Loading...
Feuilleton

Een feuilleton is een verhaal dat uit meerdere delen en afleveringen bestaat en over een langere tijd wordt uitgezonden of gepubliceerd.

Met een feuilleton verschijnt een groot verhaal in meerdere delen. Elke keer moeten mensen na het lezen of beluisteren van een stuk een tijd wachten op het vervolg. Door het gebruik van zogenoemde cliffhangers wordt het wachten een stuk spannender. Anders dan bij een boek of film kan men niet meteen verder kijken of lezen en moet er in spanning worden gewacht op het vervolg. Oorspronkelijk waren feuilletons de losse blaadjes als bijlage van een blad en later werden het vaste rubrieken over recensies, wetenschappelijk of culturele nieuwtjes en andere zaken. Inmiddels gaat een feuilleton vooral om romans, novellen en verhalen, ofwel fictie.

 

Je kunt hier ook jouw feuilleton toevoegen. Periodiek kun je dan een nieuwe 'aflevering' aanvullen. Gebruik elke keer dezelfde titel, maar voeg een afleveringsnummer toe.

Blog

Feuilleton

Blog van een ruimtereiziger #6

“Hallo aarde, op dit moment gaat het weer een stuk beter. We komen nog de naweeën van “the feels” tegen, maar deze zijn met name psychologisch. We hebben een aantal collega’s die nu moeite hebben om met elkaar te praten, anderzijds hebben een aantal collega’s de relaties doorgezet. De sfeer is inmiddels weer bijna ouderwets. Ook hebben we wat functies en ploegen gewisseld zodat sommige collega’s wat ademruimte kregen van elkaar na deze tijd. We proberen deze heftige periode af te sluiten. Het goede nieuws voor een aantal collega’s is dat ze een relatie mogen hebben.”

“Zoals jullie weten hebben we enige tijd geleden last gehad van zonnestormen, daardoor is de communicatie niet helemaal gelopen zoals het moest. Het was daarom ook een verrassing voor ons dat de dag na “the feels” contact werd gezocht vanuit GCM. Een bevestiging dat communicatie weer mogelijk was. In dit noodbericht van hen die op alle schermen te zien was hebben ze aangegeven dat ze een foute berekening hadden gemaakt voor de antidepressiva, ze hadden ppm en ppb door elkaar gehaald, waardoor we een factor 1000 meer hormonen binnen kregen. Voor ons bevestigde dit dat we geen saboteur in ons midden hadden. Wel was het een klap dat we ongevraagd antidepressiva toegediend krijgen tijdens deze missie.” Miran pauzeerde kort om te kijken welke opties ze nog moest behandelen. Bij persoonlijk stond nog geen vinkje.

“Afgelopen week ben ik weer verhuisd naar mijn eigen bunk. Ik mis het lab ontzettend, maar het leek mij verstandig om zoals iedereen gewoon in een bunk te slapen en niet een eigen afgezonderde plek te houden. Het lab is gelukkig niet aangetast door afgelopen periode, dus collega’s gebruiken het nu vaker om even pauze te houden. Zuurstoflevels zijn al weken stabiel, inmiddels produceren de planten overcapaciteit, dus we leveren nu ook zuurstof terug aan het proces. In de nacht worden de bunks voorzien van zuurstof van het lab. Collega’s vertrouwen “mijn zuurstof” toch meer na de laatste fuck-up van GCM.”

“Goed, mijn naam is Miran, mail me op borrelnoot@hotmail.com voor meer vragen.” Miran sloot de camera af en ging terug op het bed liggen. Haar glimlach verdween snel van haar gezicht. Ze dacht na over de verhalen van Harper en hoe ze dit met niemand kon delen. Ze had geprobeerd met Chidi hierover te praten, maar het vreemde was dat ze zocht naar woorden vanaf het moment dat ze het hierover wilde hebben. Ze dacht na over hoe ze ineens de wereld zo anders zag en hoe dit nu niet meer mogelijk was. Ze had kleuren gezien die ze niet had kunnen zien. Miran hoopte dat ze dezelfde gevoelens weer terug kreeg voor Harper. Het contact met Harper was ook veel minder geworden nadat ze haar had proberen te verleiden. Miran dacht na, ze had in haar hele leven nog nooit iemand gevonden waar ze zo een gevoelens voor had gekregen, ze voelde zich kwetsbaar en ze had het gevoel dat ze een blauwtje had gelopen. Ze draaide zich weer om in het bed en trok de dekens over haar hoofd. Ze begon zachtjes een mantra te prevelen: “De missie gaat voor, de missie gaat voor, de missie gaat voor…”

“Database collega’s Kepler-62f.” Harper drukte op de file van Miran. Op het scherm kwam een foto van Miran naar voren met alle soorten basisteksten en een psychologisch profiel van haar. Harper begon de teksten te bestuderen. “Okay, laten we eens naar je verleden kijken. HBO afgerond, tevens bezig met een studie aan de universiteit en tegelijkertijd aan het werk. Tijdens deze periode voor de missie gekozen.” “Nee, geen werk en studie, ik wil privézaken weten…” Nieuwe data kwam naar voren op het scherm. Harper pauzeerde even en las de tekst nogmaals hardop. “nog nooit relaties gehad? Vreemd.” Harper zocht verder in het profiel. “Kom op, waarom reageer je zo vreemd” en zocht verder in het document. “Geen chronische kwalen. Oververmoeidheidsklachten door slaaptekorten. Scoort in het autistische spectrum, kan zich niet inleven in anderen, gebrek aan respect voor autoriteit, werkt solo, zeer goed geheugen, piekeraar, briljant in haar werkveld.” De puzzelstukjes begonnen voor Harper op de plek te vallen. Het was niet vreemd dat ze mensen met autisme hadden meegestuurd, minstens de helft op Kepler had een vorm van autisme, maar Miran was praktisch een robot op de manier hoe ze normaliter reageerde. Ze maakte alleen maar vriendschappen omdat het moest van GCM. Het feit dat ze populair was, was omdat ze een goed idee had om een betere leefruimte te creëren. Maar die avond in het kraaiennest… Had ze kort daarvoor geknoeid met de hormonen? Harper kon niet anders verklaren waarom Miran ineens ze heftig reageerde op haar. Harper zuchtte, “Ik heb Miran echt pijn gedaan…, kak.” Ze voelde zich meer en meer schuldig worden over haar rol in het geheel.

Die avond werd een klein feestje georganiseerd, een opdracht van GCM. De sfeer onderling was nog wat gespannen, GCM had geadviseerd om met z’n allen een drankje te doen om de lucht te klaren. Miran stond in de ruimte beneden, verschillende collega’s kwamen opgelucht naar haar toe om een praatje te maken. Ook Chidi en Harper hadden diverse collega’s om zich heen hangen. Doordat Miran, Chidi en Harper zich in het lab hadden ingesloten hadden zij geen negatieve ervaringen met andere collega’s, nu waren zij tot “neutraal gebied” gebombardeerd. Collega’s waren opgelucht om te praten met iemand die niet in deze kwestie verzeild was geraakt waardoor ze nog enige waardigheid hadden. Miran merkte echter nadat ze het vijfde geforceerde gesprek had, dat ze even alleen wilde zijn. Ze excuseerde zich, “sorry, ik moet echt heel nodig naar het toilet nu” zei ze tegen Laura. Zonder anderen nog een kans te geven liep ze richting de bunks. “De toiletten zijn de andere kant op” riep Laura haar nog achterna.

Teruggekomen in haar bunk struikelde Miran bijna over haar rugzak. “Lamp aan” riep ze geïrriteerd. De lampen gingen aan. Ze wilde de rugzak in de hoek gooien maar bedacht zich op het laatste moment. Door de commotie en de verhuizing was ze het flesje helemaal vergeten. Ze pakte het komische roze flesje uit de tas en keek er bedenkelijk naar. “Was jij verantwoordelijk voor die avond?” Ze stond op en wilde het flesje naar de afdeling “life-support” brengen. Dit goedje kon teveel kwaad in de foute handen. Ze stond bij de deur en dacht nog aan die avond. Miran dacht aan de mooie kleuren die ze zag, ze dacht aan het gevoel van liefde wat ze kreeg. Miran dacht eraan hoe eenzaam ze zich voelde ondanks dat ze met iedereen door een deur kon. Zelfverzekerd zei ze: “morgen breng ik het echt terug.”  

Dit artikel delen?
Pin It

Feuilleton

  • Hits: 68
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Ongeldige invoer

Ter controle je e-mailadres

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.