SCHRIJFACTIVITEIT: CURSIEFJE

Bij een cursiefje verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon. Maximaal 750 woorden.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Wachten

Publicatie: | Lieven Vandekerckhove

Het stompje wiebelde op en neer als ik de deur opende en haar in de rolstoel zag zitten, het gezicht naar mij gekeerd. Haar oogjes blonken. Haar dunne haren plakten ietwat tegen de schedel, blijkbaar niet zeer recent  gewassen. Voor de rest zag ze er goed verzorgd uit. Ze droeg een beige pull en zoals steeds een grijze broek, waarvan de linker pijp onder de dij was dicht gespeld, omdat die verder naar onder geen dienst meer deed. Het ingepakte stompje wiebelde lichtjes op en neer. Hoe zou dat aanvoelen?

„Jij?“, zei ze op vragende toon, alsof ze door mijn verschijning verrast was. Verrast hoefde ze eigenlijk niet te zijn, ik bezoek haar wekelijks, ofschoon niet steeds op dezelfde dag. Ik wil haar liever ook niet vooraf zeggen wannéér ik terugkom, zodat ik mijn bezoek kan inplannen op een moment dat mij het beste uitkomt. Een beetje onvoorspelbaarheid is er dan toch mee gemoeid.

De toon waarop die „jij?“ eruit kwam, verried meteen een opgewekte stemming. Eigenlijk is ze altijd opgetogen met mijn bezoek, en dat laat ze ook duidelijk merken. Ik heb er een gewoonte van gemaakt om ze regelmatig op te zoeken sedert ze in de instelling verblijft, want buiten haar nicht en haar broer, die in een andere stad woont en ook al niet meer zo goed te been is, heeft ze geen verwanten. Haar man is al tien jaar dood. En doordat ze voor de intrek in de instelling haar thuisstad had moeten verlaten, opdat ze haar laatste jaren in de nabijheid van Angela, haar nicht, zou kunnen doorbrengen, had ze ook haar vertrouwde kring op het thuisfront moeten achterlaten. Een grote reserve aan bezoekers is er dus niet.

Goed drie jaar woont ze nu in dat kamertje. Het is klein, proper, een beetje steriel. Een in alle richtingen verstelbaar ziekenhuisbed moet het verzorgend personeel toelaten om ze zonder veel moeite in en uit het bed te helpen. Want zelf is ze sedert haar derde herseninfarct tot géén tred nog in staat. Naast een klein tafeltje en een paar stoelen staan er verder ook nog een zetel, en tegen de wand een commode, waarop een televisie met groot scherm werkeloos staat te pronken. Op een vitrinekastje, dat aan de wand hangt, staat een kader waarin een veelvoud van beduimelde familiefoto´s elkaar verdringen. Op een bijzettafeltje staat een moderne, schreeuwerig blauwe radio met cd-player. Toen ik op een keer binnenkwam, stond dat ding daar beat te spuwen. Een verzorgster had zonder twijfel met de beste intentie het toestel ingeschakeld, hopelijk op een moment dat de muziek wat strelender was. Om de knop weer om te draaien, reikten tante Christa´s armen niet ver genoeg. En haar rode knop indrukken om daarvoor assistentie te vragen, daarvoor was ze te veel te bescheiden.

En dan op een dag krijgt Angela telefoon uit de kliniek, met het verzoek, zich tijdens de middagpauze aan te melden voor een dringend gesprek. Tante Christa was twee dagen tevoren binnengebracht, de arts van de instelling had alarm geslagen „wegens haar benen“. Weer eens was ze voor verder onderzoek naar de kliniek overgebracht. Reeds de volgende dag werd in haar linkerbeen een overbrugging gelegd om de bloedstroom weer vrij te maken. Doch die deed het niet, de stroom stokte, bleek al na enkele uren.

Vóór ze het gesprek met de chirurge aanging, liep Angela nog even de kamer binnen bij haar tante. Ze legde haar hand op het voorhoofd, dat klam was en koud, en zei troostend dat er opnieuw een mooie blos op haar wangen lag. Ze hief lichtjes het laken op om het geopereerde been te zien, doch liet het meteen weer zakken. Een zwart been, daar was ze niet op voorbereid.

De arts zei boudweg dat de operatie niet gepakt had, en legde dan met wat meer empathie uit wat er verder te gebeuren stond. In feite was er maar één uitweg, dat been moest geamputeerd worden.

„Gegeven haar 85 jaren en haar zwakke hart, is de kans reëel dat ze de operatie niet overleeft. Maar het alternatief is de langzame vergiftiging en de zekere dood binnen de 24 uren. Zo, wat moeten we doen?“

„Wanneer zou dat dan gebeuren?“, duwde Angela het antwoord vóór zich uit.

„Vanavond omstreeks 18 h, als we klaar zijn met wat al op het programma staat.“

Er wás geen alternatief; amper twee dagen na haar eerste operatie zou het oudje haar tweede operatie ondergaan. De chirurge overhandigde de papieren, die ze de hele tijd al in de hand gehad had, en Angela ondertekende de voorgedrukte instemming. Om 18 h werd tante Christa dan het operatiekwartier in gerold, minder dan een uur later er weer uit gerold, een paar kilo´s lichter.

„Jij?“, zei ze op vragende toon, en met beide handen nam ze mijn uitgestoken hand vast. Ze glimlachte en mummelde dat ze op mij gewacht had. Enkele bruine brokjes van tanden spoedden zich snel weer weg. Ik draaide de rolstoel, zodat ze uitkeek op de binnenhof, en zette me dan neer op haar bed, vlak naast haar. In de zetel kon ik niet gaan zitten, omdat ze mijn hand vasthield. Haar handen waren koud, zoals altijd, en roos en blauw gekleurd. Ik wreef erover tot ze warm waren, en hield ze vast opdat de warmte aanhield .

Vandaag was ze in betere doen, doch niet zelden is ze zwijgzaam, zegt ze nauwelijks een paar zinnen. Dan heb ik nog méér moeite om haar karige uitlatingen te verstaan. Sedert haar herseninfarcten lukt ook het spreken niet meer zo goed, maar als ze down is en de energie als uit haar broze lichaam weg gevloden lijkt, kan ik er nog minder van maken. Dan span ik me in om zelf zo veel mogelijk aan het woord te blijven. Als ze niet veel ruimte krijgt om te spreken, hoeft ze ook niet te ervaren dat ik haar niet begrijp. Soms vraag ik haar voorzichtig, één enkele keer tot driemaal toe, wat ze bedoelt. Als ik het dan nog altijd niet begrepen heb,  doe ik er maar het zwijgen toe. En dan kijkt ze me aan, met een blik, die twijfelt tussen ergernis en verdriet. De stilte die dan volgt, probeer ik zo snel mogelijk te verbreken. Het is voorwaar niet altijd makkelijk om snel weer een nieuwe aanzet te vinden. Of ze misschien wat water wil drinken? Of, of ze vandaag al Gisela gezien heeft?

Gisela woont een paar kamers verder. Een heel lieve dame, zowat tien jaar jonger. Aan tafel bekommert ze zich met veel toewijding om tante Christa; ze bindt haar slabbetje om, snijdt haar vlees in kleine brokjes, vult op tijd haar beker na, enzovoort, enzovoort. Voor dat alles komt het personeel handen te kort, het is echt behelpen in dat soort instellingen. Maar voor tante Christa staat Gisela altijd klaar. Met engelengeduld lepelt ze haar de spijzen op. Het malen duurt een eeuwigheid, zoals bij een kind, dat zijn eten maar niet wil doorslikken, en maar rondjes draait, en rondjes draait, en rondjes draait. Als bij gelegenheid ook al eens een verzorgster tante Christa helpt, duurt het eten niet zo lang. Maar Gisela heeft tijd. En een groot hart. Tussen de maaltijden door loopt ze nog eens binnen op tante Christa´s kamer. Vandaag was ze zelfs al twee keer voorbij gekomen, en dat blijkt wel méér te gebeuren. Ik hoorde laatst dat ze dementeert, dat had ik haar nooit toegemeten. Nooit iets van gemerkt. Zou het kunnen dat ze daarom meermaals per dag aanklopt bij tante Christa?

Ik vroeg hoe de party geweest was. Ze knikte en zei dat het mooi geweest was. Om de zoveel weken wordt voor de bewoners iets georganiseerd, dat wat afwisseling moet brengen. Want dag in dag uit, week na week, het hele jaar door alleen maar van de kamer naar de refter, en van de refter naar de kamer, dat maakt het verblijf ellendig saai. Maar het was mooi geweest. Tibo, de teamleider, had haar in de rolstoel tussen de dansende oudjes gevoerd en enkele keren meegedraaid. Het was mooi geweest.

Toen ik aanstalten maakte om naar huis te gaan, vroeg ze wanneer Angela zou komen. Ik antwoordde dat ze vrijdag na het werk zou komen, zoals altijd. Angela heeft haar vaste bezoektijden, en dat weet tante Christa. Doch de vraag had haar zin, ze onderstreepte de verveling en de eenzaamheid. Ik keerde haar met het gezicht terug naar de deur, zodat ze kon zien wie er mogelijk nog binnenkwam. Zeker kwam er niemand meer, tenzij de verzorgenden om haar in bed te leggen. Of zou Gisela misschien nog eens binnenlopen, een derde keer vandaag? Op wie anders kon ze nog wachten? Wie of wat kon ze nog ver-wachten?

Als ik de deurkruk in de hand nam, hief ze haar arm lichtjes omhoog, nauwelijks enkele centimeter boven de armleuning, en wuifde eventjes, horizontaal. Het licht van de avondschemering had haar grotendeels tot een profiel herleid, in de rolstoel gebeiteld. Ik sloot de deur  van haar kamer achter mij, en besefte met een schok dat ik noch min noch meer een wachtkamer verliet. De kamer waarin ze wacht, en wacht, en wacht, enkel nog wacht. Op het uur dat komen zal.

 

 

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
06.06.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Wat een indrukwekkend mooie beschrijving van een trieste situatie. Maar volgens mij had ik dit verhaal al gelezen en zeker gewaardeerd.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • lieven vandekerckhove 19.06.22
    Heb pas nu je commentaar gelezen, Sylvia, want ik vertoef nog maar weinig op SP. Dank voor je waardering. Dat het een doublure is, is mogelijk. Ik heb dat over het hoofd gezien. :)

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.