Feuilleton

Feuilleton

Een feuilleton is een verhaal dat uit meerdere delen en afleveringen bestaat en over een langere tijd wordt uitgezonden of gepubliceerd.

Met een feuilleton verschijnt een groot verhaal in meerdere delen. Elke keer moeten mensen na het lezen of beluisteren van een stuk een tijd wachten op het vervolg. Door het gebruik van zogenoemde cliffhangers wordt het wachten een stuk spannender. Anders dan bij een boek of film kan men niet meteen verder kijken of lezen en moet er in spanning worden gewacht op het vervolg. Oorspronkelijk waren feuilletons de losse blaadjes als bijlage van een blad en later werden het vaste rubrieken over recensies, wetenschappelijk of culturele nieuwtjes en andere zaken. Inmiddels gaat een feuilleton vooral om romans, novellen en verhalen, ofwel fictie.

 

Je kunt hier ook jouw feuilleton toevoegen. Periodiek kun je dan een nieuwe 'aflevering' aanvullen. Gebruik elke keer dezelfde titel, maar voeg een afleveringsnummer toe.

Blog

EEN TIJDMACHINE VOOR OOM ADRIAAN, DEEL 3

jeugdnovelle over pesten en terugpesten, 10/12 jaar- DEEL 3



“Wie is Annie?”

“Zijn zus, mijn moeder… Hij haalde van alles tevoorschijn en smeet het overal om zich heen: steentjes, voetbalplaatjes, paperclips, een paar buitenlandse postzegels, een afgehakte plastic wijsvinger (uit de feestwinkel, denk ik) en een levensechte vogelspin (uit dezelfde winkel, volgens mij). Een houten wasknijper kwam terecht in de groentesoep met suiker van een bejaarde mevrouw drie tafels verderop. Nee, geen bankbiljetten. Hij wees op mij. ‘Waarom vraag je hem niet ook om zijn zakken te legen?’ Mijn moeder keek naar mij. Ik kon niet anders. En wat denk je? Adriaan zei: ‘Heehee Harm, ook die achterzak van jou leeg maken. Wacht! Ik zal je helpen.’ En hij deed, alsof hij er geld uit haalde: twee biljetten van vijftig. Hoe hij het voor elkaar kreeg, begrijp ik nog steeds niet.”

“Waarschijnlijk schudde hij het gewoon uit zijn mouw,” dacht Sippi.

Hij snapte haar niet: “Wat?”

“Hij haalde immers alleen maar zijn zakken leeg? Dus zat het geld ergens anders, waar hij er makkelijk bij kon.”

“O ja. Zou kunnen.”

“Wat deed je moeder?” vroeg Richard.

“Mijn moeder deed teleurgesteld. Ze vond het ‘heel kinderachtig’ van me. We gingen naar huis. Het was intussen negen uur. Ik moest- net als jullie- de volgende dag naar school. Daarom werd ik naar bed gestuurd. Hij hoefde niet. Goed, ik poets mijn tanden en ga liggen. Kreeg Adriaan opnieuw een aanval van humor, want hij moet vannacht stiekem mijn slaapkamer in geslopen zijn. Hij heeft een halve tube tandpasta leeg geknepen op mijn bovenlip. Wat een rotgevoel! Ik kreeg er een nachtmerrie door, waarvan ik wakker werd. Daarna lukte slapen niet meer. Op school kon ik mijn ogen bijna niet openhouden.”

Zijn vrienden leefden met hem mee.

“En vanochtend stond hij op het schoolplein voor het raam van onze klas gekke bekken naar mij te trekken. Zagen jullie hem niet? Hij stak zijn tong uit.”

“Oh, was dat nou je neef?” zei Richard.

“Nee, niet mijn neef. Veel erger: mijn oom. En ik ben zijn neef.”

Verbazing.

“Ik moet hem ‘oom Adriaan’ noemen, zegt hij. Anders sluit hij me op. Dat heeft hij vanmiddag gedaan.” Harm legde uit, hoe het zat met de kast op zolder.

Zijn vrienden gaven lucht aan hun verontwaardiging over zijn misselijkmakende oom en aan hun medelijden met Harm. Sippi wou die kast op stel en sprong van buiten en van binnen zien. Ze had hem al honderd keer eerder bekeken. “Maar niet goed genoeg,” zei ze.

Harm nam zijn vrienden mee naar binnen. Mamma las de krant. Adriaan hing op de bank voor de televisie in de huiskamer. Sippi stak haar kortgeknipte hoofd om de deur: “Dag, oom Adriaan. Ik heet Sippi,” sprak ze liefjes. En vervolgens holde ze giechelend achter de anderen aan naar de rommelzolder, waar de grote ouderwetse hangkast met dubbele deuren stond. Harm deed ‘m open. Zo konden zijn vrienden zien, wat een oncomfortabele slaapplek dit was. Richard raapte het grijze paneeltje op. “Waarvoor dient dit ding?” vroeg hij belangstellend.

“Nadat ik als baby twee radio’s had vernield en de kookwekker plus een telefoontoestel, heeft mijn pa dit ding voor mij in elkaar geknutseld. Een nieuwsgierig kind kan hier geen kwaad mee. Verder dient het nergens voor. Het is niks,” legde hij uit.

Daar dacht Sippi anders over: “Omdat het niks is, kan het van alles wezen. Dat is het mooie.” De zoldertrap kraakte. Kwam daar iemand naar boven sluipen? Sippi deed haar rechterwijsvinger voor haar lippen. Ze knipoogde nadrukkelijk en sprak: “O nee, hoor. Dit is niet niks. Dit is duidelijk een tijdmachine. Jammer, dat de batterijen niet meer werken. Je hebt zeker teveel energie verbruikt vanmiddag, Harm. Kijk, ik druk nu op de knop ‘OFF/ON’- dat wil zeggen UIT/AAN- en er gebeurt helemaal niets. Achter het rode glas daarnaast zou nu een lampje moeten gaan branden. Zie je wel? Jammer. En kijk eens, kijk: Onder dit wijzertje staat ‘BACK.’ Dat betekent TERUG. En hier links kun je cijfers indrukken. Zo bepaal je de gewenste datum, denk ik. Hier staat duidelijk: 12-09-1354. Harm, vertelde jij daarnet niet, dat je laatst een nachtmerrie had over de Middeleeuwen?”

Op de overloop klonk geritsel.

“Ja, ik droomde iets over harnassen.”

“Een droom? Haha, geloof je het zelf?”

“Denk jij misschien, dat ik ergens op een of ander roofridderkasteel aan de Rijn geweest ben?”

“Jij niet dan? Moet je zien: Wat staat hier? ‘K’. Dat kan Keulen zijn of Koblenz. Dat ligt in Duitsland. Voel eens even. Deze letter zit los. Je kan ook aan dat schijfje draaien. Probeer maar.” Sippi gaf het kinderspeelgoed aan Richard.

Deze begon er aan te prutsen. “Nu staat er ‘B’. Zie dan! Wie weet is het België of Bulgarije of Bots-, hoe heet het, Botswana. ”

“Dus wanneer je de datum verandert, kom je in een andere tijd- volgens jou? En bij verandering van de letters op een andere plek?” Harm liet zijn mond ongelovig open hangen, maar zweeg verder.

Zijn vriendin liet zich daardoor niet van de wijs brengen: “Wedden van wel? Zullen we het eens uitproberen? Waar bewaren jullie nieuwe batterijen? Of nee, hoe laat is het eigenlijk?”

Adriaan stapte naar binnen. “Half tien,” riep hij.

Sippi zei spijtig: “Dan moet ik naar huis. Hoe heette de vorige eigenaar van jullie huis ook al weer, Harm?”

“Dat moet je aan mijn moeder vragen.”

“Was dat niet die eh, die uitvinder?”

Opeens ging hem een licht op: Hij begreep, wat Sippi van hem verlangde. “Ja, nu herinner ik het me. De man heette Levien Colijnse, geloof ik. Mijn vader heeft me verteld, dat het een soort geleerde was, die op een dag verdween. Onder geheimzinnige omstandigheden. Tien jaar na zijn verdwijning hebben mijn ouders dit huis van zijn vrouw gekocht. De meeste meubels hier op zolder stonden hier toen al- ook deze kast.”

“Juist,” antwoordde Sippi. “Ga mee, Richard. En weet je wat? Morgenochtend zullen Richard en ik de zaak tot op de bodem uitzoeken. Tot ziens, oom Adriaan.” Harm gaf ze uit gewoonte een vluchtige kus op de wang. Ze sprong met drie treden tegelijk de trap af. Richard volgde met veel geraas.

ZATERDAG: Ganzenjacht

Bij Harm thuis zaten ze nog aan het ontbijt in de keuken, toen Sippi verscheen. Ze wekte veel bekijks, want ze droeg vandaag lang haar. Harm informeerde ernaar. Sippi legde uit, dat het haarextensies waren. “Dan doet dit geen pijn zeker,” zei Adriaan en trok er eens stevig aan.

“Au. Pardon, oom Adriaan. Die dunne vlechtjes zitten vastgeknoopt aan mijn eigen haar,” zei ze. Daarna besmeerde ze een boterham met boter en honing. Toen ze zichzelf bovendien een kop thee wilde inschenken, was mamma haar net voor. “Nee, Sippi, laat mij maar.” Harms moeder bediende haar vriendelijk, maar beslist. Zij vertrouwde Sippi niet met thee inschenken. Zij bezat een ijzeren geheugen en herinnerde zich nog haarscherp, hoe Sippi, toen ze nog klein was, haar dure theepot kapot gesmeten had op straat.

“Hartelijk bedankt, mevrouw,” zei Sippi. “Mag ik alstublieft het zoutvaatje van u, oom Adriaan?” vroeg ze vervolgens, hoewel het vlak voor haar neus stond. Hij gaf het. “Dank u zeer, oom Adriaan.” Ze strooide wat korrels in haar thee en nam tevreden zuchtend een slok. “Heerlijk, oom Adriaan.” Mamma trok haar wenkbrauwen hoog op, maar hield haar mond- voorlopig.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 28
(Gemiddelde waardering 0 met waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Schrijfwedstrijden

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster