Feuilleton

Een feuilleton is een verhaal dat uit meerdere delen en afleveringen bestaat en over een langere tijd wordt uitgezonden of gepubliceerd.

Met een feuilleton verschijnt een groot verhaal in meerdere delen. Elke keer moeten mensen na het lezen of beluisteren van een stuk een tijd wachten op het vervolg. Door het gebruik van zogenoemde cliffhangers wordt het wachten een stuk spannender. Anders dan bij een boek of film kan men niet meteen verder kijken of lezen en moet er in spanning worden gewacht op het vervolg. Oorspronkelijk waren feuilletons de losse blaadjes als bijlage van een blad en later werden het vaste rubrieken over recensies, wetenschappelijk of culturele nieuwtjes en andere zaken. Inmiddels gaat een feuilleton vooral om romans, novellen en verhalen, ofwel fictie.

 

Je kunt hier ook jouw feuilleton toevoegen. Periodiek kun je dan een nieuwe 'aflevering' aanvullen. Gebruik elke keer dezelfde titel, maar voeg een afleveringsnummer toe.

Blog

Feuilleton

De fotomagiër deel 3

‘Goedenavond, knapperd’, grinnikte Flip, terwijl hij zijn afbeelding selecteerde met de lasso tool. Hij controleerde of zijn afbeelding goed geselecteerd was. ‘Geen stukjes vergeten’, zei hij. ‘Dat kunnen we niet gebruiken hè, dat zou vervelend uit kunnen pakken.’
Hij stond op en haalde zijn mobiel van de lader. Nadat hij gecontroleerd had of het apparaat voldoende opgeladen was, stopte hij het in zijn zak. Er gleed een wrede glimlach om zijn lippen. Het was tijd om te spelen. Hij klikte een paar keer met zijn muis en drukte op enter. De bureaustoel waarop hij had gezeten, was leeg. Het was doodstil in het appartement. Alleen het gezoem van de computer was nog te horen.

Het was niet stil in het Flip’s All Star Theater. Het was de eerste zaterdagavond van de maand en dat betekende dat er die avond misschien iemand naar huis mocht. Iedere zaterdag was er een talentenjacht en iedereen wilde winnen, want winnen betekende dat je weg kon uit de vergetelheid. Winnen betekende dat Flip zijn mobiel uit zijn zak pakte en je verdwijning ongedaan maakte. Verliezen daarentegen….

Flip ging zitten in zijn zachte pluche stoel en keek naar het podium. Hij had er zin. De kandidaten hadden er echt alles voor over om te winnen. Het leven in de vergetelheid was verschrikkelijk.
De vergetelheid was een groot niets, waar alle menselijke zintuigen nutteloos en overbodig waren. Behalve de ogen. De vergetelheid had een groot raam, dat uitkeek op het normale leven van de vergetenen. Ze zagen hun familie, hun huis en zo nu en dan een glimp van hun leven zoals het was geweest voor hun verdwijning. Ook zagen ze hoe hun voormalige leven doorging zonder hen en dat deed pijn, maar het pijnlijkste was nog wel het zien van het verdriet van hun dierbaren of in sommige gevallen, het gebrek er aan…
Op zaterdagavond was het altijd een drukte van jewelste in de vergetelheid. Iedereen hoopte op een toegangskaartje en op de kans om weer naar huis te kunnen gaan. Allemaal probeerden zo dicht mogelijk bij Flip in de buurt te komen. Niet dat het uitmaakte. Flip had een lijst bij zich en alleen degenen die op de lijst stonden kregen een kaartje. Als alle toegangskaartjes waren uitgedeeld, pakte hij zijn mobiel en startte hij de talentenjacht app. Na een paar keer op het glas van zijn mobiel getikt te hebben, verscheen er een groot Amfitheater, waar Flip als eerste naar binnenging en plaats nam in de loge. Zodra hij zat sloeg hij op een virtuele gong en dan mochten de vergetenen met toegangskaartje het theater in. Nadat Flip iedereen welkom had geheten, startte hij zijn randomizer app. Op het grote scherm boven het podium verscheen het door de app gegenereerde nummer. De vergetene die op een stoel zat, waarvan het nummer overeen kwam met het nummer op het scherm, werd kandidaat. Iedere eerste zaterdagavond van de maand werden er op deze manier tien vergetenen geselecteerd. De kandidaten, mochten zelf een act bedenken. De benodigde accessoires werden door Flip getekend en doemden, net als het amfitheater op uit het niets. Na afloop van de acts bepaalde het publiek wie er had gewonnen. De winnaar mocht naar huis, de verliezers verdwenen voorgoed.

Alle vergetenen zaten en de spanning was te snijden. Het was tijd voor de opening en het zwart op het scherm maakte plaats voor het hoofd van Flip. Vanaf het scherm heette hij iedereen welkom. Het publiek ging staan en applaudisseerde. Flip keek genietend rond. Hij genoot van dit moment. Een theater vol mensen, die voor hem, Flip, applaudisseerden en zijn naam riepen. Hij maakte een korte buiging naar het publiek en startte de randomizer. Het publiek ging zitten en het applaus hield op. De spanning was op de gezichten te lezen en het was doodstil geworden. Op het scherm doemde langzaam een getal op. Het was nummer 007. Een oude man stond voorzichtig op. Hij leunde op zijn stok en stak zijn hand op. Flip knikte naar hem. De man draaide zich met een van pijn vertrokken gezicht naar zijn vrouw toe en nam afscheid van haar. De tranen biggelden over hun wangen en de vrouw klemde zich aan hem vast. Toen liet ze hem los en na een laatste kus schuifelde hij naar het podium. Weer verscheen er een nummer op het scherm. Een jongen van een jaar of zestien stak zijn hand op. Hij haastte zich naar het podium en ging naast de oude man staan. De nummers kwamen nu sneller. Er stonden inmiddels 8 mensen op het podium. De spanning stond op hun gezicht te lezen. Iedereen wilde winnen, zelfs de oude man. Niemand wilde voorgoed verdwijnen, iedereen wilde de vergetelheid uit en weer een gewoon leven leiden.
Om de spanning nog groter te maken, zorgde Flip er voor, dat de laatste twee cijfers tergend langzaam op het scherm verschenen. Hij keek het theater rond en genoot van de afwisselende emoties die over de gezichten gleden. Hoop, wanhoop, spanning, angst. Het was er allemaal. Het op een na laatste cijfer verscheen op het scherm. Niemand stond op. Verbaasd keek hij rond. Hij liet zijn ogen rusten op de rij stoelen, waar het stoelnummer zich zou moeten bevinden en begon te grijnzen. Ah…. Dit zou een spektakel gaan geven. Genietend leunde hij achterover en pakte zijn telefoon.
‘Wil degene met stoelnummer 231 zich naar het podium begeven.’ Het bleef stil. ‘Niet meedoen betekent verwijderd worden.’ Er kwam beweging in de rij. Een moeder en haar zoontje waren gaan staan. Het jongetje was een jaar of drie en hield zich stevig aan zijn moeder vast. ‘Wie heeft nummer 231?’, vroeg Flip. De moeder wees op het jongetje en begon te huilen.
‘Heb medelijden’, jammerde ze. ‘Hoe kan een kind van drie nu een talentenwedstrijd van volwassenen winnen. Kunnen we niet gewoon in de vergetelheid blijven? Ik wil niet dat hij verwijderd wordt.’
‘Hou op met huilen mens’, zei Flip verveeld. ‘Je bederft het spel. Heb wat vertrouwen in dat jochie. Wie weet stemt het publiek wel massaal voor hem en dan kan hij naar huis.’
‘Zonder mij komt hij niet thuis!’, schreeuwde de moeder wanhopig. ‘Hij kent de straatnaam waar we wonen niet uit zijn hoofd.’
‘Dat is inderdaad lastig’, beaamde Flip. ‘Maar regels zijn regels en ik heb geen zin om de spelregels aan te passen.’ Het publiek begon te morren. Flip projecteerde zichzelf op het scherm en bulderde: ‘Degenen die het niet met mij eens zijn, verwijder ik. Is er iemand in de zaal die het niet met mij eens is?’
Het gemor verstomde. ‘Breng hem naar het podium’, beval hij. ‘We gaan het laatste nummer projecteren.’
Snikkend liep de moeder met het jongetje naar het podium. Ze tilde hem op en knuffelde hem. Het kind klemde zich aan zijn moeder vast en legde zijn hoofdje op haar schouder. Met een wrede glimlach om zijn lippen keek Flip genietend naar het verdrietige tafereel. Hij voelde zich oppermachtig en genoot van het gevoel. Hij startte de randomizer voor de laatste keer. Het cijfer werd tergend langzaam zichtbaar. Het was nummer 232. Het nummer van de stoel van de moeder. Het publiek juichte en de moeder lachte opgelucht. Flip’s glimlach werd nog breder.
‘Dat wordt spannend’, klonk zijn stem uit de luidsprekers. ‘Wie gaat er winnen? De moeder of het kind?’
Het gejuich verstomde en het werd doodstil. Alle vergetenen staarden naar het podium. De moeder van het jongetje deed een stap naar voren en met het kind in haar armen keek ze Flip strak aan. ‘Er is altijd hoop!’ zei ze dapper. Na deze woorden deed ze een stap terug en ging weer naast de andere kandidaten staan.
Flip negeerde haar. ‘Het is tijd om een act te bedenken’, galmde zijn stem uit de speakers. ‘Ga naar jullie kleedkamers en laat me weten wat voor rekwisieten jullie nodig hebben. Ik wens jullie veel succes.’
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 450
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Hoogste beoordeelding:

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster