Feuilleton

Meer schrijfactiviteiten (klik hier)?

Ook een feuilleton toevoegen?

Alleen leden kunnen een feuilleton toevoegen.
Door eerst in te loggen kun je op de volgende button klikken om een (nieuw) feuilleton toe te voegen:

Nieuw button  
  • Toelichting :
    • Vul bij 'Titel' een titel in. (Gebruik dezelfde titel voor een lopende feuilleton maar nummer ze!)
    • Voeg je tekst toe in het tekstblok en bewerk de tekst desgewenst.
    • Meer invullen is niet noodzakelijk. Klik alleen nog op--> Opslaan.
  • Je verhaal is niet gelijk zichtbaar.
gratis40Inloggen / registreren is mogelijk onderaan op elke pagina!

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 
Het sneeuwde. Dikke witte vlokken vielen gestaag uit de hemel en inmiddels lag er vijf centimeter sneeuw. André keek door zijn voorruit. Dat wordt niet uit eten vanavond. Ik mag blij zijn als ik vanavond nog thuis kom. Zuchtend keek hij om zich heen. File. Rijen auto’s met rode achterlichten en verveelde schimmen achter het stuur. En ook geen Flip van der Bilt vanavond. Eigenlijk was hij daar wel blij om. ‘s-Avonds, alleen met die engerd… Hij was banger voor hem dan hij liet merken. Als Flip hem weer liet verdwijnen, was de kans dat hij hem terug liet gaan heel erg klein. Praten over de vergetelheid durfde hij niet. Het was zo’n raar verhaal. Niemand zou hem geloven. Jammer, als ze met meer waren werd de kans groter om die griezel te stoppen. Nu stond hij er alleen voor. Hij zuchtte diep en reed weer een metertje verder.

‘De post heeft de pakjes gebracht.’ Luuk kwam binnen met twee dozen en twee plastic zakken. Jenny liep blij naar hem toe.

‘Oh wat fijn. Geef eens hier.’

Wat heeft ze een leuk gezicht als ze lacht, dacht Luuk. Het was de eerste keer dat hij haar zag lachen. Hij begreep het wel. Gisteren had ze haar ouders proberen te bellen, maar een computerstem had haar laten weten, dat het nummer van haar ouders niet meer in gebruik was. Omdat ze nog geen warme kleding had, was Luuk naar het huis van haar ouders gegaan. De buurman van het huis ernaast was net teruggekomen van het avondrondje met zijn hond. De man had hem achterdochtig aangekeken.

‘Kan ik u helpen?’

‘Weet u misschien of de familie Jansen thuis is?’

‘Die wonen hier niet meer.’

‘Weet u waar ik ze kan vinden?’

De buurman had hem iets vriendelijker aangekeken. ‘Sorry, nee. Het enige dat ik weet is dat ze naar Spanje zijn vertrokken. Hun dochter en kleinkind zijn van de ene op de andere dag verdwenen. Ze hebben heel lang gehoopt dat ze teruggevonden zouden worden, maar na jaren op ze gewacht te hebben, verloren ze de hoop en hielden ze het hier niet meer uit. Een half jaar geleden hebben ze dit huis verkocht en een camper gekocht. Daarmee zijn ze naar Spanje gegaan, maar waarom wilt u dit weten? Wie bent u?’

‘Ik ben een goede vriend van hun dochter en sinds haar verdwijning, heb ik naar haar gezocht. Misschien heb ik haar gevonden, maar ik heb hulp nodig om ze te kunnen identificeren.’

‘Bent u van de politie? Zijn ze dood?’ De uitdrukking op het gezicht van de man, was een mengeling van sensatie en afschuw.

‘Nee, als ze het zijn, dan leven ze. U heeft echt geen idee waar de familie Jansen is?’

De buurman schudde nogmaals zijn hoofd. ‘Nee, helaas. Maar als u iemand nodig heeft om ze te identificeren, kunt u altijd een beroep op mij doen.’

Luuk had hem bedankt en was naar huis gegaan. Daar had hij Jenny verteld wat hij te weten was gekomen. Ze had niet gehuild, maar haar gezicht was een strak masker geworden en de rest van de avond was ze heel erg stil geweest.

Hij keek naar de berg kleding die op de tafel lag. Onvoorstelbaar, dat er zoveel kleding in twee van die zakken pasten.

‘Klopt de bestelling?’ Luuk keek Jenny vriendelijk aan. Ze zag het niet. Ze was druk bezig met uitpakken.

‘Tot nu toe wel. Oh, ik ben toch zo blij met alles. Nu kunnen we weer naar buiten! Eindelijk kan ik iets doen om onze identiteit weer terug te krijgen.’

Ja, dacht Luuk, je eigen identiteit gaat wel lukken, maar hoe ga je verklaren dat je kind nog steeds drie is en geen zeven. In plaats van zijn sombere gedachten te delen zei hij: ‘Weet je wat, we gaan vanavond naar de snackbar. Dan kunnen jullie even naar buiten en dan halen we wat lekkers.’

‘Jaaaah, patatjes’, riep Timmy

Jenny die het vriendelijke aanbod af had willen slaan, omdat ze nog steeds geen geld had, keek naar het vrolijke gezichtje van haar zoontje.

‘Goed idee’, zei ze. ‘Lekker!’

André keek op de klok van zijn dashboard. Zeven uur! Het verkeer begon weer te rijden. Langzaam loste de file op. Nog even, dan was hij thuis. Geen restaurant vanavond, met dit weer kon je beter thuis blijven. Hij ging wel even langs de snackbar.
Pin It

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018