SCHRIJFACTIVITEIT: CURSIEFJE

Bij een cursiefje verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon. Maximaal 750 woorden.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Voorlichting

Publicatie: | Lieven Vandekerckhove

Ik weet nog precies wáár en door wié het geheim mij onthuld werd. Over het juiste tijdstip kan ik mij niet meer uitspreken, en dat vind ik jammer, want ik zou graag weten hoe oud ik precies was. Enkel de ruimtelijke context zie ik gedetailleerd voor ogen, en in combinatie met de dramatis personae laat dit mij hooguit besluiten dat het ooit eens in juli of augustus moet geweest zijn. Want alleen tijdens de zomer waren we met z´n drieën gedurende enkele weken in het grootouderlijk huis samen met vakantie. Ik was er met mijn tweelingbroer, Lode, de vaste gast, elke vakantie van de eerste tot de laatste dag. Tijdens de zomervakantie kregen we er gedurende enkele weken het gezelschap van Stefaan bij. Steven kwam uit het grote nest van tante Fieken, dat, juist omdat het zo groot was, economisch naar adem had moeten snakken op het Oost-Vlaamse platteland, en zich daarom maar in Brussel had gevestigd, op hoop van zegen. Daar zou Fieken hemden en ondergoed en kousen en dassen en wat nogal verkopen, en zou Neken, die kleermaker was, kostuums aan de lopende band kunnen maken. Maar voor Steven lagen de kaarten anders, het was hem te vreemd in de stad. Hij had van jongs af de boer in zich, en daarom kwam hij als knaap ieder jaar enkele weken terug naar zijn geboortedorp, waar hij in de oogst aan de slag kon. Steven was niet gemaakt voor de stad, hij had de buitenlucht nodig, hij moest aarde voelen aan zijn pollen.

De tijd dat Steven er was, moesten Lode en ik onze kamer met hem delen. Twee bedden stonden er naast elkaar. Ofschoon we thuis immer in hetzelfde bed sliepen, hadden wij hier dus elk onze eigen bedboot. Het liefst sliep ik in het kleine, witgelakte ijzeren éénpersoonsbed, doch de beurtrol verwees me op gezette tijden ook naar de ouderwetse, hoge sponde ernaast, weet je nog, zo ´n zwaar houten geraamte, waarin een bak met spiraalveren lag, die op zijn beurt twee of drie vergeelde beddenzakken schraagde, gevuld met kapok of met schapenwol. Alleen als Steven kwam, werd het ritme van de wisseling verstoord, want ik wilde het grote bed niet met hem delen. Dus lag ik elke avond, een paar beddenzakken lager, in het kleine bedje naar de vliegen op het plafond te kijken.

Ik zie nog de laag hangende triplexplaten, geschilderd in een kleur die twijfelde tussen groen en blauw. Dunne latjes verborgen de naden tussen die platen en kruisten elkaar dus, zodat een geometrisch patroon een beetje reliëf gaf aan dat plafond. De lamp in het midden was van het plafond alléén gescheiden door een geribd, glazen schoteltje, dat plat iconisch was, zoals de hoedjes die boven de oosterse rijstvelden uitsteken. Het stond vol sproeten, die er door de vliegen waren op achtergelaten. De latten leidden mijn blik altijd weer naar het kleine kruisbeeld, dat sinds generaties aan de wand hing. Mijn hele kindertijd lang heeft Ons Here zijn hoofd daar op hetzelfde palmtakje laten rusten. Nu is dat takje verpulverd, eilaas, en in één van die kartonnen dozen onder onze keldertrap moet Ons Here het nu al jaren zonder hoofdsteun doen. Ik vind wat soelaas in de gedachte dat Hij nu tóch neerligt, en het dus op geen hoofdsteuntje meer aankomt.

"Weet jij waar de kinderen vandaan komen?", richtte mijn broer zich plots van in het grote bed tot mij, een paar beddenzakken lager. Ik wist niet goed waar ik het had, wat hij met die vraag bedoelde, want voor mij was dat al lang geen vraag meer. Kinderen, dat wist toch iedereen, komen uit de bloemkolen. Allicht omdat ik in alle opzichten niet erg praktisch ben ingesteld, had ik me ook dáárover nooit praktische vragen gesteld. Waarom zou ik? Ik had me toch ook nooit afgevraagd hoe de kersen aan de bomen groeiden; het was mij voldoende, te zien dat ze in juli op de boomgaard op mij wachtten. Of hoe de graankorrels uit de aren schoten; ik zag ze sierlijk rijzen, en ik had genoeg aan de wetenschap dat ze in augustus op het Sluist te oogsten vielen. Ook over die bloemkolen had ik me dus nooit veel problemen gemaakt. Ik wist waar de baby´s vandaan kwamen, net zoals ik wist waar de kersen vandaan kwamen, of waar de tarwekorrels groeiden. Kinderen kwamen uit bloemkolen, en ook al had ik dat zelf nooit gezien, het was door verschillende bronnen bevestigd geworden. Plots echter werd mijn hele weten daar in vraag gesteld, zo op een toon van: ik weet iets méér dan jij. Stefaan, die naar de andere kant gekeerd lag, richtte het hoofd wat op van het kussen, en gebood mijn broer te zwijgen. Die kordate tussenkomst stemde mij wantrouwig. Viel er echt iets te verzwijgen? Ik antwoordde dus met gespitste oren dat ik natúúrlijk wist waar de kinderen vandaan kwamen, namelijk uit de bloemkolen.

"Dat is niet waar, hoor," zei Lode, "ze komen uit de buik van de moeder."

Ik wist niet wat ik hoorde, het overdonderde me. Hoe kon hij in godsnaam zulke onzin uitkramen? Want geef toe, in vergelijking daarmee is het bloemkolenverhaal toch een stuk geloofwaardiger. Daar kon je met je eigen ogen zien dat er tussen de bladeren iets uit de stam kwam, iets dat er trouwens ook eenvoudig moest van los te maken zijn, want in de winkel zag je elke dag die schone witte vruchten liggen zónder de stam waaraan ze ontsproten waren. Hoe dat nu precies met de kindertjes in mekaar stak, daar kende ik weliswaar de details niet van, doch als er duidelijk iets kon groeien op een bloemkolenstam, waarom kon dat dan onder bepaalde voorwaarden ook niet een kindje zijn? Waarom moest mijn broer die uitleg tegenspreken, en dan nog met zo´n onmogelijk alternatief? Want alles goed en wel, de vrucht van een stam losmaken, dat zag ik nog gebeuren. Maar als het kind in een buik groeide, hoe kon dat daar ooit uit geraken? Dat was van mijn verbeelding teveel gevraagd. En daarenboven, hoe kwam dat daar eerst ook nog in?

"Het is niet waar," zei ik versteld. Maar in mijn stem lag evenveel nieuwsgierigheid als zelfzekerheid.

"Het is wél waar, nietwaar Steven?"

Steven was kwaad, en legde Lode nogmaals het zwijgen op.

"Ik heb je nog gezegd dat je je mond moest houden.”

"Steven heeft het gezegd," lichtte Lode nog overbodig toe.

Met een ruk aan de dekens dook Steven onder. Lode deed er voor de rest het zwijgen toe, want Steven was kwaad, héél kwaad op hem. Ik van mijn kant was er niet meer gerust in, mijn wereldbeeld kantelde. ´s Anderendaags was ik er als de kippen bij om tegen alle instructies van Steven in te vragen aan tante Anna of het waar was dat de kinderen uit de buik van de moeder kwamen.

"Wie zegt dat?", peilde ze.

"Steven heeft het gezegd."

"Wat weet dié daarvan... ik zal je zeggen waar de kindjes vandaan komen. De kindjes komen uit de bloemkolen."

Ik herademde, en zakte opgelucht weg in de comfortabele zekerheid van mijn aloude waarheid.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
20.09.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Wat een prachtig verhaal. Ik voel het ongemak met je mee. Zo'n mooi tijdsbeeld.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
20.09.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Wat een prachtig verhaal. Ik voel het ongemak met je mee. Zo'n mooi tijdsbeeld.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.