Loading...
Feuilleton

Een feuilleton is een verhaal dat uit meerdere delen en afleveringen bestaat en over een langere tijd wordt uitgezonden of gepubliceerd.

Met een feuilleton verschijnt een groot verhaal in meerdere delen. Elke keer moeten mensen na het lezen of beluisteren van een stuk een tijd wachten op het vervolg. Door het gebruik van zogenoemde cliffhangers wordt het wachten een stuk spannender. Anders dan bij een boek of film kan men niet meteen verder kijken of lezen en moet er in spanning worden gewacht op het vervolg. Oorspronkelijk waren feuilletons de losse blaadjes als bijlage van een blad en later werden het vaste rubrieken over recensies, wetenschappelijk of culturele nieuwtjes en andere zaken. Inmiddels gaat een feuilleton vooral om romans, novellen en verhalen, ofwel fictie.

 

Je kunt hier ook jouw feuilleton toevoegen. Periodiek kun je dan een nieuwe 'aflevering' aanvullen. Gebruik elke keer dezelfde titel, maar voeg een afleveringsnummer toe.

Blog

Feuilleton

Julia 4

Net op het moment dat hij wilde opstaan om zijn vrouw in zijn armen te nemen verscheen Jurgen in de deuropening. Hij keek ze beiden aan, zijn blik bleef schaamteloos hangen bij Maria.

Ze fronste haar wenkbrauwen.'Wat wilt u?'

Hij haalde zijn schouders op en leunde tegen de deurpost.'Misschien wilt u mij de loods laten zien mijnheer, kan ik aan de slag.'

Abel schonk Maria een scheve blik alsof hij wilde zeggen:'zie je wel, je maakt je druk om niets.

Hij stond op.'Ja, ik laat het je zien. Ook waar het gereedschap staat.'

Jurgen neeg zijn hoofd.'Mevrouw.'

Maria wist zeker dat er een spottende glimlach over zijn gezicht gleed en een  koude rilling liep over haar ruggengraat . Ze voelde haar maag zich in een knoop trekken en snel kwam ze overeind. Een vreselijk en duister voorgevoel drong zich aan haar op. Ze zag ze samen over het erf lopen. Abel leek hem iets uit te leggen maar in plaats dat de man luisterde draaide zijn hoofd alle kanten op.

Maria voelde zich misselijk worden en zocht steun bij de deurpost. Ze haalde diep adem,dwong zichzelf rustig te blijven en verstandig en realistisch proberen de oorzaak van haar angst te onderzoeken. Als Abel zo meteen terug kwam zou ze hem van haar angstige voorgevoel op de hoogte stellen.

Een uur later hield Maria het niet meer vol. Er was iets niet goed...helemaal niet goed. Nadat ze Abel twee keer had gebeld en hij niet opnam wist ze dat er iets fout zat. Ze twijfelde of ze de politie moest bellen. De gedachte om tegen de politie zeggen dat ze moeten komen omdat haar man zijn telefoon niet opnam verwierp ze.

Ze zocht naar iets wat eventueel als wapen kon dienen. Ze moest het licht in de keuken aandoen toen ze alle laatjes en kastjes opentrok om uiteindelijk met een gevoel van opluchting haar hand op een oude beitel te leggen.

Geen geducht steekwapen, maar genoeg om zich eventueel te verdedigen. Max, hun drie jaar oude labrador lag in een hoek van de keuken te slapen.

Ze schudde hem heen en weer. 'Max, word wakker,'fluisterde Maria.

Haar hand voelde klam toen ze de steel stevig beet greep en het erf op liep gevolgd door Max.

Verdomme.

De schaduwen werden langer en de wind joeg onheilspellend het stof op. Maria keek achterom. Ze had de deur wijd open laten staan voor het geval ze terug moest rennen.

De lichten knipperden even en floepten aan. Ze was bijna bij de loods. De schuifdeur stond een paar centimeter open en een brede lichtbundel viel naar buiten.

Binnen hoorde ze mannenstemmen, iemand lachtte en de stem van de man die zich Jurgen noemde kwam er bovenuit.

Ze hoorden haar toen de schuifdeur ratelend helemaal open schoof.

Max rende kwispelend naar binnen en sprong blaffend tegen Abel op.

We waren bijna klaar,’zei hij geschrokken toen hij Julia ijzig zag kijken,’wat is er?’

Ik heb je twee keer gebeld en je nam niet op.’

Jurgen stond met de handen in zijn zij en keek kritisch naar het gedeelte wat gerepareerd was.

Verbaasd greep Abel zijn telefoon en staarde naar het schermpje. Toen lichtte zijn ogen triomfantelijk op.’Ik zie het al, de batterij is leeg. Kijk maar.’

Als om zijn woorden te onderstrepen hield hij hem omhoog voor Julia.

Ik maakte me zorgen,’zei ze opgelucht. Ze voelde de spanning van haar schouders afglijden. Snel overbrugde ze de afstand naar hem en kuste hem.

Zijn jullie wat opgeschoten.’

Nou,’zei Abel maar Jurgen was hem voor.

We hebben al een flink gedeelte gerepareerd, mevrouw. Zoals u kunt zien hebben we de dragers vervangen. Nu moeten we morgen nog het dak op.'

Maria huiverde en weer voelde ze hoe een duister voorgevoel haar bekroop. Ze wierp een angstige blik naar Abel.

Kijken jullie wel uit.’

Haar stem stierf weg in het gelach van de mannen.’We nemen voorzorgsmaatregelen, lieverd.’

Abel drukte haar tegen zich aan en ze voelde zijn geruststellende warmte.

Maak je geen zorgen, Jurgen gaat het dak op. Ik blijf beneden.’

Maria glimlachte. Natuurlijk, ze moest zich niet gek laten maken.

Gaan jullie mee, ik heb een lekkere pan soep klaar staan.’

Druk pratend volgden de mannen Maria naar het woonhuis. Het verbaasde haar hoe Abel was veranderd sinds Jurgen er was. Voorheen moest ze elk woord uit hem trekken en nu praatte hij honderd uit.

Ze betrapte zich erop dat ze zelf ook verlangde naar de komst van Julia. Wat ze zich van haar herinnerde was dat het een vrolijke, levendige en gezellige meid was.

Natuurlijk kon iemand in een paar jaar veranderen, vooral na het gruwelijke gebeuren wat haar was overkomen. Maria hoopte dat het meisje snel kwam.

De mannen zette hun werkschoenen buiten op de veranda en liepen op kousenvoeten naar binnen.

Ze zaten buiten met allebei een flesje bier. Naast Abel stond een bijna leeg kratje. Hij boerde en sloeg lachend een hand voor zijn mond.

Maria stond op en rilde.’Het wordt tijd om naar binnen te gaan,Abel. Bovendien heb je genoeg op, je bent het niet gewend te drinken.’

Luister naar je vrouw, ze is verstandig,’riep Jurgen.’We nemen er nog één. Morgen word een drukke dag.’

Abel stond half op en probeerde haar te kussen. Ze rook zijn zure schrale adem en met een vies gezicht draaide ze zich van hem weg.

Hij lachte goedmoedig en wierp Jurgen een schuine blik toe.’ Vanavond, als we in bed liggen.’

Lachend om zichzelf trok hij nog twee halve liters uit het kratje en walgend haastte Maria zich naar binnen.

Dit was niet de Abel die ze al jaren kende en met wie ze getrouwd was. De vreemdeling had ongetwijfeld een slechte invloed op hem.

Abel hoorde de deur dichtvallen en even ging er een steek door zijn hart. Hij wilde opstaan om achter haar aan te gaan maar Jurgen pakte hem bij zijn arm en trok hem terug.

Vrouwen doen altijd zo,’zei hij met dubbele tong.’Ze doet nu net alsof ze niets van je wil weten, maar als jullie vanavond in bed liggen.’

Hij maakte het bekende gebaar van neuken en barstte toen in lachen uit.

Abel lachte mee, nam een flinke slok en veegde met de bovenkant van zijn hand over zijn mond. Het was lang geleden dat hij zich zo goed had gevoeld.

Een uur later was Jurgen naar de stal gegaan en Abel wankelde naar binnen. In de huiskamer brandde nog een klein lampje. Hij plofte op een stoel neer , haalde diep adem en wreef zijn handen stevig over zijn gezicht. In zijn door alcohol benevelde brein kwamen de herinneringen aan Maria boven drijven. Zijn vrouw die in bed op hem lag te wachten.

Op zijn gezicht verscheen een grimmige uitdrukking. Hoe lang was het wel niet geleden dat hij haar...

Tussen zijn benen werd het hard en opgewonden kwam hij overeind.

Abel veegde over zijn bezwete voorhoofd en vervuld van een intens verlangen strompelde hij naar binnen.

Alles was in duisternis gehuld en Abel stond onderaan de trap stil om zich te oriënteren. Zijn klamme hand vond de trapleuning en stap voor stap klom hij moeizaam omhoog.

De slaapkamerdeur was dicht en hijgend van de inspanning leunde hij er tegenaan. Verbeelde hij het zich of hoorde hij zacht snikken. Spijt boorde zich in zijn ziel. Hij had haar gekwetst en moest het goed maken.

Met ingehouden adem duwde hij de deur open en keek naar de vormeloze gestalte die onder het dekbed lag.

Maria,’fluisterde hij schor,’ ik ben het. Abel.’

Aarzelend keek hij om zich heen, even niet wetend wat te doen.

Toen ging hij op de rand van het bed zitten, trok zijn schoenen uit en sloeg het dekbed terug. Maria slaakte een zachte kreet van afschuw op het moment dat Abel erin slaagde het nachthemd omhoog te krijgen en haar borsten onthulde.

Zijn vingers graaiden wild naar haar slip in een poging die over haar voeten heen uit te trekken.

Maria gilde.’Niet nu, Abel. Niet zoals nu...houd op.’

Abel schudde zijn dronken hoofd en probeerde het stemmetje in zijn hoofd te onderdrukken die hem toefluisterde.

Luister er niet naar, Abel. Ze wil wel graag, over een paar minuten verzet ze zich niet meer.

Grommend sprong hij bovenop haar als en sloeg geen acht op haar smeekbeden te stoppen. Maria kon zich niet bewegen onder zijn lichaam en voelde hoe hij bij haar binnendrong en bijna gelijk klaarkwam.

Slap rolde Abel van haar af en draaide zich tevreden op zijn zij.

Te snel,’mompelde hij,’ het ging te snel.’

Snikkend kwam Maria ontredderd overeind en met tranen in haar ogen klom ze uit bed. Abel snurkte en zonk weg in een diepe, droomloze slaap.

Buiten klom Jurgen van de ladder af, nam die op zijn schouder en liep zonder haast weg.

Abel schok wakker en merkte tot zijn verbazing dat hij met zijn kleren aan in bed lag.

Beneden hoorde hij iemand bezig in de keuken. Hij wilde overeind komen maar viel met een bonzende, misselijk makende hoofdpijn terug op het kussen. Zijn keel was droog en zijn tong leek een leren lap. Flarden herinneringen van wat er gebeurt was drongen zich aan hem op en geschrokken merkte hij dat zijn broek en onderbroek om zijn enkels hingen.

Hij sperde zijn ogen wijd open toen het volle besef tot hem doordrong en zijn kreet van spijt verscheurde de stilte.

Abel rolde het bed uit, trok zijn kleren omhoog en maakte de ceintuur van zijn broek met trillende vingers vast. Wat was in hem gevaren...wat had hij Maria aangedaan?

Met twee treden tegelijk vloog hij de trap af en gooide de keukendeur open.

Met een onbewogen gezicht zat Maria aan tafel met een kop koffie voor zich. Tegenover haar zat Jurgen met een stapel boterhammen voor zich.

He, baas. Klaar om aan het werk te gaan?’

Abel veegde met twee handen over zijn gezicht en voelde het bloed zwaar in zijn oren bonzen.

Ik wil even alleen met mijn vrouw zijn,’bracht hij uit.

Jurgen haalde zijn schouders op, pakte zijn bord en beker koffie en duwde met zijn voet de buitendeur open.

Ik loop vast naar de loods.’

Achter hem viel de deur dicht en Abel ging aan tafel zitten, de stilte hing bijna tastbaar tussen hen in.

Met een rood hoofd van schaamte zocht hij naar woorden. Hij moest dit rechtzetten voor hij aan het werk ging, maar Maria was hem voor.

Er is niets te zeggen, Abel,’zei ze op ijzige toon. Een ader klopte in haar nek en ze probeerde uit alle macht haar boosheid te onderdrukken.

Aben besefte dat nu geen enkel woord of excuus goed genoeg was om de schade te herstellen die ze hadden opgelopen.

Abrupt stond hij op, haalde diep adem en deed een paar stappen naar haar toe.

Maria stond op en sneller dan hij voor mogelijk had gehouden liep ze om de tafel heen.’Raak me niet aan,Abel,’zei ze kalm.’ als je nog één stap in mijn richting doet ga ik bij je weg.’

Tevergeefs probeerde hij woorden te zoeken die recht deden aan de situatie maar tegelijk wist hij dat woorden leeg en zonder betekenis waren, als dorre bladeren voortgejaagd door de wind. Zijn ademhaling gaat snel en raspend en zijn mond is droog.

Ik...ik ga aan het werk.’

Toen hij bij de deur stond hield de stem van Maria hem tegen.’Als het dak is gerepareerd, gaat die Jurgen weg. Gelijk.’

Haar stem was hard en onverbiddelijk. Abel knikte zonder haar aan te kijken.

Gelijk,’beloofde hij, ‘vanavond is hij weg.’

Dan is hij vertrokken. Maria liep snel naar de deur en keek hem na. Ze slikte en probeerde het angstige gevoel van onbehaaglijkheid dat haar al een paar dagen in zijn greep hield van zich af te schudden.

Maria was op de binnenplaats met in een tas de lunch voor de twee mannen. Ondanks de aangename middagzon voelde ze hoe stilte als een zware deken op haar drukte.

Opeens hoorde ze een angstige, schrille kreet die overging in doodsangst. Toen een doffe klap. gevolgd door een triomfantelijke rauwe schreeuw.

Ze liet de tas uit haar vingers vallen en rende zo snel als ze kon door de stal heen naar de achterkant waar ze aan het werk waren.

Haar gezicht werd lijkwit toen ze zag wie er in een onnatuurlijke houding op de grond lag.

Haar verstand kon het niet bevatten en ze voelde dat ze geen lucht meer kreeg.

Met een smartelijke kreet viel ze op haar knieën en nam het hoofd van Abel in haar handen. Twee starre dode ogen staarden haar aan.

Alsof gedwongen door een onzichtbare hand keek ze op naar het dak en zag Jurgen bovenop de trap staan. Zijn kille ogen staarden haar aan en om zijn lippen speelde een glimlach.

Dit artikel delen?
Pin It

Feuilleton

  • Hits: 58

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 

Ongeldige invoer

Ter controle je e-mailadres

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.