Feuilleton

Meer schrijfactiviteiten (klik hier)?

Ook een feuilleton toevoegen?

Alleen leden kunnen een feuilleton toevoegen.
Door eerst in te loggen kun je op de volgende button klikken om een (nieuw) feuilleton toe te voegen:

Nieuw button  
  • Toelichting :
    • Vul bij 'Titel' een titel in. (Gebruik dezelfde titel voor een lopende feuilleton maar nummer ze!)
    • Voeg je tekst toe in het tekstblok en bewerk de tekst desgewenst.
    • Meer invullen is niet noodzakelijk. Klik alleen nog op--> Opslaan.
  • Je verhaal is niet gelijk zichtbaar.
gratis40Inloggen / registreren is mogelijk onderaan op elke pagina!

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Flip zat achter zijn computer. Hij was vanochtend naar het bos geweest om foto’s te maken en hij keek genietend naar zijn scherm. Het was herfst en de kleuren van het bos spetterden van zijn scherm. Hij stond op en schonk zichzelf een beker thee in. Zelfs de thee heeft de warme kleur van de herfst, mijmerde hij. Genietend keek hij naar de warme roodbruine thee en nam een slokje. 
De aangename herfstsfeer werd ruw verstoord door het gedrens van een kind.
Geïrriteerd liep hij naar het raam. Een jongetje van een jaar of drie, eiste de aandacht van zijn moeder op en trok aan haar hand. Zijn moeder was aan het bellen en negeerde hem. Het jongetje was niet van plan om op te geven en jengelde nu wat harder. Hij keek haar aan, zag dat ook zijn hardere gejengel geen effect had en begon te krijsen.
Flip pakte zijn camera van de tafel, stelde zijn lens scherp en nam een foto van de twee. Hij bekeek het plaatje op het display van zijn toestel en knikte goedkeurend. Hij ging weer achter zijn bureau zitten en stuurde de foto naar zijn computer. Het jongetje krijste nu bijna hysterisch. Flip startte Photoshop en grijnsde wreed. Hij opende de foto en pakte zijn tekenpen. Met de routine van een pro omcirkelde hij het krijsende kind op de foto.
‘Laatste kans, dame’, fluisterde hij. ‘Ik geef je nog vijf seconden om je kind tot de orde te roepen…. Een en twee en drie en vier en vijf. Te laat…’
Met een paar muisklikken verwijderde hij het kind van de foto. Even was het stil buiten, toen klonk er voor de tweede keer hysterisch gegil. Dit keer was het de moeder die gilde.
‘Geen getuigen’, mompelde Flip. ‘Getuigen zijn lastig.’ Hij omcirkelde de moeder met zijn tekenpen en klikte weer een paar keer met zijn muis. Genietend pakte hij zijn beker en nam een slokje thee. Het was weer stil.


Hoe het allemaal begon

Flip was de zoon van een fotograaf en een voormalig fotomodel. Van kinds af aan was hij dol geweest op fotograferen en zijn vader, die dezelfde passie had, had het hem graag geleerd. Zijn moeder was een beroemd fotomodel geweest, totdat ze in verwachting raakte en dik werd. Ze veranderde van een beeldschone vrouw in een zuur kijvend mens en na de zoveelste heftige ruzie, was zijn vader vertrokken.
Flip was graag bij hem gaan wonen, maar zijn vader maakte onregelmatige uren en hij was veel van huis. Daarom was hij bij zijn moeder blijven wonen. Nu zijn vader weg was, werd híj het doelwit van haar buien. Ook liet ze geen gelegenheid voorbijgaan om hem tegen zijn vader op te zetten.
Niet dat ze daar in slaagde. Flip trok graag met zijn vader op en zijn vader met hem. Hij was twaalf toen zijn vader hem zijn eerste spiegelreflexcamera gaf. Daarna kreeg hij bij iedere speciale gelegenheid een cadeau dat met zijn camera te maken had. Zijn vader verdiende geld als water en toen hij zestien werd had hij een completere foto uitrusting, dan menig beroepsfotograaf.
Flip had niet alleen de spullen, hij wist ze ook te gebruiken. Hij maakte de mooiste foto’s en de foto’s maakte hij nog mooier met zijn fotobewerkingssoftware.
In 2010 ontdekte hij, dat hij een speciale gave had. Er was een nieuwe softwareversie uitgekomen. Een versie die het mogelijk maakte dingen, dieren en mensen van een foto te verwijderen. Het was bijna kerst en normaal gesproken bracht hij de kerstdagen met zijn vader door, maar dit jaar moest zijn vader werken en daarom had hij zijn cadeau eerder gekregen. Ondanks zijn teleurstelling was hij wel heel blij met zijn cadeau. Een upgrade van zijn fotobewerkingsprogramma! De avond waarop hij de upgrade kreeg, was de avond waarop het allemaal begon.

‘Jammer dat je de kerst met mij door moet brengen hè? Je lieve pappie moet werken! Hij heeft geen tijd voor je! Weet je wat ik denk? Ik denk dat hij een vriendinnetje heeft en je weet wat er dan gebeurd hè? Dan hebben pappies ineens helemaal geen tijd meer voor hun kinderen. Met vriendinnetjes doen ze hele andere dingen. Dingen die ze veel leuker vinden dan optrekken met hun kinderen. Jouw vader is heus geen uitzondering hoor!’
Flip had zijn schouders opgehaald en was naar zijn kamer gegaan. Toch hadden de woorden meer gedaan dan hij aan zijn moeder had laten merken. In gedachten zag hij de spottende blik van zijn moeder en haar vlezige wangen, die bij ieder woord heen en weer leken te flappen. Ze woog inmiddels meer dan 200 kilo en ze kwam nauwelijks de deur nog uit. ‘Of de deur door’, dacht hij schamper. Als hij haar wilde irriteren nam hij een foto van haar. Daar had ze een hekel aan en dat kon hij wel begrijpen. Ze was zo dik geworden, dat hij een groothoeklens nodig had om haar te kunnen fotograferen. Zuchtend ging hij achter zijn computer zitten. Ach wat kon het hem ook schelen. Over een paar dagen was het oud en nieuw en dan ging hij weer naar zijn vader. Hij deed zijn computer aan en startte zijn nieuwe fotobewerkingsprogramma.
‘Weet je wat’, dacht hij gniffelend. ‘Jij mag als eerste van mijn foto’s af mam. Als ik jou kan verwijderen, dan kan ik alles verwijderen.’
Hij omcirkelde het dikke figuur van zijn moeder. ‘Kon ik je maar echt verwijderen’, dacht hij somber. ‘Ik begrijp best dat pap is weggegaan. Je bent zuurder dan een zuurkoolvat. Ach, nog maar een paar dagen, dan ga ik weer bij pap logeren.’ Hij zuchtte en verwijderde zijn moeder van de foto. Er liep een rilling langs zijn rug en hij huiverde.
Behalve het verwijderen van ongewenste objecten, had de upgrade nog veel meer nieuwe functies. Hij vermaakte zich prima. Hij vermaakte zich zo goed dat het al zeven uur was, toen hij weer op de klok keek. Zeven uur al! Wat raar! Ze aten altijd om zes uur en nu was het zeven uur en zijn moeder had hem nog niet geroepen.
‘Mam!’, riep hij. Maar het bleef stil. Hij rende naar beneden en verwachtte een walm van frituurvet, maar hij rook niets… Hij dacht aan de bewerkte foto en schrok. Het zou toch niet! Ach welnee… Maar waar was ze dan? Sinds ze zwaarder was dan 200 kilo ging ze de deur niet meer uit en de tv stond op oorlogsvolume te tetteren. Hij liep naar de hal. Haar jas hing aan de kapstok en haar speciale wandelschoenen stonden stoffig als altijd onder de kapstok. Hij keek in haar slaapkamer, in de badkamer, hij keek zelfs in het toilet, maar er was geen spoor van zijn moeder. De paniek gierde door zijn lijf. Wat nu? Zou het strafbaar zijn, je moeder wissen met fotobewerkingssoftware? Hij begon hysterisch te lachen en plofte in zijn bureaustoel. De stoel rolde achteruit en hij viel bijna op de grond.
De schrik maakte een einde aan zijn lachbui. Hij nam zijn hoofd in zijn handen en dacht na.
‘Stel dat ik haar verwijderd heb, zou ik haar dan ook weer terug kunnen halen door de verwijdering ongedaan te maken?’, vroeg hij zich hardop af. ‘Ik probeer het gewoon.’
Hij opende het bestand en maakte de verwijdering ongedaan. Er klonk gebrul in de huiskamer. ‘Half acht’, krijste zijn moeder. ‘Ik ben in slaap gevallen en ik heb honger. Flip, waarom heb je me niet wakker gemaakt, rotjong. Je weet toch dat ik op tijd eten moet. Wil je me dood hebben!’
Flip verwijderde zijn moeder opnieuw van de foto en het werd weer stil in huis. Weer maakte hij de bewerking ongedaan. Hij hoorde zijn moeder mopperend de keuken in gaan. Dit is cool, dacht hij. ‘Na het eten eens kijken of ik nog meer mensen kan laten verdwijnen. Of dieren. De kat van de buren bijvoorbeeld.’ Hij grijnsde en ging naar beneden. ‘Zal ik naar de snackbar gaan mam?’, bood hij aan.
‘Je bent een lieve jongen’, zei z’n moeder. ‘Ze aaide hem met haar vlezige handen door zijn haar. Hier is geld. Je weet wat ik hebben wil hè?’
Flip knikte en pakte een boodschappentas. Twee gezinszakken friet. Hij vroeg zich af waar ze al die friet liet.

En zo had Flip ontdekt dat hij een magische gave had. Hij gebruikte het wanneer hij maar wilde. De eerste persoon die hij voorgoed liet verdwijnen was de vriendin van zijn vader. Flip had aangeboden om haar te fotograferen en zijn vader was er trots op ingegaan.
‘Je zou zijn foto’s eens moeten zien! Ze zijn beter dan de mijne!’
De vriendin van zijn vader had naar hem geglimlacht en een paar verleidelijke poses aangenomen. Flip schoot er lustig op los en eenmaal thuisgekomen liet hij haar verdwijnen. Zijn vader was een paar weken ontroostbaar geweest, maar Flip was regelmatig bij hem op bezoek gegaan en uiteindelijk kwam hij er overheen.
Er verdwenen steeds meer mensen en dieren. Eerst alleen in de stad waar Flip woonde, maar later in het hele land. Het kwam op het nieuws. Politieagenten deden wat ze konden, maar niemand legde het verband tussen Flip en de verdwijningen.

Na zijn eindexamen ging hij fotografie studeren en om als student wat bij te verdienen ging hij werken in een kroeg. De kroeg werd regelmatig bezocht door criminelen en op een dag hoorde hij bij toeval dat iemand een huurmoordenaar zocht. Hij liep naar het tafeltje toe.
‘Sorry, maar ik heb jullie gesprek gehoord’, zei hij. De man, die duidelijk de baas was, keek hem donker aan. ‘En nu? Wil je mij chanteren?’ Flip schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik wil de moord plegen.’
Het gezelschap begon bulderend te lachen. ‘Jij?’, hikte de baas.
Flip keek hem strak aan. ‘Ja ik. De eerste 10.000 vooraf en de andere 10.000 er na.’ De man dacht even na. ‘Oke’, zei hij. Hij schreef een adres op zijn bierviltje en gaf het aan Flip. Kom morgen naar dit adres, dan praten we verder. Nu wil ik een meter bier en neem er zelf ook één.’
En zo rolde Flip het moordenaars vak in. Hij verdiende geld als water en de mensen die hij liet verdwijnen kwamen nooit meer terug. Zelf vond hij het geen moorden. Hij noemde het verdwijnen. Zijn computer stond vol met fotobestanden en hij wist dat hij alle mensen die hij had laten verdwijnen, met het grootste gemak weer terug kon laten komen. Nou ja, bijna allemaal.
In het begin had hij wel eens de fout gemaakt om niet de hele persoon te selecteren. Zo had hij een keer alleen het hoofd geselecteerd. Het acht uur journaal meldde die avond, dat er een lichaam zonder hoofd was gevonden. Het lichaam had in een enorme plas bloed gelegen. Flip was enorm geschrokken van het bericht en hij had zich naar zijn computer gehaast om de bewerking ongedaan te maken, maar het slachtoffer was niet meer te redden. Ook had hij wel eens vergeten een hand of een voet te selecteren en dat had tot lugubere vondsten geleid. Sinds hij wist wat het gevolg van een verkeerde selectie kon zijn, ging hij heel precies te werk. Iets of iemand verdween óf helemaal, óf helemaal niet.
Flip kon ook dingen uit het niets op laten duiken of verplaatsen. Zo had hij een keer een enorme file veroorzaakt door een brug te verplaatsen en had hij een keer een olifant in het stadspark laten rondlopen. Met mensen durfde hij niet te experimenteren. Het enige experiment dat hij met het dupliceren van een mens had gedaan, was hem bijna fataal geworden en dat had hem zo bang gemaakt, dat hij het nooit meer had geprobeerd.
Hij had zichzelf willen dupliceren. Flip was enig kind en het leek hem leuk om een tweelingbroer te hebben. Nadat hij een selfie had gemaakt, stuurde hij de foto naar zijn computer. Hij selecteerde zijn afbeelding en maakte er een kopie van. Voorzichtig keek hij achterom. Het was gelukt! De kopie leek precies op hem, behalve de ogen. Niet dat de vorm anders was, maar de manier waarop hij keek wel. Het was een lege blik, alsof hij geen persoonlijkheid had. Zijn kopie had uitdrukkingsloos naar hem gegrijnsd en was langzaam naar hem toe gelopen.
‘Ik weet niet waar ik vandaan kom’, had hij gefluisterd, ‘maar ik weet wel dat één van ons te veel is. Ga achter die computer vandaan, ik wil je laten verdwijnen.' Hij had zijn hand op Flip's schouder gelegd en had geprobeerd om hem achter de computer vandaan te trekken.
Met alle kracht die Flip in zich had, had Flip zich losgetrokken, maar zijn evenbeeld was net zo sterk als hijzelf en omdat het zijn kopie was, begreep het wat Flip van plan was. Er ontstond een vechtpartij en als Flip hem niet heel hard met een statief op zijn hoofd had geslagen was het niet goed met hem afgelopen. Strompelend was hij naar zijn computer gelopen en had zo snel als hij kon zijn laatste bewerking ongedaan gemaakt. Zijn evenbeeld was verdwenen en Flip had die dag iets heel erg belangrijks geleerd. Mensen moest je niet kopiëren.

Flip studeerde cum laude af en werd net als zijn vader fotograaf. Net als zijn vader was hij goed in zijn vak en hij hoefde dan ook geen mensen meer te laten verdwijnen om rond te kunnen komen. Zijn opdrachtgever had hem niet willen missen en had gedreigd om hem aan te geven bij de politie. Flip speelde het spelletje mee, maar eenmaal thuisgekomen, startte hij zijn computer en begon hij zijn opdrachtgever langzaam te bewerken. Dit keer gebruikte hij de gum functie. Stukje bij beetje gumde hij de man uit, totdat er niets meer van hem over was. Maar de man was niet alleen geweest, toen Flip ging gummen. Hij was in het gezelschap geweest van zijn twee beste vrienden, die machteloos hadden moeten toekijken hoe hun vriend kermend en schreeuwend oploste, terwijl het bloed aan alle kanten uit zijn lichaam spoot. Hij was pas met schreeuwen gestopt toen Flip zijn hoofd had uitgegumd.
Met de laatste doodskreten van hun vriend nog nagalmend in hun oren, staarden de twee overgebleven mannen angstig naar de grote plas bloed, die langzaam begon te stollen.
Pin It
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018