Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Aantal gepubliceerde inzendingen: 345

Trotzdem

Zijn lessen herinner ik mij niet zo goed, zijn figuur des te beter. In het derde jaar van het middelbaar was hij onze titularis, en onderwees hij ons Engels en Nederlands. Een talenknobbel had hij, zeker! Hij trad op als tolk wanneer er bij uitzonderlijke gebeurtenissen een taalbarrière diende geslecht te worden. Zo installeerde hij zich bij een spreekbeurt van de fameuze Ierse pater Peyton, de ‘rozenkranspater’, in de feestzaal van het college op het podium, en vatte om de paar minuten diens spreekbeurt samen in het Nederlands. En wat ik me van de les Nederlands ook herinner, is dat hij ons in het Duits uitlegde wat humor is. "Humor ist wenn man trotzdem lacht", zei hij. En hij lachte eens voorzichtjes, trotzdem. Want hij was ernstig van aard, hij lachte niet zo vaak. Terugblikkend begrijp ik die ernst. Want de dingen waarmee hij zich inliet, wáren ook ernstig. De minimis non curat praetor – met beuzelarijen houdt de magistraat zich niet bezig.   

            Op een keer sprak hij mij aan na de les, terwijl hij mij een briefje voorhield. Een halve kilo koffie, een pot jam, lucifers, zeep, een blik tomatenconcentraat, een blik dit en een blik dat. En stevig ingepakt naar de goederendienst van de Spoorwegen brengen, richting Hongarije. Een hoop noodhulp, die hij liever bij de ouders van één van zijn leerlingen bestelde.  

            Een paar maanden later, als de zeep in Hongarije was opgebruikt, en zijn budget weer enige ruimte liet voor een nieuw pakket, herhaalde hij de bestelling. Hij deed dit naderhand meerdere keren, zolang ik bij hem in de klas zat. Ik vroeg me vaak af aan wie hij dat mocht toezenden, maar hij gaf daar zelf nooit enige toelichting bij. 

            Eén van de eerste keren dat hij mij zulke opdracht gegeven had, en ik naderhand met de rekening bij hem kwam, die mijn moeder had meegegeven, schrok hij een beetje. 

            "Zoveel voor de koffie, zoveel voor de jam, zoveel voor dit en zoveel voor dat, en zoveel voor het transport." 

            "Zoveel voor het transport?" 

            "Ja, zoveel voor het transport."

Hij zweeg, keek me aarzelend aan, en vroeg toen of ik geen overgewicht had binnengedragen bij de Spoorwegen. Ik bekende dat ik zijn instructie om zeker onder de vijf kilo te blijven, totaal vergeten was. Ik zag dat die nutteloze uitgave hem moeite kostte, maar hij glimlachte eens, trotzdem, en betaalde. 

            Toen ik in het laatste jaar zat, en hem al niet meer als mijn leraar ontmoette, belde hij mij zekere avond thuis op. In december hadden we op eigen initiatief met de klas een publiek spektakel georganiseerd ten voordele van het Sinterklaasfonds van de school. Het succes ervan prompte ons tot een tweede uitgave enkele maanden later, maar die zouden we wel wat grootser opvatten. We nodigden Miel Cools uit, en Jef Burm, en de mimespeler Zwi Kanar, alle drie sterren van het moment. De feestzaal van het college zou voor onze ambitie vast te klein zijn, dus weken we uit naar een feestzaal in de stad. Op een avond belde hij mij op, en raadde me aan om die onderneming eerst toch maar met de directeur van het college te bespreken. Ik voelde dat hij er zelf moeite mee had om uit de biecht te spreken. Hij zegde niet met zoveel woorden dat ons avontuur de directeur niet zinde, en dat vooral ons voornemen om het hele gedoe buiten het college te doen plaatsvinden diens wrevel opwekte, hij suggereerde het. Hij balanceerde voelbaar tussen twee loyauteiten, ik hoorde het dilemma zó in zijn stem.  

            En zie, vele jaren later krijg ik een foto van hem onder ogen. De talenknobbel heeft zich op het Spaans geworpen, want hij is als missionaris naar de volksbuurten van Lima getrokken. Er waren hem ernstiger dingen te doen dan de kinderen van het westen Engels en Nederlands te leren. Niet dat hij dat ook niet ernstig opvatte, wel integendeel, maar dat kon voortaan ook door iemand anders gedaan worden. Voor wat hij ginder ging doen, waren er niét zoveel kandidaten, dus ging hij maar. 

            Zie hem staan, die fijne, frêle figuur. Naast zijn ezel, die op de Peruaanse zandwegen wat praktischer is dan een fiets van Belgische makelij. Een pelgrim op tocht, zoals tweeduizend jaar geleden zijn grote voorganger eveneens op een ezel de stad binnenreed. Hij kijkt een beetje schuin voor zich uit, de camera geneert hem wat. En hij glimlacht voorzichtjes, trotzdem.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Lieven Vandekerckhove
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 131
Publicatie op .
Tags: Cursiefje

Geef een waardering voor: "Trotzdem"

Geschreven door Lieven Vandekerckhove . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
15.08.20
Feedback:
ik vind het een zeer mooi verhaal Lieven en ik zie hem ook zo staan want je schrijft zo beeldend. 5 sterren!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
27.07.20
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...