Feuilleton

Feuilleton

Een feuilleton is een verhaal dat uit meerdere delen en afleveringen bestaat en over een langere tijd wordt uitgezonden of gepubliceerd.

Met een feuilleton verschijnt een groot verhaal in meerdere delen. Elke keer moeten mensen na het lezen of beluisteren van een stuk een tijd wachten op het vervolg. Door het gebruik van zogenoemde cliffhangers wordt het wachten een stuk spannender. Anders dan bij een boek of film kan men niet meteen verder kijken of lezen en moet er in spanning worden gewacht op het vervolg. Oorspronkelijk waren feuilletons de losse blaadjes als bijlage van een blad en later werden het vaste rubrieken over recensies, wetenschappelijk of culturele nieuwtjes en andere zaken. Inmiddels gaat een feuilleton vooral om romans, novellen en verhalen, ofwel fictie.

 Toevoegen van een nieuwe feuilleton is niet meer mogelijk.

Blog

De fotomagiër deel 5

‘Mammie, ik heb het koud.’ Timmy trilde over zijn hele lijfje. Jenny tilde de jongen op en liep met hem naar het bushokje, dat gelukkig maar een paar meter van ze verwijderd was. Ze pakte haar mobiel en toetste het nummer van haar ouders in. Niets. De batterij was opgeladen, maar ze had geen bereik. Ze pakte haar portemonnee en keek er in. Geen cash, alleen haar bankpas en haar creditcard. Op de hoek van de straat was een geldautomaat. ‘Timmy, even een grote jongen zijn. Mama, gaat even naar de flappetap. Hier blijven zitten en niet weggaan.’ Timmy begon te huilen. ‘Ik wil met je mee, ik ben bang.’
‘Dat gaat niet Timmy. Het is te koud. Hier zit je tenminste nog een beetje beschut. Als je hier gaat staan, kan je mama zien. Als ik bij de flappetap ben zal ik naar je zwaaien goed? En als ik centjes heb kom ik meteen weer terug.’ Het jochie knikte. ‘Oke, tot zo.’
Jenny trok haar schoenen uit. De sandalen met hoge hakken deden haar uitglijden in de sneeuw en ze had toch al koude voeten. Ze rende op blote voeten naar de geldautomaat. Ze haalde haar bankpas uit haar portemonnee. Haar handen trilden zo erg van de kou dat ze de bankpas bijna niet in de opening van de geldautomaat kreeg. Ze pakte met haar linkerhand haar rechterhand beet en dwong haar wijsvinger haar pincode in te toetsen. Het pasje werd ingeslikt. Ze onderdrukte een vloek en pakte haar creditcard, maar ook de creditcard werd ingeslikt. Radeloos rende ze weer terug naar het bushokje. ‘Heb je centjes mama?’ Ze schudde haar hoofd. Ze sloeg haar armen om haar kind heen en probeerde hem een beetje te warmen. Het was zo koud. Zo vreselijk koud… Kwam de bus nu maar. Maar de bus kwam niet. Het was zondagnacht en de dienstregeling van de nachtbus was aangepast aan het slechte weer. Timmy gleed weg in een droomloze slaap even later gevolgd door zijn moeder.

De Rat was op weg naar Luuk. Het weer verwensend, trok hij slippend op. Wat een weer. Hij wilde de ruitenwissers een tandje hoger doen, maar ze stonden al op de hoogste stand. Door de sneeuw kon hij nauwelijks wat zien. Het was bijna kerst en op de radio klonk “Jingle Bell’s”. Geïrriteerd deed hij de radio uit. De auto kroop over de weg. Even geen muziek. Hij had al zijn zintuigen nodig om op de weg te blijven. Stom dat de bussen niet reden, anders was hij wel met de bus gegaan. Hij passeerde een bushokje. Er zat iemand in. Rat stopte. Hij mocht dan een crimineel zijn, hij had wel hart voor zijn medemens. Er zat iemand op een bus te wachten die niet kwam en dat kon heel verkeerd uitpakken. Straks bevriest die persoon nog, dacht hij. Rat liep het bushokje in en schrok zich dood. Een vrouw en een kind in zomerkleding, bewusteloos. Voorzichtig pakte hij eerst het kind op en bracht het naar de warme auto. Daarna ging hij terug voor de vrouw. Luuk’s huis was dichterbij dan zijn eigen huis. Hij pakte zijn telefoon en belde zijn vriend.
‘Luuk, met mij.’
‘Alles in orde?’, klonk Luuk’s stem bezorgd.
‘Met mij wel, maar ik heb zojuist een vrouw en een kind van de vriesdood gered. Ik neem ze mee naar jou. Laat alvast je bad vollopen en leg warme kleding klaar. Doe ook de kachel maar wat hoger.’
‘Is dit een grap?’
‘Was het maar waar’, zei Rat grimmig. ‘Bel ook de dokter maar.’ Hij hing op en keek bezorgd naar zijn bewusteloze passagiers. ‘Niet doodgaan jullie’, fluisterde hij. ‘Straks geloven ze me niet en moet ik de bak weer in.’

Luuk stond voor het raam te wachten op zijn vriend. Met zijn hand boven zijn ogen tuurde hij de donkere nacht in. Hij had de dokter gebeld en de situatie uitgelegd. De arts was onderweg, maar ook hij werd net als Rat gehinderd door het slechte weer. Er kwam een auto aan, dat kon hij zien aan de koplampen. De auto remde voorzichtig, maar gleed toch een stukje door. Er stapte iemand uit. Het was Rat! Luuk rukte zijn jas van de kapstok, deed een dikke sjaal om en rende naar buiten. Rat had inmiddels het achterportier opengemaakt en was bezig om het kind uit de auto te tillen. Luuk aarzelde geen moment en haalde de vrouw uit de auto. Ze renden naar binnen en brachten de twee naar Luuk’s slaapkamer.
‘Krijgen we daar geen last mee, als we ze uitkleden?’, vroeg Luuk bezorgd.
‘Ik denk dat we meer last krijgen als we het niet doen’, antwoordde Rat. ‘Ze zijn zwaar onderkoeld en ze moeten zo snel mogelijk in een warm bad.’ Hij begon het kind voorzichtig uit te kleden en bracht hem naar de badkamer. Timmy deed zijn ogen open.
‘Wie ben jij?’, vroeg hij zachtjes. ‘En waarom doe jij mij in bad?’
‘Ik ben Rat. Ik heb jullie in het bushokje gevonden en nu ga ik er voor zorgen dat jullie het weer lekker warm krijgen.’
‘Wat een rare naam heb jij’, zei Timmy. ‘Waar is mama?’
‘Je moeder is hier ook. Ze slaapt nog. Zodra ze wakker is gaat ze ook in bad en krijgt ze het ook weer lekker warm. Net als jij.’
Hij legde het jongetje voorzichtig in het bad en wiegde hem zachtjes heen en weer.
‘Wat leuk’, zei Timmy. ‘Golfjes maken, dat doet mama ook altijd, maar mijn mama doet altijd schuim in het bad.’
‘Andere keer’, beloofde Rat. ‘Nu eerst even warm worden. Kijk eens, een shampoofles, daar kan je mee spelen.’
Luuk kwam de badkamer in met Jenny. ‘Waarom heb je mijn moeder uitgekleed?’, vroeg het jongetje verbaasd. Jenny werd wakker van de stem van haar zoontje. Ze keek om zich heen en schrok. Ze hadden haar uitgekleed. Hopelijk met de beste bedoelingen… ‘Het gaat wel weer’, zei ze zachtjes. ‘Kunt u mij even neerzetten, dan stap ik zelf wel in het bad.’
Luuk schudde beslist zijn hoofd. ‘Nee mevrouw, u bent net bijgekomen. Een badkamervloer is glad. Ik til u in het bad. Als u opgewarmd bent, kunt u er zelf weer uitstappen.’ De deurbel ging. ‘Daar zal je de dokter hebben’, zei Luuk. HIj tilde Jenny voorzichtig in het bad. ‘Rat blijft bij jullie, voor het geval jullie misschien weer bewusteloos raken. Ik ga de dokter binnen laten.’

‘In het bad gestopt? Zijn jullie gek geworden?’ De dokter kwam met grote stappen de badkamer ingelopen. ‘Onderkoelde mensen, mogen alleen in een bad of onder een warme douche als ze niet slapen. Jullie hadden ze met warme dekens op moeten warmen.’ Hoofdschuddend liep hij naar de slaapkamer en deed zijn dokterstas open. ‘Jullie hebben geluk gehad dat ze wakker werden, toen jullie ze in het bad stopten. Ze hadden er wel in kunnen blijven.’
‘Nou, nou doc. We hebben ze anders wel van de bevriezingsdood gered hoor. Mijn maat hier heeft ze in zijn auto gedaan en is naar mij toe gereden en ik heb u gebeld. Ik ben geen dokter, maar ze zien er best goed uit. Al zeg ik het zelf.’
De dokter glimlachte. ‘Sorry, ik ben een beetje gestrest door het slechte weer. Ik ben een paar keer geslipt en bijna tegen een paal aan gereden. Jullie hebben je best gedaan en er is niets gebeurd. Ik ga even bij ze kijken.’
De dokter liep de badkamer in en knikte vriendelijk naar Rat. ‘Ga maar hoor. Ik begrijp dat u een van de redders bent? U zult wel geschrokken zijn he? Ga maar even iets drinken. Kunnen jullie misschien voor een pot warme thee zorgen? En voor wat warme kleding?’ Rat knikte. ‘Komt voor elkaar doc. Tot zo.’

De dokter had Jenny en Timmy onderzocht. Wonder boven wonder mankeerden ze niets en na iedereen nog een fijne avond te hebben gewenst, was hij weer vertrokken. Luuk woonde alleen en hij had geen passende kleding voor zijn onverwachte gasten. Na even in zijn kast te hebben gekeken, had hij een paar warme pyjama’s en een paar dikke sokken gepakt en nu zaten moeder en kind in veel te grote pyjama’s en met veel te grote sokken aan hun voeten aan de keukentafel.
‘Wil je nog een kopje thee?’, vroeg Luuk.
Jenny knikte. ‘Fijn dat we zolang bij jullie mogen blijven.’ Ze keek hem dankbaar aan.
Luuk grijnsde. ‘We kunnen jullie moeilijk weer naar buiten laten gaan in die sneeuwstorm. Dan hadden we jullie net zo goed in dat bushokje kunnen laten zitten. Hier is mijn laptop. Bestel maar wat kleding voor jou en die kleine jongen. Het weer is veel te slecht om naar buiten te gaan en volgens het weerbericht komt daar de komende dagen ook geen verandering in.’
‘Mijn creditcard en bankpas zijn ingeslikt.’ De tranen stonden in Jenny’s ogen. ‘Ik wil wel bestellen, maar ik kan niet betalen.’
‘Geeft niet, ik schiet het wel voor. Zodra je weer bij je geld kan betaal je me maar terug.’ Hij keek naar Timmy die een puzzeltje aan het maken was. Het puzzeltje was van zijn zoon geweest. Het leek nog maar zo kort geleden dat zijn eigen kind dat puzzeltje maakte en nu was hij volwassenen en had hij het te druk om langs te komen. Tenminste, dat was wat hij altijd zei. Zijn vriendin mocht hem niet, die voelde zich te goed voor hem. Hij begreep het niet. Zo’n erge crimineel was hij nu ook weer niet geweest. Wat waren nu twee maanden gevangenisstraf op een mensenleven? Hij had zijn tijd toch uitgezeten en zijn leven gebeterd? Hij zuchtte diep en gaf Timmy een aai over zijn bol. ‘Wil je nog een beetje warme chocolademelk Timmy?’
Het jochie knikte zonder op te kijken. De puzzel nam hem helemaal in beslag. Luuk schonk hem een bekertje warme chocolademelk in en ging naast Rat aan de keukentafel zitten.
‘Als je klaar bent met shoppen, moet je toch eens vertellen hoe jullie in dat bushokje terecht zijn gekomen’, zei Rat.
Jenny keek op vanachter de laptop. ‘Als ik jullie dat vertel, verklaren jullie me voor gek’, zei ze zachtjes.
‘Probeer toch maar’, moedigde Luuk aan. ‘We zijn wel wat gewend.’
Rat gaf hem een schop onder tafel en keek hem waarschuwend aan. Luuk haalde zijn schouders op en keek weer naar Jenny.
Ze wendde haar ogen af en staarde naar het scherm van de laptop. ‘Mag ik eerst mijn bestelling afmaken?’
‘Natuurlijk’, zei Rat. Haast je niet. ‘We zitten hier nog wel een tijdje.’
Jenny klikte met de muis. Ze keek naar het scherm. Even leek ze te bevriezen, maar toen gaf ze een ijselijk harde gil.
‘Wat is er?’, vroegen ze allebei tegelijk. Ook Timmy keek van zijn puzzeltje op en keek met grote ogen naar zijn moeder.
Met een trillende wijsvinger wees ze naar het beeldscherm. ‘De datum’, stamelde ze.
‘Wat is er met de datum?’
‘We zijn naar de andere wereld gegaan in de herfst van 2013 en nu is het 2017. We zijn vier jaar weggeweest.’
‘Maar Timmy is nog maar drie.’
‘Dat is het hem nu juist’, schreeuwde Jenny. ‘We zijn vier jaar weggeweest, maar we zijn helemaal niet veranderd. Oh shit, hoe moet dit klinken voor jullie? Jullie denken vast dat ik gek ben.’
‘Kan je je nog iets herinneren van de dag dat jullie verdwenen?’, vroeg Rat.
‘Het was een mooie herfstdag, ik was aan het bellen en Timmy zeurde om een ijsje. Het was een belangrijk telefoongesprek en hij deed steeds meer zijn best om mijn aandacht te trekken. Normaalgesproken had ik allang ingegrepen, maar ik was aan het bellen.’
‘Met wie?’, vroeg Luuk.
‘Met zijn vader.’
‘Ben je getrouwd?’
‘Nee, ik had een affaire met een getrouwde man en ik ben per ongeluk zwanger geraakt. Ik was aan de pil, maar ik had een lichte buikgriep. Toen ik het aan Karel vertelde, werd hij woedend. Hij schreeuwde dat ik hem er in had geluisd en dat hij niet van plan was om zijn vrouw te verlaten. Hij rende mijn flat uit en hij heeft nooit meer iets van zich laten horen.’
‘Wat een klootzak’, zei Rat. ‘Je mag blij zijn dat het niets geworden is.’
‘Drie jaar later belde hij me op. Hij was me nooit vergeten en hij wilde met me afspreken. Zijn vrouw was er vandoor met haar tennisleraar en hij miste me.’
‘Was dat het belangrijke telefoontje?’ vroeg Luuk.
Jenny knikte.
‘Dan kan ik me voorstellen, dat je even geen tijd had om Timmy toe te spreken’, zei Luuk vriendelijk, ‘Dus je was aan het bellen. En toen?’
‘Toen zaten we ineens in een andere wereld. Oh, wat klinkt dit achterlijk. Hoe kan ik jullie ooit uitleggen wat er is gebeurd? Jullie denken vast dat ik ontsnapt ben uit een of andere inrichting.’
Luuk schudde zijn hoofd. ‘Nee hoor. Wij hebben zelf een paar dagen geleden ook iets meegemaakt, wat we aan niemand durven te vertellen.’
Rat gaf hem een harde trap onder tafel.
‘Nee Rat, ik ga haar een vraag stellen en als ze antwoordt wat ik denk dat ze gaat antwoorden, dan vertellen we haar ons verhaal.’
‘Je bent gek! We zouden het aan niemand vertellen en nu vertel je het aan de eerste de beste die hier binnenvalt.’
Luuk keek Rat dreigend aan. ‘Ze is niet de eerste de beste. We hebben haar en haar zoontje gered. Het minste dat ze voor ons kan doen is haar mond houden. Toch?’ Hij keek Jenny met opgetrokken wenkbrauwen aan en Jenny knikte.
‘Wat het ook is, ik beloof dat ik het aan niemand verder vertel’, zei ze ernstig.
‘Jenny, was er iemand de baas in de andere wereld?’
Jenny knikte. ‘Ja, de baas in de andere wereld heette Flip.’
Rat, die net een slok koffie had genomen, sproeide de inhoud van zijn mond bijna over tafel.
Luuk knikte. ‘Wij kennen ook een Flip. HIj kan mensen laten verdwijnen en hij heeft onze baas op gruwelijke wijze vermoord. We denken dat hij dat doet met een fotobewerkingsprogramma.’
‘We moeten hem stoppen’, zei Jenny. Ze had een verbeten trek op haar gezicht en haar ogen waren donker van woede.
‘Dat vinden wij ook’, zei Luuk. ‘Maar we moeten heel erg voorzichtig zijn, want Flip is heel erg gevaarlijk.’
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 551
(Gemiddelde waardering 0 met waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Top 10: Hoogste beoordeelding in deze rubriek

Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Recente inzendingen voor schrijfactiviteiten met een hoge waardering van bezoekers.

DOOR WINTERMAGIE BEVANGEN

okt 30, 2019 Poëzie Rebelle van Reymerswael, schrijfgek

Kortsluiting

okt 26, 2019 Schrijfopdracht Connie van Vuuren

Michelles première

nov 18, 2019 Kort verhaal Antoinette Jarig

Het pluizenvisioen

nov 05, 2019 Column Reinder Veelinx

Meer schrijfactiviteiten