Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Cursiefje
Inzendingen: 404
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

Zwarte Piet

Tags: Cursiefje

Wat is Zwarte Piet nog als hij niet meer zwart mag zijn? Al vele jaren woedt bij onze noorderburen, en nu ook bij ons, het ‚pietendebat‘. Een zwarte knecht van een blanke heilige, dat is toch een racistische vloek? Een hooggeleerde Jamaicaanse professor, die vijf maanden door Nederland toerde, had het daarna in verband met het Sinterklaasfeest zowaar over de ‚terugkeer van de slavernij‘. In Amerika, waar Zwarte Piet nog nooit een voet aan wal gezet heeft, ergerde zich zelfs een werkgroep van de Verenigde Naties aan het zwart van Zwarte Piet.

Oei. En ik die dacht dat Zwarte Piet zwart was omdat hij door de schoorsteen de huiskamer binnengleed als hij al dat moois en al dat lekkers naast mijn schoentje kwam uitstallen. Hij was dan wel de knecht van Sinterklaas, in een ondergeschikte rol dus, en hij hield dan wel de roede in de hand, als een stukje booswicht dus, maar ik heb hem nooit omwille van zijn status terneergedrukt gezien, en ik heb hem ook nooit zien slaan met de roede. Een tevreden en vreedzaam man dus.

Maar een mens kan zich vergissen. Dat het zwart van Zwarte Piet afkomstig zou zijn van het roet uit de schoorsteen, kan ik bevestigen, noch tegenspreken. Tenslotte heb ik nooit echt gezien dat hij door de schoorsteen binnenkwam. Wat nog altijd niet betekent dat het niet waar kan zijn. Hij drong immers alleen maar ´s nachts naar binnen, terwijl ik sliep. Misschien had een zweem van twijfel moeten rijzen bij de vaststelling dat het roet van de schoorsteen ook reeds vóór 6 december op zijn huid kleefde, wanneer hij de Sint op huisbezoek of in de supermarkt vergezelde. Of bij de vaststelling dat weliswaar zijn hele gezicht en zijn handen vol roet hingen, terwijl zijn satijnen kostuum niet één vlekje vertoonde. Maar zeg nu eens,  wie durft er een hemelse waarheid aan de aardse logica toetsen?

En toch vergis ik mij als ik in Zwarte Piet zonder meer een vreedzame man zie. Want Zwarte Piet durft wel degelijk de booswicht uithangen als hij af en toe dol draait in zijn rol. Met een gezag waaraan geen ouder kan tippen, staat Sinterklaas voor beloning van de brave kindjes, Zwarte Piet voor bestraffing van de stoute kindjes. Daarvoor zijn ze er. Een pedagogisch duwtje in de rug vanuit de hemel, geniaal toch?


Het feest van Sinterklaas viel dat jaar op een zondag. Op maandag was de grootste opwinding al weer weggeëbd, maar op school roezemoesde het over de grote en kleine weldaden die het jonge volkje tijdens het weekend te beurt waren gevallen. Om de golf van enthousiasme wat te kanaliseren, liet de meester van het tweede klasje iedere bengel, die het wilde, zijn verhaal doen. Op één of andere manier was het wonder bijna overal geschied: van de wortel, die voor de ezel van de Sint in het schoentje was verstopt, was enkel het loof blijven liggen; het flesje bier, dat voor Zwarte Piet was klaar gezet, was leeg gedronken; en de sigaar, die voor de Sint in een asbak was gelegd, was meegenomen - zeker omdat op zijn ronde de tijd ontbrak om die sigaar ter plaatse te roken. Aan alle kanten schoten de vingertjes in de lucht om met de leukste ervaring te mogen uitpakken. Doch ééntje roerde zich niet: Pietje Pek.

Pietje Pek was in menig opzicht een bijzonder kereltje. Hij was niet bijzonder geliefd, hoewel hij nu en dan wegens zijn streken wel wat sympathie oogstte in zijn klasje. Niet zo bij de meester echter en nog minder bij hem thuis. Stilzitten kon hij niet, voortdurend was hij op kattenkwaad uit, en zelden of nooit kon hij thuis goede punten voorleggen. Eenmaal werkte hij de meester zodanig op de heupen, dat die de knaap naar voor riep, hem voorover boog, diens hoofd tussen beide billen stak, en hem meedogenloos met de platte hand liet voelen hoezeer het deze keer menens was. Doch nauwelijks was de machine tot stilstand gekomen, of Pietje Pek zette radeloos zijn tanden in de bil van zijn meester. Verbijstering en ongeloof te allen kante, toen niet Pietje Pek, maar de meester een kreet van pijn slaakte.

Dat Pietje Pek niet meedong om de wereld te vertellen wat de lieve Sint hem gebracht had, viel maar weinigen op. Op de speelplaats vroeg Jonas hem naderhand wat voor moois hij gekregen had.

„Niets“, zei Pietje Pek, „niets“.

Het kostte hem moeite, alsof hij iets had op te biechten. Enkele dagen tevoren was de Sint in hoogsteigen persoon bij hem thuis op bezoek geweest, en hij had uit zijn groot boek een waslijst van opmerkingen voorgelezen. Doch veel tijd om zijn leven te beteren had Pietje Pek niet gekregen, want een paar nachten later reed de Sint al over de daken en gleed Zwarte Piet door de schoorsteen de woonkamers binnen. Ook bij Pietje thuis was de Sint langs geweest. Bovenop de tafel stond voor Pietjes oudste broer een nagelnieuwe fiets. Ernaast stond voor zijn tweede broer een paar rolschaatsen. Voor nummer drie stond een mini-uitgave van de Tower Bridge, met eronderdoor een circuit, waarop twee autootjes het in een lus tegen elkaar konden opnemen. En voor Pietje Pek stond of lag er niets. Tot zijn vader ontdekte dat er in de oven van het fornuis wel degelijk iets lag voor hem. Daar had Zwarte Piet een bundel latjes gelegd, dunne latjes, die hij blijkbaar ter plaatse, in het magazijn van vader, had afgespleten van een lege appelsienenkist. Aan elk van die latjes had hij een stukje touw vastgemaakt, waarin hij telkens een paar knopen had gelegd. Veel uitleg was daarbij niet nodig geweest. Pietje perste de lippen op elkaar, maar hield zich sterk. Jonas wist niet goed wat hij kon zeggen. Dan zei hij maar dat ze samen een brief zouden schrijven naar Sinterklaas, want dat Zwarte Piet dit ongetwijfeld helemaal op zijn eentje had gedaan, heimelijk, achter de rug van de Sint.

„Het is nu te laat“, zei Pietje Pek, „Sinterklaas is weg“.

„Voor ieder de helft“, zei Jonas, en hij beet het roze, marsepeinen varkentje, dat hij naar school had meegebracht, in twee gelijke stukken.

Dit artikel delen?

Lieven Vandekerckhove

Avatar
Meer van deze schrijver:

Publicatie op .
Hits: 549

geef een waardering voor: "Zwarte Piet"

Geschreven door Lieven Vandekerckhove . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!