1 post

Witte schoenen

117 Hits.
Overbuurvrouw Truus neemt een voorzichtig slokje uit het kopje dat ik haar zojuist aanbod. Zij drinkt de koffie het liefst zwart. Truus woont het langst van alle buren in onze straat. In 1963 werden de eerste huizen gebouwd en Truus trok er met haar man Willem in om er nooit meer weg te gaan. Zeven jaar geleden overleed Wim. Niemand weet hij nu woont. “Als we hier in 1963 ons huis kregen, hoe lang wonen we dan al hier?” Ze wacht niet eens op een antwoord. “Dat hiernaast die zwarten zijn komen wonen, ik vind dat niet fijn. Het zijn wel aardige mensen, maar ze kunnen niet eens Nederlands en dan heb je er niet zoveel aan.” Ik prrobeer voorzichtig uit te leggen, dat het toch wel enige tijd duurt voordat vluchtelingen uit Eritrea niet zo heel snel een nieuwe taal kunnen leren. En dat wij als buren daar behulpzaam kunnen zijn. Truus neemt weer een slokje koffie en eet een half speculaasje. “Ik ruik ook wel eens de geur van vieze luiers? Zouden ze zomaar achter het huis gooien? Die horen toch in de kliko?” Ik knik. Als ik navraag zou gaan doen bij de Eritrese buurvrouw, dan zal blijken dat er sprake is van misverstand, of zo. Ik hou me op de vlakte. Ik heb veelvuldig contact met ‘de Eritreers’ en ik weet dat een ‘normaal’ huishouden hebben. Schoon, hygiënisch, misschien niet zo opgeruimd, maar dat is bij mij ook zo. Hun tuin is niet zo netjes aangeharkt, maar de behoefte volgens mij is dat een typisch Nederlandse onhebbelijkheid..
”Vanmorgen vond ik een pot met een geranium erin voor de deur en er zat een briefje bij. Maar ik kan niet lezen wat er op staat. Kun jij dit lezen?” Ik keek even goed en ik herkende de in krampachtig handschrift geschreven woorden: “Thank you Neighbour.” Ik vertaalde dit voor Truus. Er staat: “Dank u wel, buurvrouw.”
ik wist ook onmiddellijk waaover dit ging. Eergisteren lag er veel sneeuw op en ik wilde in mijn auto wegrijden, maar de auto slipte zodanig op de beijzelde weg, dat ik niet wegkwam. De Eritrese buurman kwam buiten op kousevoeten, maar om zijn voeten had hij plastic zakjes met elastiekjes vastgemaakt. Toen Truus dit vanuit haar woonkamer zag, verdween ze even uit beeld en kwam tien minuten later naar buiten met een paar witte gymschoenen voor de duwende Eritreeer. “Passen die”, vroeg ze. “Ze zijn van mijn zoon, maar die draagt ze nooit meet. Je mag ze houden.” De buurman verstond het niet, maar begreep het wel.
”Aardig he, van die man”, zei Truus. Dat-ie zo dankbaar is!”

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

De auteur van dit artikel Ronald Falke:

"Ik ontvang graag feedback"

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

01.08.21
Feedback:
Inhoud heeft potentie, maar niet echt een flitsverhaal en niet prettig leesbaar door de vele taal- en stijlfouten. Misschien nog even kritisch naar kijken; ben benieuwd hoe het dan leest.
  • Waardering
    40%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
24.07.21
Feedback:
Inderdaad een mooi verhaal, maar jammer genoeg ontsierd door de vele taalkundige mankementen.
  • Waardering
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
24.07.21
Feedback:
Leuk verhaal om te lezen, maar geen flitsverhaal (>150 woorden). Ook taalkundig rammelt het soms wat. Ik ben benieuwd naar je volgende.
  • Waardering
    40%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Hemels bier
261
Lezen?
Empathie
256
Lezen?
Column
Yvonne de Boer
203
Lezen?
55 woordenverhaal
Weerzien
130
Lezen?