Loading...
Feuilleton

Een feuilleton is een verhaal dat uit meerdere delen en afleveringen bestaat en over een langere tijd wordt uitgezonden of gepubliceerd.

Met een feuilleton verschijnt een groot verhaal in meerdere delen. Elke keer moeten mensen na het lezen of beluisteren van een stuk een tijd wachten op het vervolg. Door het gebruik van zogenoemde cliffhangers wordt het wachten een stuk spannender. Anders dan bij een boek of film kan men niet meteen verder kijken of lezen en moet er in spanning worden gewacht op het vervolg. Oorspronkelijk waren feuilletons de losse blaadjes als bijlage van een blad en later werden het vaste rubrieken over recensies, wetenschappelijk of culturele nieuwtjes en andere zaken. Inmiddels gaat een feuilleton vooral om romans, novellen en verhalen, ofwel fictie.

 

Je kunt hier ook jouw feuilleton toevoegen. Periodiek kun je dan een nieuwe 'aflevering' aanvullen. Gebruik elke keer dezelfde titel, maar voeg een afleveringsnummer toe.

Blog

Feuilleton

Blog van een ruimtereiziger #4

Chidi pakte de laatste staalkabels en riep: “op drie! Een, twee, drie!”. Miran en Chidi trokken aan de kabels en hesen de laatste rollen naar boven. Langzaam maar zeker hadden ze de laatste rollen boven om de vlonder af te maken. “Bijna klaar” zuchtte Miran, zweetdruppeltjes parelden op haar voorhoofd. De diensten die ze draaiden waren nu 15 uur per dag. Ze was wat gespierder geworden in de tussentijd, maar Miran was vooral erg moe geworden. Een kleine grijze schaduw was zichtbaar onder haar ogen. “Ok, klaar met de rust, nog één keer op drie!” riep Chidi. Miran spande zichzelf weer in en ging verder met het werk.

Bij Chidi was geen spoortje van vermoeidheid te zien, zijn hele postuur was erop gebouwd om zwaar werk te verrichten. Bovenin werd geroepen: “Ik heb hem”, een dreun volgde van de rol die op de vlonder werd geplaatst. Harper pakte de touwladder naar beneden en riep tijdens het klauteren: “Het is echt prachtig geworden hier, Miran. De mosmuur is zo mooi egaal groen geworden en om daar nog een waterzuiveringsinstallatie aan te hangen is echt geniaal! Het voelt echt een beetje als een thuis, iets wat iedereen hier wel mist”. Miran bloosde, ze voelde zich nog steeds niet comfortabel als ze een compliment kreeg. Chidi wachtte af totdat Harper veilig beneden was. “Bewaken jullie het fort? Ik ga naar de mess.”

Harper wachtte totdat Chidi weg was en vroeg, “Miran, loop even mee”. Ze zaten op het bed van Miran, ze zag dat Harper een serieuze blik had. “Ik weet niet wat er aan de hand is, maar een aantal bewoners doen vreemd. Het lijkt erop dat ze weer pubers zijn. Zo zitten collega’s om elkaar heen te draaien en te giechelen als kleine kinderen. Het klopt gewoon niet. Zou het te maken hebben met het gemis van thuis of het missen van genegenheid?” Miran was al even niet meer buiten geweest en kon zich niets van de situatie voorstellen. “Heb je het al overlegd met de psycholoog? Misschien is de relatieregel wel omgedraaid zonder dat je het weet.” Harper schudde nee, “De regel is niet omgedraaid.” Een goed advies, blijf voorlopig hier in het lab. Ik vertrouw de situatie niet. Ik zorg ervoor dat je eten en drinken hebt, maar trek dit project langer door dan 2 weken.” Miran knikte. De serieuze ondertoon van Harper zorgde voor een koude rilling. “Voel jij je nog wel veilig” vroeg Miran waarop Harper antwoordde: “ja, het zijn geen dreigende situaties, het is vooral raar”.

Een aantal dagen gingen rustig voorbij, Miran had het park/lab dagelijks opengesteld van ontbijt tot avondeten om zo iedereen een kans te geven om langs te komen. Ze keek naar boven naar de vlonder, -nu het kraaiennest genoemd- en ze was ook echt trots op het project. Ze had zelfs al enkele nachten daarboven geslapen, en hoewel het slapen niet zo spannend was, was het wakker worden geweldig. Ze keek uit over haar eigen gecreëerde paradijs en iedere ochtend voelde ze zich trots op haar werk.

De inloop van collega’s was niet minder geworden, de plek rook naar een oerwoud, het stromende water had een kalmerend effect en de sfeer was heel aangenaam. Collega’s zaten nu wel eens met de voeten in de minivijver, en de schommels die Chidi had gemaakt waren druk bezet. Miran werd op handen gedragen, collega’s kwamen altijd even een praatje maken, gaven haar een knuffel of een kus en bedankten haar voor de fijne plek. “Hoe kunnen we het goed maken?” vroegen ze wel eens glimlachend. Miran zag alle lachende gezichten en kon zich niets voorstellen van de angst die Harper had…

De enige angst die Miran had was het wegvallen met het contact van de aarde. Miran besloot op eigen houtje een blog terug te sturen waarin ze het park beschreef en de zuurstofwaarden. Miran had de camera losgekoppeld om een rondleiding te geven, haar angst voor de camera was inmiddels weg. Diverse van haar collega’s zwaaiden naar de camera toen Miran voorbij kwam gelopen. De drang om iedere twee weken een bericht terug te sturen was erg groot. Chidi kwam net binnengelopen en moest lachen om de “vlog” van Miran. “Je weet toch dat we voorlopig niet kunnen communiceren door de zonnewind? Ik ben al lang…” Chidi werd stil. Miran tikte hem aan: “Kepler aan Chidi, iemand thuis?” Chidi reageerde traag, hij sloeg een arm om Miran heen en nam haar mee naar haar werkstation. “Miran, kijk eens naar de collega’s”.

Miran keek naar de mensen in haar parkje. Ze zaten nog steeds met de voeten in de vijver, en ook nog steeds op de schommels. Miran schudde een keer met haar hoofd, “wat moet ik zien?”. Chidi zei alleen: “kijk eens goed.”

En toen keek Miran nog een keer naar iedereen. Ze zag iedereen constant aan elkaar zitten, een hand leggen op het bovenbeen, een keer door de haren aaien, een kus geven in de nek. Miran werd uit haar gedachte gehaald door een nieuwe begroeting. “Ik ga het nog goed met je maken” kreeg ze te horen. De ondertoon was ineens duidelijk... “Oh, kak!” zei Miran zachtjes.

Het was op dat moment een half uur voor sluitingstijd. Chidi en Miran besloten om zich terug te trekken op de werkplek en zo de collega’s te ontlopen totdat ze weg waren. “Harper, kan je deze kant op komen?” vroeg Chidi door de porto. Chidi keek Miran aan: “Plan van aanpak, ik ga zodra Harper veilig hier is eten halen voor komende dagen. Dan sluiten we ons hier op totdat we weten wat er aan de hand is, wat de omvang is en hoe we dit kunnen oplossen. Hier is iets heel raars aan de hand.” Miran vroeg aan Chidi: “Heb jij je anders gevoeld de laatste tijd? Ik heb namelijk nergens last van.” Chidi schudde zijn hoofd, “nee, geen moment”. Miran sloeg haar whiteboard om en begon oorzaakanalyses te maken en vragen op het bord te schrijven. De deur ging een aantal keer open en dicht. De laatste collega liet Harper binnen. Chidi nam het voortouw: “Miran jij praat Harper bij, ik ga eten en drinken inslaan.” Hij liep gehaast weg. Harper stond met grote ogen te kijken wat er aan de hand was. Miran gebaarde haar om haar te volgen naar het whiteboard; “Goed, dit is de situatie…”. Harper onderbrak haar. “Miran, het spijt me, ik heb tegen je gelogen…”   

Dit artikel delen?
Pin It

Feuilleton

  • Hits: 79

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Ongeldige invoer

Ter controle je e-mailadres

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.