Voor schrijvers, door schrijvers
502 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

74 Hits

Publicatie op:
Vogelvrij

Een vrouw zonder man is als een vis zonder fiets. Een doortrapte feministische slogan (gelanceerd door ene Gloria Steinem) waar ik zelf geen graten in zie.

‘Je moet een vrouw nooit tegenspreken. Je moet alleen maar wachten tot ze dat zelf doet.’ Dat is er eentje van de Amerikaanse acteur Humphrey Bogart.

Zo zijn er door de eeuwen heen miljoenen plaagstootjes uitgedeeld tussen de beide seksen, zowel door Marco de macho als door Vera de veralgemenende feministe.

De oude Grieken filosofeerden zich duizenden jaren geleden al te pletter over van alles en nog wat. Aristoteles zei uiteindelijk, geniaal generaliserend: ‘De mens is een sociaal dier, hij is niet gemaakt om alleen te leven.’

Wat mij betreft zit Aristoteles in de buurt van de waarheid, al zijn er ook mensen die zich het best voelen in afzondering en zweren bij eenzaamheid. Ai, vreemd gezegd. Het doet me op die manier heel even denken aan lepralijders. Het zij zo. Eerlijk duurt het langst. Eenzaamheid ook, toch kan ik er af en toe flink van genieten.

De mens is dierlijker dan je denkt. Hij baseert zich op ervaringen. Als kind werd ik ooit onverwacht gebeten door onze eigen hond, terwijl ik ‘m nietsvermoedend aan het aaien was. Ik schrok me rot. Veertig jaar lang had ik dientengevolge een hondenfobie. Sinds vorig jaar heb ik, onder invloed van vrouw en kinderen, opnieuw een hond. Een lief en aanhankelijk exemplaar. Ik streel en knuffel haar meermaals per dag. Andere honden boezemen me niet langer automatisch angst in. Een positieve evolutie is een goede evolutie, zullen we maar zeggen. Het impliceert wel dat ik soms zelf ook veralgemeen. Het is zowel dierlijk als des mensen, je moet op elk moment waakzaam blijven en dit heel je leven volhouden. Zoals die waakhond die een moeilijke periode kende, maar gewoon even moest doorbijten. Slechte vergelijking.

Hebben vrouwen mannen nodig? Hebben mannen vrouwen nodig? Daar kan je over discussiëren, maar niet met mij en Aristoteles. Wij spreken niet eens over de verschillende seksen. Het heeft totaal geen belang. Een man kan perfect samenleven met een andere man en een vrouw met een andere vrouw.

Vera zal dit perfect begrijpen, Marco de macho niet. Om zich wat sterker en zekerder te voelen, trommelt hij een aantal stoere medestanders (ik vermijd opzettelijk het woord ‘gelijkdenkenden’ omdat het een zware overschatting van de verstandelijke vermogens van de betrokkenen suggereert) op voor een partijtje gaybashing.

Een ‘groepsgevoel’ is voor mij op filosofisch vlak overbodig. Ik denk liever voor mezelf. Een mens is geen vrouw of een man. Een mens is een individu. Daarbij veroordeel ik elke vorm van fysiek geweld, om welke reden dan ook. Leef en laat leven. Hap een beetje humor en wees wat verdraagzamer. Gun ieder zijn (dichterlijke) vrijheid. Heb een mening, uit ze, maar verdraag dan ook mogelijke kritiek. Of negeer ze op vreedzame wijze. Ik haal er mijn vriendje Aristoteles opnieuw even bij: ‘Er is maar één manier om kritiek te vermijden: niets doen, niets zeggen en niets zijn.’

Ach, waren we maar allemaal vogels. Altijd in de wolken en de hemel te rijk. Luchtkastelen bouwend. Genietend van onze vrijheden, ook al waren we zo doof als een kwartel, zo lelijk als een eendje, hadden we kraaienpoten en waren we desondanks zo fris als een hoentje en zo fier als een pauw. Vroeg uit de veren, lustig vogelend waar en wanneer we er maar zin in hadden. Positief ingesteld en desnoods blij zijnd met een dode mus.

Zelf ben ik een uit de lucht gegrepen huismus, uitvluchten zoekend om onbeperkt te kunnen fluiten en tokkelen tot mijn poten er pijn van doen. Of mijn soms te grote bek. Zo, nu houd ik even mijn kaketoe.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Vogelvrij"

12.03.21
Feedback schrijfkwaliteit
Ik vind het een heel mooi stuk Danny, met name de één na laatste alinea met de uitdrukkingen waarin een vogel voorkomt springt er voor mij uit, maar ik vind het wel meer een column dan een cursiefje.
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Danny Vandenberk 12.03.21
    Dank je wel, Annemarie. :-) Het onderscheid is me niet altijd even duidelijk qua column en cursiefje...

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Anderhalve meter (415) Dorine Van der Marel 23-04-2020

    De bloemblaadjes van de blauwe regen liggen als een plakkerige, natte derrie op de groene, waaiervormige bladeren van de palm die onder de pergola op het terras staat. Het hele terras is zo...

    Lees meer: Anderhalve meter