Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Toeval?

Toeval?

In het licht van de opkomende zon zie ik de contouren van het standbeeld van Gandhi; stok in de hand, rechte rug, zijn hoofd licht gebogen. De golven beuken tegen de kademuur terwijl ik over de boulevard van Pondicherry slenter, treurig dat ik over een uur vertrek, terug naar Nederland. Een half jaar in India was een magische ervaring. Ik heb ontelbare herinneringen en souvenirs, vooral de kleurrijke Ganesh van papier-maché, die ik van de straatkinderen kocht, is me dierbaar. Maar nu is mijn koffer te klein. In het hotel konden ze me niet helpen en de winkels gaan pas over twee uur open.

Vanuit de nevels schuifelt een kleine gestalte op me af. Het is een oude vrouw met vies lang haar, gehuld in lompen. Ik schrik van haar fletse, lichtblauwe ogen.

’Een aalmoes, sir?’

Gedachteloos steek ik mijn hand in mijn broekzak en geef haar mijn laatste roepie’s. Ik weet niet hoeveel het is, maar ik heb er toch niets meer aan.

Het mensje brengt de bankbiljetten vlakbij haar troebele ogen en is zichtbaar aangedaan door het bedrag. ’Dankjewel sir,’ zegt ze en tranen wellen op. Ze pakt mijn hand en houdt die tegen haar vochtige wang. Als ze buigt om mijn voeten te kussen kan ik haar net op tijd tegenhouden.

‘Het is goed, mevrouw, geen probleem.’

‘God bless you sir, God bless,’ stamelt ze. Ze vouwt haar handen en bidt in een taal die ik niet versta.

Verlegen over zoveel dankbaarheid vervolg ik mijn weg, peinzend over mijn probleempje. Ik loop langs Gandhi, die me door zijn ronde brilletje onderzoekend aankijkt. Dan hoor ik, boven het geraas van de golven uit, een stem:

‘Koffers! Mooie koffers!’

In de verte verschijnt  een silhouet, minstens twee meter lang, dun als een lat, met een grote bult op zijn schouders.

‘Koffers! Mooie koffers!’

Dichterbij gekomen durf ik mijn ogen pas te geloven. Het is inderdaad een graatmagere kerel met een reiskoffer op zijn nek. Zodra hij bij me is, zet hij de koffer op de grond en opent die. Er zit een kleiner exemplaar in, waarin weer een kleinere zit en als hij klaar is met uitpakken, ben ik omringd door een twaalftal ouderwetse, kartonnen koffers met van die klik-sluitingen. Ik kies er eentje uit waarvan ik weet dat mijn Ganesh erin past.

En dan realiseer ik me dat ik zojuist mijn laatste roepie’s heb weggegeven.

Bedrukt kijk ik op naar de verkoper. Met zijn kin gebaart hij naar mijn broekzak. Als ik mijn hand erin steek, vind ik een bankbiljet, dat ik waarschijnlijk over het hoofd heb gezien. De man knikt en neemt het geld aan. Als hij zijn handelswaar weer als matroesjka poppetjes in elkaar heeft gestapeld, vervolgt hij luid roepend zijn weg in de ochtendnevels.

‘Koffers! Mooie koffers!’

© Robert van Halderen op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
02.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Ook al is het geen flitsverhaal, maar een kort verhaal, toch geef ik 5 sterren voor de inhoud. Heb het verhaal met plezier gelezen.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
02.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Ik denk dat ik je korte verhaal (want dat is het, geen flitsverhaal, want veel meer dan 150 woorden) heel graag in 150 woorden zou lezen.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig