Voor schrijvers, door schrijvers
Voor jou

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 378

Voor jou

Onze jongste dochter Yalinka komt op me af gestapt met een grote enveloppe waar in koeien van letters ‘PAPA’ op staat. Tegelijkertijd loopt Larissa, onze oudste dochter, met een al even grote enveloppe richting mama, met daarop in het groot, jawel: ‘MAMA’. Als ze vlak voor onze neuzen staan, zeggen ze uitgelaten, bijna synchroon: ‘Voor jou!’. Totaal overbodig uiteraard, maar des te aandoenlijker. Het enthousiasme druipt ervan af. Bij mezelf en vooral in mijn linkermondhoek gebeurt bijna hetzelfde met een gigantische klodder mayonaise. Ik heb immers net in mijn al voor de helft verorberde, zelf nauwkeurig samengestelde hotdog gebeten. Naar goede gewoonte en aloude traditie had ik eerst overvloedig veel mayo in mijn stuk stokbrood gespoten en pas daarna belegd met een curryworst, wat gebakken ajuin, een paar vorkjes zuurkool, vijf schijfjes augurk en dat alles nonchalant overgoten met twee lijntjes ketchup. In mijn wazige onoplettendheid had ik na een flinke teug cola mijn hotdog ondersteboven vastgegrepen en een gulzige hap in zijn kont geplaatst met de hierboven beschreven klodderige en onsmakelijk uitziende gevolgen. Ooit heb ik eens een enorme puist uitgeknepen vlak naast mijn mond. De gevolgen waren waarschijnlijk vergelijkbaar degoutant. Dat rijmt op elegant, maar voor de rest hebben ze weinig met elkaar gemeen. Yalinka trok een varkensneusje, fronste haar wenkbrauwen en perste haar lippen samen. Ook zij vond me heel even afstotelijk, maar de afkeer maakte snel plaats voor affectie nadat ik met een groot stuk keukenrol mijn persoonlijke maalmachine helemaal blubbervrij had gemaakt. Onze twee dochters waren een uurtje voor en even na het eten bezig geweest met het samenstellen van een ouderlijk cultuurpakket in de vorm van een enveloppe met daarin een paar mooie tekeningen, een klein gedichtje en allerlei knipseltjes in de vorm van hartjes. Wij, de ouders, hadden eerst de kinderen laten smikkelen en waren pas daarna aan onze maaltijd begonnen. Dat is zeker niet van onze gewoonte, maar niet alles in het leven moet routine zijn, al streef ik daar onbewust en onopzettelijk automatisch vaak naar. Ik heb een hoofd met een millimetertje of twee haar, twee oren, twee ogen, een mond en een routineus.

Het hele tafeltafereel maakte me een tikje sentimenteel. De meisjes vinden het leuk om voor ons te knutselen, te tekenen en te schrijven. Hun tekstjes staan telkens bol van dankbaarheid, aanhankelijkheid, liefde en emotie. Beetje stereotiep wel, maar dat is detailkritiek. Het feit dat wij op dit moment waarschijnlijk de belangrijkste personen in hun leventje zijn en het besef dat dat binnen afzienbare tijd onvermijdelijk niet meer zo zal blijven, doet me heel even afzien. Ooit zullen ze een liefje hebben, ermee gaan samenwonen of trouwen en kindjes krijgen na hoogstwaarschijnlijk een tijdje hoogzwanger te zijn. Hoogstens achtergrondfiguren zullen wij als ouders zijn. Oud en versleten, schommelend in onze piepende schommelstoelen, mijmerend over het verleden en de tijd dat onze kinderen ons nog als helden zagen. Ik dwing mezelf vliegensvlug om terug naar het heden te switchen en te genieten van het moment. Jammer genoeg is het weer te snel voorbij. Net als het vervolg van mijn maaltijd. Een beetje overmand door mijn hersengeflits en mijn bijgevolg weer veel te snelle hotdogverorbering in veel te weinig happen, voel ik me achteraf plots heel moe en lijkt het alsof ik een betonblok heb ingeslikt. Ik moet gaan liggen. Horizontaal op de zetel bedenk ik een passende indianennaam voor mezelf. Nog niet zo lang geleden was ik tijdens zo’n denksessie ‘Dansende Kalkoen’ en ‘Omgeslagen Voet’, maar momenteel ben ik ‘Betonnen buik’. Ik zou beter slapen in plaats van mezelf te vergelijken met een indiaan met indigestie. Al vlug besef ik dat er van slapen niks in huis gaat komen en begint het onvermijdelijke filosoferen. De overbodige ‘voor jou’ van Larissa en Yalinka van daarstraks staat in schril contrast met het zinnetje ‘Ik heb geen tijd’ dat volwassenen zo vaak tegen mekaar zeggen. Natuurlijk hebben ze in negentig procent van de gevallen wél tijd, maar bedoelen ze: ‘Ik heb geen tijd ... voor jou.’ Omdat de ander niet belangrijk genoeg is. Daar komt het meestal keihard op neer. ‘Voor jou’, fluistert Yalinka plots in mijn oor. Ik was blijkbaar toch even ingedommeld. Net als ik denk dat ik weer een papa-enveloppe in ontvangst mag nemen, duwt ze de telefoon in mijn handen. Het is mijn moeder. Mijn buikpijn is verdwenen. Mijn vermoeidheid ook. We babbelen honderduit over duizend en één dingen en ik klaag tussendoor even over mijn geleden en weer tot het verleden behorende buikpijn. Na een gesprek van drieëndertig minuten zegt ze nog vlug dat ik niet meer zo snel mag eten en meer moet genieten. Ze heeft gelijk. 

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Danny Vandenberk
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 39
Publicatie op .
Tags: Cursiefje

Geef een waardering voor: "Voor jou"

Geschreven door Danny Vandenberk . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
13.10.20
Feedback:
Leuk stukje Danny en herkenbaar ook!
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
13.10.20
Feedback:
Leuk geschreven, een herkenbare 'Vandenberk'.
op me af gestapt - afgestapt (gecheckt in Van Dale)

Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Danny Vandenberk 13.10.20
    Dank je wel, Ewald!

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!