Loading...
Feuilleton

Een feuilleton is een verhaal dat uit meerdere delen en afleveringen bestaat en over een langere tijd wordt uitgezonden of gepubliceerd.

Met een feuilleton verschijnt een groot verhaal in meerdere delen. Elke keer moeten mensen na het lezen of beluisteren van een stuk een tijd wachten op het vervolg. Door het gebruik van zogenoemde cliffhangers wordt het wachten een stuk spannender. Anders dan bij een boek of film kan men niet meteen verder kijken of lezen en moet er in spanning worden gewacht op het vervolg. Oorspronkelijk waren feuilletons de losse blaadjes als bijlage van een blad en later werden het vaste rubrieken over recensies, wetenschappelijk of culturele nieuwtjes en andere zaken. Inmiddels gaat een feuilleton vooral om romans, novellen en verhalen, ofwel fictie.

 

Je kunt hier ook jouw feuilleton toevoegen. Periodiek kun je dan een nieuwe 'aflevering' aanvullen. Gebruik elke keer dezelfde titel, maar voeg een afleveringsnummer toe.

Blog

Feuilleton

De fotomagiër deel 8

De thermostaat van Flips verwarming gaf 25 graden aan, maar toch had hij het koud. Flip stond op en schonk zichzelf een beker hete thee in. Hij sloeg zijn handen om de mok en staarde voor zich uit. De monteur was niet gekomen en hij wist nog steeds niet wat er met zijn computer aan de hand was. Zouden er nog meer foto’s verdwijnen? Wat nu als hij zijn magie kwijt was? Stel dat de verdwenenen plotseling terug zouden komen. Wat zouden ze doen? Naar de politie? Of het recht in eigen hand nemen, omdat de politie hen niet zou geloven? Hij stond op en liep naar zijn computer. Staande scrolde hij door zijn foto’s. Het waren er veel, heel veel. Misschien moest hij maar niet wachten op die monteur en al zijn foto’s gewoon maar weggooien en permanent verwijderen. Dan konden de verdwenenen nooit meer terug. Maar dan was hij ook zijn koninkrijk kwijt. Nee, dat nooit. Hij, Flip, was heer en meester over de vergetelheid en dat zou altijd zo blijven. Zijn magie kwijt raken. Hoe kwam hij er bij. Hij grijnsde maniakaal en ging achter zijn computer zitten. Hij streelde de randen van zijn scherm. Daarna pakte hij zijn muis en kuste het apparaatje met zijn vlezige, vochtige lippen.

‘Mijn computertje, mompelde hij zachtjes, mijn lieve computertje. Jij laat mij nooit in de steek, jij bent er altijd voor mij. Wat zullen we eens gaan doen?’

Hij bladerde door zijn foto’s. ‘Kijk, daar heb je die twee crimineeltjes. Zal ik ze toch maar laten verdwijnen? Of een klein stukje van ze?’ Hij maakte een cirkel om de voet van Rat.


‘Volgens mij heb ik nog een slee in de schuur.’ Luuk stond op en liep naar de achterdeur. Er lag zoveel sneeuw voor dat het hem moeite kostte om de deur open te maken. Eenmaal in de tuin zakte hij tot aan zijn knieën in de sneeuw. Hij ploeterde naar de schuur en veegde zo goed en zo kwaad als het ging de sneeuw voor de schuurdeur weg. Hij maakte de deur open en ging naar binnen.


‘Waar blijft hij toch?’ Jenny tuurde gespannen de tuin in. Luuk was inmiddels een half uur in de schuur. Wat nou als Flip… Ze verwijderde het kaartje van haar nieuwe sneeuwlaarzen en trok ze aan. Ze wilde net naar buiten lopen, toen Luuk triomfantelijk met een schop en een slee de schuur uitkwam. Hij maakte een paadje van de schuur naar de achterdeur en zette de slee rechtop tegen de buitenmuur.

‘Wat bleef je lang weg.’

‘Het touw van de slee was kapot, maar ik had nog ergens een ander touw. Het duurde even voor ik het vond en toen moest ik het nog aan de slee vastmaken. Zullen we zo gaan? Dan zijn we terug voordat Rat komt. Hij blijft ook eten. Ik ben benieuwd wat hij te weten is gekomen.’

‘Anders ik wel. Kom Timmy trek je jas aan, dan help ik je met je laarzen.’

‘Dat kan ik zelf.’

Jenny en Luuk glimlachte tegelijkertijd om zijn kordate gezichtje.

‘Waarom lachen jullie? Kijk maar, ik kan het best.’ Hij trok zijn jas en zijn laarzen aan en keek ze triomfantelijk aan.

‘Heel knap hoor, wil je ook zelf de slee trekken?’, vroeg Luuk plagend.

Het ventje schudde zijn hoofd. ‘Maar ik wil wel in de sneeuw met de slee.’

‘Geen sprake van’, zei Jenny. ‘Straks maakt die enge meneer een foto van je en laat hij je verdwijnen.’

‘Rustig maar Jenny’, suste Luuk. ‘We zijn er toch bij. Kom we gaan.’


Timmy genoot van het ritje op de slee. Zijn ogen glansden en zijn wangen hadden een gezonde rode kleur.

‘Ik wil geen friet, ik wil op de slee’

‘Jij wil misschien geen friet, maar wij hebben trek mannetje’, grinnikte Luuk, ‘We zijn zo klaar, dan mag je weer op de slee.’

Ze waren snel aan de beurt. Met een kleur van plezier op zijn wangen ging Timmy weer op de slee zitten. Luuk en Jenny genoten van zijn blije gezichtje. Op dit moment voelden ze geen dreiging. Er was alleen maar het nu en het nu was fijn. Een prachtige sneeuwwitte wereld en een blij kind op een slee. Ze werden gevolgd, maar ze merkten het niet. De man liep achter ze aan tot ze thuis waren. Toen ze naar binnen waren gegaan, pakte hij zijn telefoon en noteerde de straat en het huisnummer.


‘Waar is de friet?’ Annie wilde nog meer zeggen, maar stopte toen ze het lijkbleke gezicht van haar man zag. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Ik heb twee mensen uit de vergetelheid gezien. Een moeder en een klein jongetje.’

‘Weet je zeker dat je ze kende?’

‘Ja, heel zeker.’

‘Maar waarom heb je geen friet?’

‘Omdat ze eerder aan de beurt waren dan ik en ik ze naar huis ben gevolgd. Ze wonen hier vlakbij. Ik wil ze spreken, maar ik wil eerst even nadenken over wat ik tegen ze zeggen wil. Ik kan toch moeilijk aanbellen en zeggen: ‘Hallo ik ben André, ook teruggekomen uit de vergetelheid mag ik even binnenkomen?’

Hij begon nerveus te lachen. ‘Wat moet ik tegen ze zeggen Annie? Wil ik er eigenlijk wel naar toe? Wat heeft het voor zin? Straks heb ik ze toch niet goed herkend en zijn ze het niet.’

Annie ging zitten en dacht na. ‘Vraag ze of ze iemand kennen die Flip van der Bilt heet. Als ze ja zeggen of schrikken, kan je jezelf voorstellen. Ik denk dat het belangrijk is dat je contact met ze maakt. Geen idee waarom. Het is een onderbuik gevoel.’

André gaf haar een kus. ‘Dank Lieverd. Ik ga meteen. Sorry van de friet.’ Hij stoof de deur uit.

‘Waar gaat papa naar toe? Gaan we al eten?’

‘Papa moet nog even weg.’

‘Dus we eten ook geen friet?’ Het meisje zette boos haar handen in haar zij.

‘Jawel, mama gaat zo even halen. Niet de deur opendoen als er wordt aangebeld.’


‘Daar zal je Rat hebben.’ Luuk stond op en liep naar de voordeur om open te doen. Voor hem stond een onbekende man met een bril.

‘Goedenavond. Mag ik u wat vragen?’

‘We gaan zo eten. Andere keer graag.’

‘Het is een korte vraag. Kent u Flip van der Bilt?’

Luuk verstarde.

‘Ik zie aan uw gezicht dat de naam u iets zegt. Mag ik binnenkomen?’

‘Wie is dat’, klonk Jenny’s stem.

‘Iemand die wil weten of ik Flip van der Bilt ken.’

Jenny liep naar de voordeur. De man bij de deur keek haar aan.

‘Ik heb je gezien in de vergetelheid. Je had een klein jongetje bij je. Mag ik binnenkomen? Het is ijskoud buiten en ik denk dat we een heleboel te bepraten hebben.’

‘Natuurlijk’, zei Jenny. ‘Kom verder.’

‘Hoe weet je dat het geen truc van Flip is?’ Luuk blokkeerde de voordeur met zijn rug en keek Jenny doordringend aan.’

‘Flip werkt alleen en de man ziet er uit alsof hij zojuist een geest heeft gezien. Bovendien komt hij mij bekend voor en iedere medestrijder tegen Flip is welkom.’

Luuk stapte weg bij de deur en liet André binnen.

‘Fijn dank u wel.’ André stampte de sneeuw van zijn schoenen en wachtte totdat Luuk en Jenny hem voorgingen naar de huiskamer. De bel ging voor de tweede keer. Dit keer was het wel de Rat.


‘Wie is dat?’ Rat keek vragend van André naar Luuk.

‘Dat is André, net als Jenny en Timmy ook terug uit de vergetelheid.’

André stond op en stak zijn hand uit om Rat een hand te geven. Rat liep naar hem toe, maar ineens zakte hij door zijn been. Hij keek naar de grond om te zien wat er aan de hand was en begon te gillen. Zijn voet was verdwenen en zijn bloed spoot met grote kracht uit zijn onderbeen. Jenny rukte het tafellaken van de eettafel en bond zo snel als ze kon Rat’s been af.

‘Sta daar niet te staan’, brulde ze. ‘Help dat laken strak trekken.’

André en Luuk pakte allebei een kant en trokken zo hard als ze konden. De bloeding stopte. Rat’s stomp drupte nog een beetje en toen stopte het bloeden helemaal.

‘Wat moet ik doen?’, jammerde Rat. ‘Ik moet naar het ziekenhuis, maar hoe kan ik uitleggen wat er is gebeurd?’


‘Toch maar niet’, grinnikte Flip. ‘Beter dat er nu even geen vreemde dingen gebeuren.’ Hij keek naar de foto en maakte zijn laatste bewerking ongedaan. In de huiskamer van Luuk zagen ze Rat’s voet terugkomen. Als Rat niet met een afgebonden been midden in een bloedplas had gestaan, hadden ze kunnen denken dat ze het zich verbeeld hadden. Maar behalve dat Rat in een bloedplas stond, was de hele huiskamer doordrongen van een penetrante ijzer geur.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 321
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.