Lieven Vandekerckhove

Uwe

© Lieven Vandekerckhove op 15.01.2022.

Uwe heeft korte beentjes, die als twee spijlen onder zijn halflange broek uitsteken. Zijn haar is asymmetrisch gekamd. Rechts ligt het tegen zijn slaap geplakt, links staat een grijzende kuif stijf naar boven geborsteld - het ventje wordt er gelukkig een beetje groter door. Altijd gehaast, hipt hij met kleine pasjes door het strandhotelletje dat zijn oude moeder runt in een uithoek van Duitslands grootste eiland, Rügen. Een kranige dame van boven de tachtig, die nog  elke dag present is en de touwtjes alert in de hand houdt.

            ‘Zelf ben ik vijfenzeventig jaar,’ beweerde hij schalks toen ik één van de eerste dagen van ons verblijf de gelegenheid vond om hem eens aan te spreken. Terwijl hij dat zei, neigde hij zijn hoofd wat naar beneden, sperde zijn ogen boven zijn brillenglazen uit, en tastte zo neutraal mogelijk af of ik dat wel voor evangelische waarheid hield. Maar zijn haring bakte niet, en toen hij dat merkte, zei hij al lachend dat hij de cijfers maar eens  omgekeerd had. Oh, dacht ik, hij kan rekenen. Toegegeven, met reuzen en dwergen geconfronteerd kan ik maar moeilijk allerlei vooroordelen onderdrukken.

            Tijdens de middag- en avonddrukte, als alle toeristen op hetzelfde moment hun bord subito presto gevuld willen zien, is het alle hens aan dek in het hotelletje. Dan wordt ook Uwe ingeschakeld in het restaurantgebeuren. Niet erg publiek weliswaar, hij wordt door zijn moeder bijna stiekem achter de tapkast geparkeerd, waar zijn witgrijze kuif nog net bovenuit steekt. Daar tapt hij elke middag en elke avond de glazen vol. Het kost hem wat moeite om daarbij het debiet te controleren, zodat het voor ieder glas drie, vier rondes vraagt vooraleer hij het juiste kraagje schuim geplaatst krijgt. Of het bedrijfje veel winst tapt achter de tapkast, is dus twijfelachtig. Er vloeit telkens nogal wat van het sapje over de rand van het glas heen. Of zou dat bier weer in het vat vloeien? De circulaire economie, nietwaar? Uwe maakt er zich geen zorgen over.

            Als er niet direct aanvoer gevraagd wordt vanuit de zaal, spoelt hij de glazen. Dat doet hij heel nauwkeurig. Hij drukt telkens drie keer het glas over een borsteltje in de spoelbak,  wringt daarna zijn handdoek tot diep in het glas, draait er enkele keren mee, en houdt het glas dan met kritische blik tegen het licht om er zich van te vergewissen of hij de norm haalt die moeder hem heeft voorgehouden. Doorgaans is het niet van de eerste keer naar zijn zin, en zeker niet naar moeders zin. Hij perst er dus nog maar een paar keren de handdoek in. Maar goed dat hij niet op de personeelslijst staat, en voor zijn aandeel in het werk dus niet hoeft betaald te worden. Hij heeft kost en inwoon bij zijn ouders, die wat verder in de straat huizen, zodat het hotelletje zelf maximale exploitatieruimte heeft.

            Wat Uwe wél als een volwaardige bedrijfsleider onder zijn hoede heeft, is het verhuren van fietsen. Daarvoor heeft moeder jaren geleden een tiental fietsen gekocht, waarschijnlijk toen al tweedehands naargelang ze die kon vinden, want er zijn geen twee gelijke bij. Gestald in een houten barakje opzij van het hotel wachten deze fietsen op niet al te kieskeurige klanten. Wie op wat méér fietscomfort of wat méér esthetiek staat dan Uwe kan bieden, vindt verder in het dorp zijn gading. Maar wie voor een zacht prijsje wil fietsen, en toch al geen kilometervreter meer is, kan best bij Uwe terecht. Dan dribbelt hij de fietser vóór naar de stalplaats, waar niet zelden het hele gamma nog werkeloos op klandizie wacht, en laat je de voorraad keuren.

            De eerste keer dat we van Uwe’s service gebruik gemaakt hadden, stelden we bij onze terugkeer vast dat we het fietsslot niet meer bij hadden.

            ‘Dat is dan dertig euro’, zei Uwe.

            ‘Dertig euro?’

            ‘Dertig euro. Tweemaal vijf euro voor de huur en twintig euro voor het slot.’

            ‘Kom nu, Uwe, twintig euro voor zo een oud, eenvoudig ding?’

Hij bekeek mij weer boven zijn brillenglazen uit, en zweeg. Dan boog hij zich over de open  geldbeurs in mijn hand, morrelde er wat in, en gapte er een briefje van twintig uit. Hij knikte enkele keren snel na elkaar en lachte, als teken dat de rekening daarmee vereffend was.

            Vóór de zon tegen tienen ondergaat, loopt Uwe elke dag met de hond nog eens naar het strand dat langs een klein wegje vanuit de tuin van het hotel in een paar minuten te bereiken is. Ook nogal wat hotelgasten vinden bij een wolkeloze hemel dat wegje naar de zee om het schitterende kleurenspel van de natuur bij zonsondergang gade te slaan. Maar daarop let Uwe al niet meer - wolken of géén wolken, hij laat de hond uit. Op zo een avond ontmoetten we elkaar langs dat wegeltje, en knoopten nog eens een gesprek aan. We leerden dat hij ongehuwd was (‘Ik heb het gepaste dekseltje nog niet gevonden’) en dat hij ‘zu D.D.R.-Zeiten’ (toen Rügen dus nog in de Deutsche Demokratische Republik lag) spoorwegarbeider was geweest.

            ‘Was dat zware arbeid, Uwe?’

Hij antwoordde met een sprekend gebaar: hij hief zijn arm opzij, maakte een vuist, en trok die traag naar zich toe om zijn spierbal te laten rollen - die evenwel veilig onder zijn hemdsmouw verborgen bleef.

            ‘Ik ben worstelaar geweest,’ lachte hij, en meteen sprong hij met gesloten vuisten vóór zijn gezicht in spreidstand, als een bokser die in verdediging gaat. Is hij nu worstelaar of bokser geweest, vroeg ik mij af.

            ‘Echt, Uwe?’

            ‘Ja zeker! Mijn broer ook. Die is zevenvoudig wereldkampioen geweest. Ik niet, maar hij wel.’

            ‘Zeven keer, Uwe?

            ‘Zeven keer.’

Van een wereldkampioenschap worstelen had ik nog nooit gehoord. Ik zal straks eens googlen, nam ik me voor.

            Hij hief zijn T-shirt wat omhoog, en toonde ons een apparaatje dat hij om zijn broeksriem had vastgemaakt.

            ‘Als ze me oproepen, moet ik er snel van door.’

Weer keek hij ons boven zijn brillenglazen aan zonder een woord uitleg te geven. Het plezierde hem duidelijk ons een tijdje in onwetendheid te laten. Tot hij pochte: ‘De brandweer.’  Méér dan ‘oh’ kreeg ik niet gezegd, en zelf gaf hij geen verdere toelichting. Ik kon niet verhinderen dat mijn verbeelding de onheuse toer op ging, en dat ik het manneke dat vóór mij stond met een veel te zware helm over zijn kuif op de grote ladder zag naar boven spurten. Maar ik corrigeerde me snel, en zag in hem het manusje-van-alles, dat net zo onmisbaar als elke andere pompier kon ingezet worden voor alle mogelijke klusjes die bij de operaties komen kijken. Zoals hij dat in moeders hotel ook was.  

             Met militaire groet nam hij afscheid,  en trippelde met de hond aan de leiband terug naar het hotel. We keken hem een eindweegs achterna, maar hij keerde zich niet meer om. Als ik nu eens een stukje schreef over Uwe, dacht ik, dan zal ik hem zeker nooit meer vergeten.

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

    Wees de eerste om commentaar te geven.

    16.01.22
    Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
    Zoals altijd weer een prachtige setting beschreven met veel humor.
    Show more
    0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
    15.01.22
    Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
    Mooi verhaal, sfeervol verteld. Ik zag hem voor me. Ik leerde er nog wat van ook, want het woord 'pompier' moest ik opzoeken.
    Show more
    0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
    • Lieven Vandekerckhove 15.01.22
      Dank je zeer, Elka. Het woord "pompier" wordt dus niet gebruikt in Nederland? Allicht hebben wij het van het Frans, dat identiek hetzelfde woord kent, uitgesproken als " pompjee".
    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    Schrijf een commentaar
    PLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Hits: 664
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Renate Mijling-O'Prinsen: Trouwen met jezelf

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.