Feuilleton

Feuilleton

Een feuilleton is een verhaal dat uit meerdere delen en afleveringen bestaat en over een langere tijd wordt uitgezonden of gepubliceerd.

Met een feuilleton verschijnt een groot verhaal in meerdere delen. Elke keer moeten mensen na het lezen of beluisteren van een stuk een tijd wachten op het vervolg. Door het gebruik van zogenoemde cliffhangers wordt het wachten een stuk spannender. Anders dan bij een boek of film kan men niet meteen verder kijken of lezen en moet er in spanning worden gewacht op het vervolg. Oorspronkelijk waren feuilletons de losse blaadjes als bijlage van een blad en later werden het vaste rubrieken over recensies, wetenschappelijk of culturele nieuwtjes en andere zaken. Inmiddels gaat een feuilleton vooral om romans, novellen en verhalen, ofwel fictie.

 Toevoegen van een nieuwe feuilleton is niet meer mogelijk.

Blog

Gerechtigheid deel vier

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4

 

 

 

 

Eindelijk was het weekend en had ik de eerste schoolweek achter de rug. Die zaterdag ochtend was ik vroeg opgestaan,had een oud shirt en joggingschoenen aangetrokken en een zweetband om mijn hoofd. Mijn mobiel gespte ik met een paar riempjes vast op mijn bovenarm en deed mijn oortjes in.

Langzaam liep ik de straat uit. Een fijne ochtend nevel hing nog in de lucht. Eenmaal op het asfalt verhoogde ik mijn tempo en binnen vijftien minuten plakte het shirt aan mijn rug. Mijn witte sportbroekje begon wat slijtplekjes te vertonen bij de stiksels. Hier en daar waren winkeliers bezig hun waren op de stoep uit te stallen en klopten anderen kleedjes uit. Ik rende de heuvel op waar ook de ingang van het gemeentelijke park was. Zonder mijn tempo te vertragen verwisselde ik het asfalt voor de aangestampte paden. Mijn benen trilden en mijn zij gaf venijnige steken af.

Ik stopte bij de houten bankjes die rondom de bosvijver stonden en deed een paar rek en strek oefeningen. Een paar zwanen trokken hun baantjes en keken zonder enige belangstelling mijn kant op. Tegenover mij zag ik een man in een vuil trainingspak uit de struiken komen. Ik stond gelijk recht op en hield mijn adem in. Dit was niet goed. Hij was een meter of tien bij me vandaan en kwam mijn kant op. Mijn hart bonsde en het melkzuur brandde in mijn benen maar ik kon hem niet dichterbij laten komen.

Op het moment dat ik verder wilde rennen hoorde ik iets achter mij. Ze zijn met z'n tweeën,schoot het door me heen. Een magere hand trok de telefoon van mijn arm en haar lange, vuile nagels krasten over mijn huid. Ik draaide me om en zag een lange, magere vrouw die me gemeen aankeek, met mijn telefoon in haar hand, de oortjes er aan bungelend. Haar vuist schoot uit en raakte me op mijn kin. Ik viel geschrokken achterover en de vent in trainingspak boog zich over me heen. Zijn handen gleden over mijn borsten en gleden over de zakken van mijn sportbroekje. Teleurgesteld spuugde hij naast me op de grond en legde zijn magere handen om mijn nek.

' Kom niet achter ons aan,'siste hij en ik voelde zijn speeksel op mijn gezicht spetteren.

Even keek hij me aan met een blik in zijn ogen die me duidelijk maakte dat hij onder de drugs zat. Toen liet hij me los en rende achter de vrouw de struiken in.

Ik krabbelde overeind en voelde aan mijn kin, daar kwam misschien een blauwe plek. Mijn rug deed pijn en de krassen begonnen te steken. Aan de overkant van de vijver liep een vrouw met een hond. Hoofdschuddend en met de tranen in mijn ogen liep ik op een sukkeldrafje naar huis. Ik wist hoe ze eruit zagen, die lelijke koppen zou ik mijn leven lang niet meer vergeten. Ze waren nog niet van me af.

 

 

Het duurde twintig minuten voordat ik weer in de straat was. Mijn hele lijf deed pijn en ik voelde me smerig waar hij me had aangeraakt. Het enigste waar ik nu naar verlangde was een warme, lange douche en dan naar het politiebureau.

De buurvrouw stond bij de brievenbus en haalde wat post eruit. Ze keek op en glimlachte naar me. Ze was al op leeftijd ,had wit krullend haar en twee schrandere blauwe ogen.

' Dag lieve kind. Ik had het gisteren al tegen je willen zeggen, maar de jeugd is altijd zo snel.'

Ze stopte de post in een zak van haar schort en zag de krassen op mijn arm.

' Je hebt daar een paar lelijke krassen,'zei ze geschrokken.' Kom even binnen, dan zal ik het schoonmaken en verbinden.'

' Ik woon hier naast ,'wierp ik tegen.'We hebben zelf ook verband en pleisters.'

' Onzin,' zei ze op een toon die geen tegenspraak duld. Ze opende het tuinhekje.

' Ik heb mijn halve leven in de verpleging gewerkt. Dit geeft me de kans mijn kennis op peil te houden.'

Ik lachte en volgde haar naar binnen. We liepen de keuken in.

' Ga hier maar even zitten,'

Ze trok een stoel achteruit en liep naar een kastje waar ze een verbandtrommel uit haalde,

' Dit kan even pijn doen. Ik moet de wond schoonmaken en ontsmetten en eigenlijk zou je een prik moeten halen, maar...'

Ze gooide de watten in de prullenbak, nam wat gaasjes en legde die op de wond. ' Je doet me zo denken aan mijn vroegere buurmeisje,'mompelde ze terwijl ze pleisters op maat afknipte. 'Ook zo'n wildebras en altijd in de weer.'

Ze bekeek haar werk en knikte goedkeurend.' Nou, en nu oppassen dat het niet weer gebeurt.'

Even overwoog ik haar te vertellen over de diefstal van mijn telefoon maar gelijk verwierp ik die gedachte weer.

' Kom zitten, dan krijg je wat te drinken van me. Ik vind het fijn dat je er bent. Ik krijg niet zo vaak bezoek.'

Ze ging me voor naar de huiskamer en wees naar de stoelen die er stonden,

' Wat wil je drinken..mijn buurmeisje nam altijd een cola.'

Ik aarzelde, eigenlijk wilde ik zo snel mogelijk naar het bureau maar haar teleurstellen kon ik ook niet.

' Doet u maar een glaasje cola.'

Ze knikte alsof ze dat al had verwacht en liep naar de keuken. Ze kwam terug met een groot glas cola en een bronwater. Haar slimme oogjes gleden over me heen.

' Ze zijn nu al meer dan een jaar weg,'zei ze langzaam, alsof ze moeite had zich alles weer voor de geest te halen. 'Na wat er was gebeurt, wilde ze hier niet meer blijven wonen.'

Er viel even een ongemakkelijke stilte. 'U zei net buiten dat u iets tegen me wilde zeggen,'herinnerde ik haar.' Wat was dat?'

Haar gezicht klaarde op. Ze legde haar hand op mijn pols en boog zich voorover.

' Charlie,'zei ze.' Daar lijk je op...dat wilde ik tegen je zeggen.'

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 55
(Gemiddelde waardering 4 met 1 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Top 10: Hoogste beoordeelding in deze rubriek

Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Recente inzendingen voor schrijfactiviteiten met een hoge waardering van bezoekers.

DOOR WINTERMAGIE BEVANGEN

okt 30, 2019 Poëzie Rebelle van Reymerswael, schrijfgek

Kortsluiting

okt 26, 2019 Schrijfopdracht Connie van Vuuren

Michelles première

nov 18, 2019 Kort verhaal Antoinette Jarig

Het pluizenvisioen

nov 05, 2019 Column Reinder Veelinx

Meer schrijfactiviteiten