Een pandemonium, een hels lawaai, gedonder, overdonderend en verschrikkelijk. Een ongelooflijk lelijk groot ding op zes wielen komt de straat ingereden, als een fietser die een fietsstraat inrijdt, nietsvermoedend, alsof zo een lelijk zwart ding hier al duizend jaar rijdt. Het is dat Jacobs niet goed keek, dat hij niet verbaasd was, overspoeld door stinkend stoom, kijkend naar de zijkant van de bus, naar de zwarte posters, met dezelfde witte tekens, gegraveerd in het restmetaal van de bus. Stoom. Seconden. Een eeuwigheid. Het duurt lang voordat de bus naar beneden zakt en zijn deuren opent, waaruit mannen zullen uitstappen. Mannen die allemaal anders zijn. Maar hetzelfde lot.
 
Jacobs stapt in.
 
In de bus: geen vrouwen, enkel mannen. Linksachter: de zwarten; rechtsachter: de gelen, de Aziaten; linksmid: de andere gelen, de Oosterlingen, de Marokkanen; rechtsmid: de anderen. En vooraan: niemand. Jacobs gaat er zitten, vlak naast en achter de chauffeur, die hij niet heeft gezien. Hij zit, denkend aan z'n zoveelste werkdag in de lelijke fabriek die als beschimmeld is.
 
De deuren sluiten. De lichten knipperen, eventjes. Het geluid van de bus golft langs alle onverlichte straten alsof een aardbeving de aarde laat beven. Verschrikkelijk. Overdonderend.
 
00:17
 
Jacobs, en alle andere passagiers, gezeten in de bus, te mager, in te grote kleren uit een tijd toen de gemiddelde burgen nog 85 kilogram woog. Ze lijken wel skeletten, geraamten, nietsvermoedend en voortbewegend als robots. Allemaal staren ze wezenloos, zonder gevoel uit de ramen, naar kapotte, verbrande molens buiten, terwijl sommigen hun mobiele telefoon erbij pakken om te kijken hoe laat het is, waar ze zijn, en of ze bijna thuis zijn. Jacobs ook. Nog twintig minuten in de grote ijzeren slome slak voordat hij thuis zal zijn, in z'n simpele, kleine appartement in de flat. Hij kijkt op en kijkt eens naar de chauffeur, die in de schaduw zit en nog door geen enkele andere passagier is gezien.

Hij kijkt.
 
Hij ziet.
 
Hij schrikt zich een hoedje.
 
De chauffeur is een vrouw.
 
Lange haren langs een lichaam met vorm. Dat ziet Jacobs nooit. Vrouwen. Zij is de laatste. De anderen zijn verdwenen, niet bestaand. Hij kijkt naar haar, maar het licht valt uit. Het knippert. Uit. Vanuit de lucht, door de bus, golft een gebrom de bus in. De bus staat grommend stil. Het gezoem uit de lucht galmt vliegend weg. De bus gaat weer rijden. De wielen gaan rond en rond. Een aardbeving. Ze overdondert de huizen die trillend en instortend op de grond proberen te staan.
 
Het licht knippert opnieuw en gaat aan.
 
Jacobs ziet het gezicht in de spiegel. De chauffeuse bloost, haar borst op en neer gaand van de wilde, rustige ademhaling als die van een kloppend hart. Jacobs blijft kijken. De chauffeuse kijkt weg, naar de weg, maar nog steeds blozend en bang. Ze is gezien. Ze is de laatste. Ze gaat dood.
 
Jacobs blijft kijken. Het stuur wordt stevig vastgehouden. De ogen staan wijd open. Maar de bocht wordt niet genomen. Ze is te zenuwachtig en te nerveus. Ze mist de bocht, het stuur; ze stuurt te laat. Het metalen blok op zes wielen botst de muur van een flat, soepel als een mes door brood. Ze gaat dood, haar lichaam rood en blozend als een rijpe tomaat. Haar hoofd ligt stil op het dashboard.
 
Iedereen is dood.
 
00:20
Dit artikel delen?
Waardering voor je inzending op Schrijverspunt

Graag je waardering voor : 00:00

Aantal hits voor dit artikel: 171
 
KLIK OP HET GEWENSTE AANTAL STERREN (1-5)  OM EEN WAARDERING TE GEVEN EN/OF SCHRIJF SVP EEN KORTE REVIEW
5 sterren = zeer de moeite waard, 4 sterren = de moeite waard, 3 sterren = lezenswaardig, etc..
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!
De waardering voor dit artikel:
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

Angstvirus
| Eelco Visser | Kort verhaal