Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

327 Hits

Publicatie op:
Wings
"Jij gaat leren spelen, en ik ga het je leren, " zegt Paul. De Whiskeyfles staat halfleeg achter hem. Ik kan hem niet teleurstellen. Gisteren besloot hij, na jaren, dat hij weer wilde optreden, alleen dit keer dan met mij erbij.
Ik moest zijn lange, warrige, vette pieken, die al maanden troosteloos op zijn kraag hingen, afknippen.  
Paul was er weer. De oude Paul.
" Maar Paul, ik speel geen noot," probeer ik voorzichtig.
Er verschijnt een fanatieke blik in zijn onlangs nog doffe, bruine ogen. 
"Vroeger was ik beroemd zonder jou, nu word ik het met met jou." 
"Maar je fans," stamel ik verslagen.
"Zonder jou geen optreden," zegt Paul gedecideerd en hij plukt wat aan de blaadjes van de hortensia, die op tafel staat. 
De manager kijkt mij bezorgd aan. 
"De terugkeer is van groot belang, vooral nu jullie vermogen snel slinkt."
Dus nemen Paul en ik plaats achter zijn roze piano, maar helaas beschik ik over nog minder aanleg dan ik van te voren in had geschat.
Iedereen lijkt het te horen, maar Paul blijft erbij: zonder mij geen comeback.
Soms is hij woest, af en toe wanhopig, maar de grote, kritische Paul Mecca, blijft mij als zijn meest noodzakelijke bandlid beschouwen.
Ik ben inmiddels wanhopig, want buiten vader Jacob om speel ik belabberd.
Mijn benen lijken versteend, maar het optreden moet nu zijn doorgang vinden.
De gordijnen worden omhoog gehesen, Paul draagt een paars fluwelen broekpak en knipoogt.
Het duizendkoppige publiek duizelt me, maar ik neem plaats achter het keyboard, schuilend achter een waaier van donkerblonde lokken. 
Paul zingt het intro,: Band on the run, en ik druk met kille, stijve vingers de toetsen in van mijn instrument. 
Vreemd genoeg hoor ik dit keer niet de schrille, valse klanken, die ik normaal voortbreng en druk verbijsterd nog eens, een fractie harder.
Paul werpt me een glimlach toe en slaat op de snaren van zijn basgitaar.
Tot mijn verbazing is het publiek in extase, met mij of zonder mij.
In de coulissen, na de pauze,  slaat Paul zijn arm om mij heen.
"Weet je, ik ben niet achterlijk. Het geluid van het keyboard was uitgeschakeld," fluistert hij.
"Dus have fun, mijn applaus is jouw applaus. Je verdient het."  Ik knik.
Wanneer je getrouwd bent met een popster, moet je beschikken over een stel flinke ballen en een portie gezond vertrouwen. Gelukkig heb ik beide. 

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Wings"

08.08.20
Feedback:
erg graag gelezen deze, 5 sterren! Bravo! Ik hoop dat je blijft schrijven
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
  • Nicole 09.08.20
    Ik had deze aanmoediging echt nodig, na 3 jaar niet te hebben geschreven. Dank voor je reactie.