Feuilleton

Een feuilleton is een verhaal dat uit meerdere delen en afleveringen bestaat en over een langere tijd wordt uitgezonden of gepubliceerd.

Met een feuilleton verschijnt een groot verhaal in meerdere delen. Elke keer moeten mensen na het lezen of beluisteren van een stuk een tijd wachten op het vervolg. Door het gebruik van zogenoemde cliffhangers wordt het wachten een stuk spannender. Anders dan bij een boek of film kan men niet meteen verder kijken of lezen en moet er in spanning worden gewacht op het vervolg. Oorspronkelijk waren feuilletons de losse blaadjes als bijlage van een blad en later werden het vaste rubrieken over recensies, wetenschappelijk of culturele nieuwtjes en andere zaken. Inmiddels gaat een feuilleton vooral om romans, novellen en verhalen, ofwel fictie.

 

Je kunt hier ook jouw feuilleton toevoegen. Periodiek kun je dan een nieuwe 'aflevering' aanvullen. Gebruik elke keer dezelfde titel, maar voeg een afleveringsnummer toe.

Blog

Feuilleton

Blog van een ruimtereiziger #3

 “Miran, jouw blog was de vorige keer een stuk meer ontspannen, dat is een goede ontwikkeling. Ik hoop dat je mijn tips ter harte hebt gekomen. Mocht je hier meer over kwijt willen, dan hoor ik het graag van je. Fijn om te horen dat iedereen zo blij is met de 3D printer, ik vind het goed om te zien dat je binding krijgt met de omgeving, dit is belangrijk om voor het moraal. Afgelopen dagen heb ik andere blogs gezien, ik hoorde dat je regelmatig inloop krijgt op jouw lab, fijn dat jouw collega’s zich comfortabel bij jou voelen. Een goed advies, durf jezelf ook bloot te geven richting jouw collega’s. Een vertrouwensband werkt van twee kanten.

Goed, nog kort over de data, de getallen van het zuurstofniveau zijn door onze “groundbio’s” nagelopen, je ligt goed op schema. Zij verwachten dat je snel jouw targets gaat halen. Heel veel succes gewenst met de missie, hou je sterk”

Miran liet de informatie op zich inwerken terwijl ze achter de computer zat. Ze besloot direct een blog terug te sturen naar aarde. De situatie was behoorlijk veranderd in de laatste twaalf dagen aangezien ze nu tijdelijk in het lab woonde. Door de vooruitgang met het zuurstofbeheer wilde ze testen doen met de luchttoevoer, dit kon tot problemen leiden zoals alarmmeldingen. Voordat ze hier aan kon gaan werken had ze eerst toestemming gevraagd in het weekoverleg. Ze lichtte toe: “Hierdoor kan het alarm afgaan, deze moet handmatig in het lab uitgeschakeld worden. Stel dat dit in de nacht is, dan kan het alarm maar liefst vijftien minuten af gaan voordat deze uitgeschakeld wordt, met als gevolg dat iedereen wakker is. Ik wil vragen of jullie mij kunnen helpen om te verhuizen naar het lab? Gedurende twee weken zal ik daar verblijven totdat ik 100% zeker ben dat alles veilig is. Daarna ben ik weer in mijn vertrouwde bunk te vinden.” Inmiddels verbleef ze al vier dagen nagenoeg de gehele dag in het lab. Het was maar goed dat ze verhuisd was, het alarm was al vijf maal afgegaan. Dit was interessant voor de blog bedacht ze zich en legde meer over het alarmsysteem uit: “Deze gaat eerst gedurende één minuut in het lab af, vervolgens gaat het alarm naar de technische ruimte en als laatste naar de bunks.”

Diverse collega’s hebben haar bunk van binnen gedemonteerd en opgebouwd in het lab. Daarnaast heeft Harper een slot op de toegang van het lab gezet. Harper zei: “gewoon om zeker te zijn, je bent hier helemaal alleen gedurende de nacht. Ow, en raak de sleutel niet kwijt, want dit is de enige sleutel.” Miran kon dit waarderen, ze had hier zelf nog niet bij stil gestaan. Hoewel ze een gesloten persoonlijkheid had, geloofde ze absoluut in het goede van de mens. Het feit dat ze gedurende twee weken hier alleen zou zitten was wel “gemakkelijk voor kwaadwillende”. Deze gedachte voelde even als een domper, maar ze schudde haar hoofd om de vervelende gedachte weg te werken. “De missie heeft voorrang” zei ze hardop. Harper gaf haar een kus op haar voorhoofd, “denk goed aan jezelf en wat minder aan de missie” en gaf haar de sleutel. Het was een vertederend moment.     

Inmiddels was het vier dagen later, de zuurstoflevels zijn nog niet volledig gestabiliseerd, maar de metingen worden steeds beter. Miran werd iedere dag enthousiaster van de resultaten. Ze had besloten om het lab meer en meer als een park in te richten. Het voordeel van het lab was dat een stuk van de capsule opengewerkt was, hierdoor was een deel van het lab een rotswand. Miran had enkele dagen voor de verhuizing besloten om een mostapijt te maken van deze rots. Eerst had ze samen met de techneut Chidi enkele haken geslagen in de muur zodat ze makkelijk naar boven kon klauteren en zichzelf kon zekeren. Miran was een volledige dag bezig geweest om de wand in te smeren met een zogenaamd mosmengsel. “And now we wait” zei Chidi met zijn brede glimlach.

Chidi had aangeboden om enkele dagen te helpen in het lab om de nodige verbouwingen in goede banen te leiden. Miran was verbaasd, haar Nederlandse directheid kwam gelijk naar boven. “Waarom wil je mij helpen, hoe zit het dan met jouw eigen projecten?” Chidi knikte rustig, “Chill Dutchie” lachte hij. Chidi gaf aan dat het team van maintenance overbezet was waardoor nu 3 personen niets te doen hebben. “Aangezien nog niet alle systemen online zijn en omdat alles nog nieuw is hebben we nu overbezetting. We verwachten over een half jaar gewoon aan de slag te zijn.” Miran knikte, “Dank je wel dat je mij wil helpen, dat waardeer ik enorm. Ik heb nog wilde plannen voor dit lab” zei ze terwijl ze naar het bureau liep. Ze liet de tekeningen zien om van het laboratorium een functioneel parkje te maken. Chidi zijn ogen werden groot, “ik ben blij dat we met 3 man overbezetting zitten”.

“Dus we zijn nu bezig om een park te maken, Harper komt regelmatig eten brengen en de techneuten zijn bezig om bankjes etc. te maken. Daarnaast willen we bovenin de ruimte nog een vlonder maken zodat je ver naar buiten kan kijken.” Miran zag dat ze voldoende had verteld, de vinkjes stonden weer in beeld. Ze sloot af met haar bekende: Mijn naam is Miran, als jullie nog vragen hebben voor mij, stuur dan een mail naar borrelnoot@hotmail.com.

Een aantal dagen eerder op aarde: Joe liep de grote vergaderruimte van GCM binnen, hij was zenuwachtig. De cijfers waren niet goed en dit mocht hij zo aan de grote baas van GCM vertellen. Hij opende de grote glazen deuren van de vergaderruimte en zag 18 man aan een lange tafel zitten. Het leek erop dat zijn nekharen weer overeind gingen staan, in zijn ooghoek zag hij de kille dame zitten. Hij bedacht zich wat voor schurfthekel hij had aan mevrouw Hielo. Joe overhandigde de documenten aan meneer Turner, de verantwoordelijke voor de views. “We zijn 78% gedaald in views sinds de eerste uitzending.” Meneer Turner knikte. “Het beruchte knikje” bedacht Joe zich en maakte zich snel uit de voeten. Turner sprak: “Goed, de belangrijkste klacht is dat we geen spanning en sensatie hebben.” Hij keek de analyses door van de kijkcijfers. “Heeft iemand een idee hoe we deze cijfers kunnen opkrikken?” Zestien personen begonnen door elkaar heen te praten over andere uitzendtijden, live contact met aarde, het uitschakelen van de vertraging, betere edits van de blogs en om sluipreclames toe te voegen. Mevrouw Hielo stak rustig een cigarillo op, de ruimte werd stil.

Joe bekeek het tafereel door de glazen deur. Hij zag iedereen rustig gaan zitten. Hielo was het voorbeeld van een bondschurk, hij zag de sociopaat eerst nog rustig haar cigarillo bestuderen. “Wie wilde dan ook een groep nerds de ruimte in sturen en hopen dat dan spanning en sensatie zou ontstaan. We hebben een reden dat we blonde bimbo’s met een groep kerels in een huisje samen zetten. Binnen 24 uur hebben we halve orgies, ruzies, scheldpartijen en een fucking groot publiek wat hiervan geniet. Nu? Nu hebben we geen seks, geen ruzie, geen bimbo’s. We hebben welgeteld 25 fuckables van de 200. Maar liefst 8 van hen zijn ingehuurd door ons. We hebben ze verdomme ook nog verboden om relaties met elkaar aan te gaan. Die sukkels daarboven durven geen enkele regel te overtreden EN daarom hebben we geen publiek.” Hielo nam rustig een hijs van haar cigarillo, ze liet haar tirade rustig inwerken op de rest om vervolgens verder te gaan. “Een goed advies, geef mij de regie, ik kan onze ruimtereizigers een beetje opwarmen naar elkaar toe, we gaan het publiek geven wat ze willen.”

Dit artikel delen?
Pin It

Feuilleton

  • Hits: 112

Graag je mening

Dit artikel is passend (tzt NIET verwijderen) - 0 stemmen
00

Elk kwartaal verwijderen we een aantal artikelen. Je kunt ons helpen door je mening te geven. Zo heb je invloed op de inhoud van Schrijverspunt

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Graag je waardering of voeg een reactie toe.

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster