Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 211
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Vaste prik

| Vera Bijma

Ik schrijf grappige columns(/cursiefjes/blogs of hoe je ze ook moet noemen). Althans, dat is de bedoeling. Er zullen ongetwijfeld ook mensen zijn die er niet om kunnen lachen, maar dat terzijde. Ditmaal heb ik er echter behoefte aan om iets van me af te schrijven. Ik ben namelijk nogal van mijn melk door een mij tot deze middag onbekend cultuurverschil tussen Nederland en België.

Het begon met een brief van het CLB, het (Belgische) Centrum voor leerlingenbegeleiding, dat onder andere instaat voor het medisch onderzoek op school (de ‘schooldokter’). Het bleek weer tijd voor een ‘contactmoment’ voor onze 6-jarige zoon en zijn klasgenoten. Op het programma stonden ditmaal lengte en gewicht, het gehoor en de ogen. En last but not least: een inenting.
In de brief stond vermeld dat je als ouder mocht meekomen naar het contactmoment op school. Je moest dit dan wel op voorhand laten weten.

Nu leek het mij niet meer dan logisch dat je als ouder bij je kind wilt zijn als het een prikje moet. Dus had ik keurig naar het CLB gemaild dat ik er graag bij wilde zijn. Ik kreeg een vriendelijk mailtje terug dat ik zeker bij het medisch onderzoek aanwezig mocht zijn.

Met de uitdrukking ‘een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest’ in mijn achterhoofd, vertelde ik zoonlief niks over het spuitje dat hem te wachten stond. Ik denk ook niet dat ik hem dan nog naar school had gekregen…

Vanmiddag was het zover. Direct na de middagpauze zou het medisch onderzoek beginnen. Tot mijn grote verbazing bleek ik de enige aanwezige moeder te zijn. Mijn zoon mocht dan ook als eerste. De verpleegster die ons en nog drie andere klasgenootjes kwam halen, begon al direct over een spuitje. Niet zo handig vond ik, want toen begon mijn kleine jongen al te beven en te protesteren. Maar goed, hij werd eerst gewogen en gemeten, er werd een oogtestje afgenomen en ja, toen was het zover. De dokteres kwam nog met een goedbedoeld trucje: zoonlief moest proberen haar van haar stoel te blazen als ze het spuitje zette. Hij hoorde natuurlijk enkel het woord ‘spuitje’.

Hij mocht bij mij op schoot zitten en ik moest hem vasthouden. Nou, je weet pas hoe sterk een 6-jarige is als hij een prikje moet. Hij vocht als een tijger. Dus kwam ook de verpleegster er aan te pas. Terwijl mijn zoon stevig werd vastgehouden, zag ik zijn ogen onwerkelijk grote afmetingen aannemen en gilde hij het uit. Gelukkig was het prikje snel gezet en kon ik mijn hard huilende ventje in mijn armen nemen en onder de kusjes bedelven. Ik mompelde nog tegen de dokteres dat ik wel zou willen blijven om alle kindjes te troosten.
“Amai, dat zou wat worden met al die mama’s hier,” was haar matte reactie.

Terwijl ik mijn huilende zoon terug naar zijn klasje bracht, dacht ik aan de drie kleine schatjes die op nog geen 2 meter afstand dit schrikwekkende tafereel hadden moeten aanschouwen, wetende dat zij de volgende waren. Maar dan zonder troostende armen en kusjes van hun mama of papa na afloop…

Nu besef ik natuurlijk wel dat er Belgische mama’s (en papa’s) zullen zijn die dit lezen. Ik wil die absoluut geen schuldgevoel aanpraten of hen met de vinger wijzen. Want ik begrijp dat het hier om een cultuurverschil gaat (met de kanttekening dat ik natuurlijk niet weet of het er in alle Belgische scholen zo aan toe gaat). Ook snap ik ergens wel de – naar ik hoop – achterliggende gedachte dat de kindjes flinker zullen zijn als ze alleen met de dokter zijn, zonder mama of papa erbij.  

Maar ik ken mijn eigen kind het beste. En ik moet er niet aan dénken dat hij met de akelige ervaringen die hij al met spuitjes heeft gehad – vijf hechtingen in zijn kin en twee keer een tand moeten laten trekken – dit helemaal alleen had moeten doorstaan.

Bovendien kom ik uit Nederland waar het vaste prik is dat je als ouder bij vaccinaties van je kind aanwezig bent. Die worden daar namelijk niet op school, maar grootschalig georganiseerd, vaak in een sporthal, en meestal op een woensdagnamiddag. Je wordt daar als ouder dan met je kind(eren) verwacht. Als extra troost is er dan soms ook nog een springkasteel waar ze zich na afloop op mogen uitleven.

Ach, misschien ligt het ook wel aan mij, ik ben nogal een gevoelige. Mocht er ooit een vaccin tegen hooggevoeligheid worden uitgevonden, dan moet ik me daar misschien maar voor inschrijven. Ik zal mijn moeder vragen of ze dan met me meegaat. ;-)
Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 194

(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

De eenzaamheid van de solipsist

Geschreven door Gerard Treffers. Geplaatst in Kort verhaal.
De sledehonden vervolgden blaffend hun weg. Het begon licht te sneeuwen. Treffers voelde de vlokken smelten op zijn gezicht. Het landschap was betoverend, de honden baanden...
Actuele Top 3 van deze rubriek

ZEN

22, mrt, 2020 Diane Thone

In haar blauwbebloemde kleed

30, apr, 2020 Lieven Vandekerckhove

Eerst even de wereld redden

23, apr, 2020 Vera Bijma
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!