Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Cursiefje
Inzendingen: 404
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

Vodden

Tags: Cursiefje

Heel, heel lang geleden werd in een klein stadje, gelegen in de kuit van de Italiaanse laars, een jongetje geboren, dat van zijn moeder de naam Giovanni kreeg. Maar toen zijn vader kort na Giovanni´s geboorte weer thuiskwam van een succesvolle zakenreis naar Frankrijk, noemde hij de baby Francesco, de Fransman. Althans, zo wil het de legende. Vader was een rijke koopman, de florijnen stroomden binnen met elke meter laken die hij aan de man bracht. De kleine Francesco groeide dus op in weelde, en genoot ervan met volle teugen. Hij had alles wat hij maar wenste, voor een eigenzinnig en luxueus leventje werd hem geen strobreed in de weg gelegd. Van de fijnste stoffen, die zijn vader verkocht, werden voor de jongeling de mooiste kleren gemaakt, waarmee hij pronkte als hij van herberg naar herberg, van feestmaal naar feestmaal trok. Met zijn vrienden galoppeerde hij zorgeloos over de heuvels van Umbrië. Hij droomde ervan, ridder te worden en macht te verwerven. Maar op een dag kreeg Francesco een visioen, waarin hem een heel andere opdracht werd voorgehouden. Hij deed meteen afstand van al wat hij bezat, en begon een leven in pure armoede, ten dienste van zijn Schepper, die hem in dat visioen had toegesproken.

Het duurde niet lang of anderen werden door het voorbeeld van Francesco aangetrokken, en volgden hem. Ze deden afstand van elke vorm van bezit, bedelden om voedsel, deelden dit dan nog met zij die honger hadden, en kozen radicaal de kant van de zwakkeren, de minderen in de gemeenschap. Ze noemden zichzelf daarom fratres minores, minderbroeders: de Franciscaanse beweging was geboren. In de orderegel schreef Francesco dat wie hem wilde volgen, blij moest zijn om “met heel gewone en verachte mensen om te gaan,” en “zijn best moest doen om zich in alles te vernederen.”

Die vernedering bereikten de minderbroeders in hun omgeving op de meest directe manier door zich om zo te zeggen in vodden te kleden. In zijn Testament getuigde Francesco dat degenen, die zich aanmeldden om zijn levenswijze te volgen, alles wat zij hadden aan de armen gaven, en “tevreden waren met één habijt, van binnen en van buiten gelapt, met een koord en een broek. En méér wilden wij niet hebben.” ‘Van binnen en van buiten gelapt’ was een manier om zich bewust als een armoedzaaier te presenteren, en zich daarmee het dédain van de goegemeente op de hals te halen. Wie in lompen gekleed loopt, wordt al snel een stuk onbenul, een lomperik, toch?

***

Toen nog niet zo lang geleden een jongedame op het voetpad mijn richting uit kwam, moest ik even met de ogen knipperen als ik zag dat haar jeans ter hoogte van de knie een breed uitgelopen spleet vertoonde. Eén ogenblik dacht ik dat ze misschien gevallen was en daarbij haar broek gescheurd had, doch door de scheur was niet de geringste kneuzing te zien. Bovendien stapte ze zo lichtvoetig, dat het er niet naar uit zag dat ze zich zojuist veel pijn gedaan had. Die scheur moest er dus al eerder in gekomen zijn. Ik zou me toch schamen, dacht ik in haar plaats, om zo ongegeneerd met een gescheurde broek rond te lopen. Maar van gêne leek ze niet veel last te hebben.

Kort daarop viel mij die verrassing een tweede maal te beurt, en wel dubbel zo ergerlijk, want de jonge dame liep deze keer met twee reten in haar jeans, één ter hoogte van elke knie. Aan beide zijden hingen ook weer lange, witte, harige vezels om die snippen heen. Ik begon dat gedoe al een beetje suspect te vinden, het had iets georkestreerd. Had ze er misschien zélf de schaar in gezet? Maar al spoedig waren zulke verrassingen geen verrassingen meer. De gescheurde spijkerbroeken doken steeds talrijker op. Die scheuren werden bijwijlen regelrechte, grote gaten. Het wende wel. Alhoewel, nog steeds bekijk ik die kieren als ze zich in uiteenlopende vormen en formaten langs dijen en benen presenteren. Nu en dan lopen in de bedding nog zwarte draden, die nog net enkele streepjes van een getaande huid laten zien, of ligt zelfs alleen maar een stuk witgrijze voering bloot, als was de blauwe buitenlaag er net van afgepeld. Half werk noem ik dat: de toeschouwer blij maken met een dode mus. Want die scheurtjes en scheuren, gaatjes en gaten, zijn toch noch min noch méér de opgeheven tipjes van de sluier, die méér van dat mooi getaande beloven?

***

In de koffiebar van het station zat een vrouw van goed in de dertig, schatte ik verkeerd, lachend naar haar smartphone te kijken. Eigenlijk lag ze méér dan ze zat, achterover leunend tegen de rugzak, die ze tegen de lambrisering achter haar had neergezet. Beide voeten op de bank, en met opgetrokken knieën, die alle twee uit een gapende wonde van haar jeans loerden. Nu wil ik het wel eens weten, dacht ik, en ik stapte op haar toe. Ze keek me vragend, maar vriendelijk aan, zodat ik zonder vrees voor veel balorigheid met de deur in huis kon vallen.

“Vind je dat mooi?” , vroeg ik, terwijl ik naar de gaten in haar broek wees.

“I do not speak Dutch”, zei ze met een glimlach.

“I wanted to ask whether you like this?” , herhaalde ik, met mijn vinger nog steeds naar haar gescheurde broek wijzend.

“No,” lachte ze, en keek nieuwsgierig uit naar het vervolg van het interview.

“So, why do you wear it?” , vroeg ik verder.

“I don´t know,” lachte ze weer.

Haar dochter had zoiets éérst gekocht, en dan zij ook maar. En daarmee was de kous af.

“I have to go back to my call,” verontschuldigde ze zich, en ze draaide zich opnieuw naar haar ingeblikte conversatiepartner, met wie het vast boeiender praten was.

Ik moest aan Francesco denken, die met zijn gelapte kleding deemoedig liet merken dat hij ‘Vrouwe Armoede’ tot bruid had genomen, en dit uitdrukkelijk gedaan had om door de goegemeente laatdunkend bejegend te worden. Nu worden nieuwe kleren opzettelijk gescheurd nog vóór ze in de winkel verkocht worden. Daar worden ze aangeprezen als een nieuwe stijl, verrassend origineel de "used style" gedoopt. Dat het dragen van kapotte kleren een mode werd, die gevolgd moet worden om ‘in’ te zijn, om met zijn tijd ‘mee’ te zijn, en om dus bovenal bijval te oogsten in plaats van de geringschatting, die Francesco met zijn gelapte pij nastreefde, is iets nieuws: een wonder, dat enkel door een uitgeslapen kledingindustrie kon worden verricht.

Of hoe een dubbeltje rollen kan, nietwaar?

Dit artikel delen?

Lieven Vandekerckhove

Avatar
Meer van deze schrijver:

Publicatie op .
Hits: 350

geef een waardering voor: "Vodden"

Geschreven door Lieven Vandekerckhove . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
23.03.20
Feedback:
Correctie i.v.m. oude waarderingen.
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!