Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 211
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Zwaar geschut

| Vera Bijma

Het is zover. De eerste schooldag na de – op sommige momenten oneindig lijkende – zomervakantie is aangebroken.
Eerste uitdaging: zoonlief uit zijn bedje krijgen. Want o, o, wat is hij gemakkelijk in een laat avondritme gerold. Maar dat is nu voorbij. Hij moet er terug vroeg in om ’s morgens (liefst) weer fris en fruitig aan een nieuwe schooldag te beginnen. Uiteraard hadden wij, zoals ongetwijfeld vele mama’s en papa’s met ons, het voornemen opgevat om ruim van tevoren de ‘opblijftijd’ beetje bij beetje terug af te bouwen. Maar dat was buiten ons avondmensje gerekend. Hoe uitgeput hij na een dag intensief spelen ook was, hij kon de slaap niet vatten voor negen uur ’s avonds.

Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik hem vanmorgen al tien minuten voor hij moest opstaan, naar de wc hoorde gaan. Opgetogen liep ik de hal in (ik was in de keuken al druk bezig de gloednieuwe boekentas van onze ex-kleuter te bevoorraden).
Maar te vroeg gejuicht. Zoonlief was rechtstreeks terug zijn bedje ingekropen.

In plaats van er een energie- én tijdrovend getouwtrek van te maken, besloot ik meteen de zware middelen in te zetten.
Cake dus. Nee, geen typefout.
Ik had de vorige dag een cake gebakken en riep richting zoonliefs slaapkamer:
“Wil je een klein stukje of een groot stuk cake mee naar school?”
“Groot!” klonk er luid en duidelijk.

Tijd voor stap twee: “Hoe groot? Zo groot… of zó groot?”
En ja hoor, daar verscheen een slaperig kopje op de overloop om me met zijn handen de gewenste grootte te tonen (groter dan de cake zelf uiteraard).
Ik: “Kom maar laten zien hoe groot dan precies.”
En hopla, daar was hij al. We kwamen zelfs – geheel tegen onze oude gewoonte in – ruim op tijd op school aan.   

~

Op de fiets naar huis vertelt hij dat de juf zijn stuk cake wel wilde opeten. Ik vraag hem of hij haar een stukje heeft laten proeven.
“Nee, want toen ik even niet keek, had ze het hele stuk opgegeten.”
Ik kijk hem ongelovig aan en vertel hem dat hij straks thuis best nog een stukje cake mag (hij is er zo dol op), maar dat hij niet mag liegen.

Hij zwijgt en ik stel hem dan maar voor om de juf een berichtje te sturen om te zeggen dat ze zijn cake niet meer mag opeten.
“Nee, het was eigenlijk niet de juf. N. (klasgenootje) heeft het gedaan”, beweert hij nu.
Ik: “Ah, dan moet ik daar maar even naartoe bellen.”
Hij: “Maar mama, N. moet natuurlijk uitrusten na school. Ze gaan nu écht niet opnemen, hoor.”

Inmiddels zijn we thuisgekomen en geef ik hem een stukje cake en een beker melk om bij te komen van zijn eerste schooldag. Hij geniet er zichtbaar van en biecht spontaan op: “Dit is eigenlijk mijn tweede stuk cake vandaag.”

Ik wist wel dat ik de waarheid boven tafel zou krijgen. Piece of cake.
Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 240

3.85

(De gemiddelde waardering is 3.8 door 5 stem(-men)

Reacties   

# RE: Zwaar geschutLieven Vandekerckhove 12-09-2019 17:09
Heel, heel mooi! De kinderziel voor een stukje blootgelegd. :-)
# DankVera Bijma 15-09-2019 21:32
Dank u, Lieven. Ja, hij vormt een onuitputtelijke bron van inspiratie (en liefde!) voor me.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Boodschappentassen

Geschreven door Jolanda Hommes. Geplaatst in Kort verhaal.
Je gaat me verlaten. De koffers staan als bewijs onder de trap. Of eigenlijk tassen. Stevige plastic boodschappentassen. Daar staan ze, een uitdagend reclamebord van divers...
Actuele Top 3 van deze rubriek

ZEN

22, mrt, 2020 Diane Thone

In haar blauwbebloemde kleed

30, apr, 2020 Lieven Vandekerckhove

Eerst even de wereld redden

23, apr, 2020 Vera Bijma
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!