Loading...
Feuilleton

Een feuilleton is een verhaal dat uit meerdere delen en afleveringen bestaat en over een langere tijd wordt uitgezonden of gepubliceerd.

Met een feuilleton verschijnt een groot verhaal in meerdere delen. Elke keer moeten mensen na het lezen of beluisteren van een stuk een tijd wachten op het vervolg. Door het gebruik van zogenoemde cliffhangers wordt het wachten een stuk spannender. Anders dan bij een boek of film kan men niet meteen verder kijken of lezen en moet er in spanning worden gewacht op het vervolg. Oorspronkelijk waren feuilletons de losse blaadjes als bijlage van een blad en later werden het vaste rubrieken over recensies, wetenschappelijk of culturele nieuwtjes en andere zaken. Inmiddels gaat een feuilleton vooral om romans, novellen en verhalen, ofwel fictie.

 

Je kunt hier ook jouw feuilleton toevoegen. Periodiek kun je dan een nieuwe 'aflevering' aanvullen. Gebruik elke keer dezelfde titel, maar voeg een afleveringsnummer toe.

Blog

Feuilleton

De fotomagiër deel 10

‘Flip, jongen, hoe gaat het met je? Tijd niets van je gehoord, ik dacht al dat je er mee opgehouden was. Wat heb je deze keer voor ons?’ Karel van der Genugten nam een slok koffie en leunde achterover in zijn bureaustoel. Als Flip belde, betekende dat scoren. Hij was een veel geprezen informant, die al heel wat vermissingen tot een goed einde had weten te brengen. Geen idee hoe hij het deed, daar was hij een beetje geheimzinnig over, maar zolang er vermiste mensen terugkwamen, boeide dat niet.
‘Dit keer heb ik een vraag, geen oplossing.’
‘Wat wil je weten?’
‘Herinner jij je de verdwijning van die vrouw met dat jongetje vier jaar geleden? Zij heette Jenny en het jochie heette Timmy.
Er viel een stilte aan de andere kant van de lijn.
‘Ben je er nog?’
‘Ja.’ Karel’s stem klonk afwezig en ook een beetje droevig. ‘Zij was mijn vriendin en hij was mijn zoon. Waarom wil je dat weten?’
Nu viel er een stilte aan de kant van Flip. Dat had hij niet verwacht, maar toch wilde hij een foto van Jenny en Timmy en dus zei hij:
‘Volgens mij heb ik ze gezien, maar ik heb geen foto van ze en zoals je weet heb ik een foto van het slachtoffer nodig, anders kan ik mijn werk niet doen. Heb jij een foto die ik lenen kan? Het liefst digitaal.’
‘Ik heb geen digitale foto van ze en ik mag je geen foto’s uit het dossier meegeven. Ik kan je het dossier wel laten zien. Als je nu komt kan je er meteen naar kijken. Over een uurtje heb ik een afspraak en de rest van de dag ben ik druk.’
‘Ik kom er aan. Tot zo.’
Flip hing op en kleedde zich snel aan. Hij stapte op zijn fiets en reed naar het politiebureau.

‘Ik ga hem bellen.’ Jenny pakte de telefoon. Ook zij had slecht geslapen. Eigenlijk wilde ze Karel helemaal niet zien, maar wie weet kon hij helpen en ze moesten iedere mogelijkheid benutten.
‘Goedemorgen, politiebureau centrum, wat kan ik voor u doen?’
‘Ik wil Karel van der Genugten spreken.’
‘Een ogenblikje alstublieft.’
Jenny hoorde een muziekje en toen een klik.
‘Sorry mevrouw, hij is in gesprek. Wilt u wachten?’
‘Nee, ik bel straks wel terug.’
Jenny hing op. ‘Als hij aan de lijn is kan hij uren bellen.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Ik probeer straks nog wel. Ik ga eerst even kijken of Timmy al wakker is en daarna gaan we aankleden.’

‘Hallo Flip, fijn je weer te zien. Kopje Rooibosthee?’
Flip knikte vriendelijk. ‘Heb je het dossier?’
Karel knikte en keek Flip hoopvol aan. ‘Denk je echt dat ze het zijn?’
Flip wilde antwoord geven maar de telefoon ging.
‘Jenny? Ben je het echt? Hoe is het met je? Hoe is het met Timmy?’
‘Dat is een heel verhaal. Ik heb je heel wat te vertellen Karel, maar niet over de telefoon. Kunnen we ergens afspreken?’
‘Natuurlijk. Wat dacht je van ons oude stekje?’
‘Prima. Om 11:00 uur?’
‘Oke. Tot zo.’ Karel hing op en keek Flip stralend aan.
‘Ik heb een afspraak met Jenny, bij “De Baron.” ‘Sorry, maar ik moet weg.’
‘Ik begrijp het, laat me weten hoe het ging. Het lijkt er op dat je mijn hulp niet meer nodig heb’, grinnikte Flip. ‘Fijn makker. Tot ziens!’ Hij stond op en ging weg.

Eenmaal op straat maakte de vriendelijke glimlach op Flip’s gezicht, plaats voor een keiharde blik en terwijl hij half rennend, door de foto’s van zijn telefoon bladerde, herhaalde hij in zijn hoofd steeds één gedachte. Geen getuigen, geen getuigen, geen getuigen.

‘Waar blijft hij? Hij zou toch meteen komen?’ Luuk keek voor de zoveelste keer door het raam naar buiten.
‘Typisch Karel. Zelfs nu is hij te laat. Ik ben nota bene vier jaar vermist geweest. Die vent verandert nooit. Als hij er om half twaalf nog niet is, gaan we naar huis.’
‘Ach, wie weet heeft hij pech. Hij kan toch een goede reden hebben? Een half uurtje is niet lang hoor. Ik stel voor dat we tot twaalf uur wachten. Als hij er dan nog niet is gaan we naar huis.’
‘Wat jij wilt.’ Ze nam een slok koffie en keek op haar horloge. ‘Het is half twaalf. Die komt niet meer hoor.’

Flip hield Jenny en Luuk van achter zijn krant in de gaten. Nadat hij Karel had laten verdwijnen, was hij meteen naar “De Baron” gegaan. Het was een nette verwijdering geweest. Geen bloed. Niet bij Karel. Jammer dat het zo had moeten lopen. Misschien kon hij Karel’s verwijdering weer ongedaan maken als hij Jenny en Timmy weer naar de vergetelheid had gestuurd. Hij wenkte de serveerster, bestelde nog een kop koffie en betaalde. Als Jenny en die vent weggingen moest hij ze direct kunnen volgen.

‘Het is twaalf uur. Kom we gaan.’ Jenny stond op en trok haar jas aan.
‘Toch klopt er iets niet. Ik voel het gewoon.’ Hij keek het café rond. Zijn blik viel op een man die in een hoekje achter zijn krant zat. Een onbehaaglijk gevoel bekroop hem en hij huiverde.
‘Wat is er?’
‘Ik weet het niet. Zal wel iets zijn van vroeger. Ik had even het gevoel dat die vent achter de krant ons in de gaten hield. Het zal wel niets zijn.’
‘Anders loop je toch even naar hem toe? Of zal ik even gaan?’
‘Nee, het is mooi geweest. We gaan naar huis.’

Flip zag ze vertrekken. Hij wachtte tot Luuk de deur van het cafe had gesloten en legde toen snel zijn krant weg. Hij stond op, griste zijn jas mee en haastte zich naar de deur. Hij stapte naar buiten en keek rond. Even dacht hij dat hij ze kwijt was, maar toen grijnsde hij. Daar liepen ze. Nog even, dan had hij alles weer onder controle. Hij trok zijn jas aan begon ze te volgen.

‘Timmy!’ Ik had nog zo gezegd dat je binnen moest blijven!’ Jenny rende naar het jongetje toe. ‘Je weet toch hoe gevaarlijk het is om alleen buiten te spelen?’
‘Maar ik was niet alleen. Rat was bij me, maar hij moest plassen.’
‘En dan jou alleen laten.’ Ze keek Luuk woedend aan. Hij haalde verontschuldigend zijn schouders op. ‘Als je moet dan moet je.’

Flip keek toe vanaf de hoek van de straat. Hij glimlachte vals. Dit kan niet veel mooier. Zie je wel… Mijn geluk begint terug te keren. Alleen nog even een fotootje maken. Hij haalde zijn telefoon uit zijn broekzak.

‘Leeg! Stomme telefoon. Hartstikke leeg!’
Zijn vingers graaide in zijn zak, op zoek naar zijn powerbank, maar hij had hem niet bij zich. Woedend draaide hij zich om en begon naar huis te lopen.
‘Ik kom terug!’, siste hij. ‘Reken maar dat ik terug kom en dan verdwijnen jullie allemaal! Allemaal!’
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 385

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.