Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 214
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Tenen

| Lieven Vandekerckhove

En nu eens iets laag bij de grond. Mijn leven lang heb ik er tegen opgezien om nieuwe schoenen te kopen. Ik heb immers iets met mijn tenen. Ik stel zulke aankoop dan ook altijd zo lang mogelijk uit, uit vrees namelijk met de verkeerde maat naar huis te gaan. Altijd al heb ik dat voor de hele wereld verborgen kunnen houden. Maar nu mijn wereld niet meer zo groot is als weleer, is het mij ook niet meer zo belangrijk, dit intiem geheim te verzwijgen. Dit aan de blikken van de wereld onttrekken, was overigens niet zo moeilijk: het zat diep in mijn schoenen verscholen. Maar nu mag Jan en alleman het weten. Zet u dus schrap, hier komt het: mijn linker grote teen is één centimeter langer dan mijn rechter grote teen. En als ik schoenen ga kopen, bekruipt me iedere keer weer de vrees dat ik na korte tijd zal voelen dat mijn rechter schoen weer te groot is, of mijn linker schoen weer te klein. Te méér omdat maat 43 niet bij alle schoenfabrikanten nog hetzelfde betekent, heeft het voor mij altijd iets van een gok om echt mijn maat op de kop te tikken. Daarom, méér nog dan om ecologische redenen, koop ik duurzame schoenen. Want zó ben ik voor langere tijd van de volgende enerverende aankoop vrijgesteld.

Troost vind ik in de gedachte dat ik niet de enige ter wereld ben, bij wie de Schepper een grapje uithaalt als hij de mensen boetseert. Want er loopt toch wel wat rond aan schoonheid, nietwaar? Nu zijn twee ongelijke tenen nog geen onoverkomelijk probleem, en zoals al gezegd, wie ziét dat ooit? Doch minder gelaten zou ik erbij zijn als mijn Schepper me voor de grap niet twee verschillende grote tenen had gegeven, maar op het ogenblik dat hij aan mijn linker voet moest beginnen, gezegd had dat hij geen klei meer had om er überhaupt  nog een grote teen aan te zetten. Het ware niet de eerste keer geweest dat hij bij de afwerking van zijn schepselen een grapje uithaalde: weet je nog dat hij geen verf meer had om het varken, dat als laatste in de rij aan de beurt was, bont aan te kleden? Hij heeft Miss Piggy dan maar ter compensatie een krulstaartje gedraaid - als troostprijs.

Toch heeft hij het aangedurfd om ook eens één van zijn menselijke schepselen zo´n loer te draaien, en dan nog wel één van zijn ijverige dienaars, de pastoor van oma´s parochie. Die man kwam regelmatig bij mijn grootouders op bezoek, hij was er kind aan huis. Zélf had mijn grootmoeder twee priesters gebaard, de trots van haar leven, zodat alles wat naar kerk en godsdienst zweemde, een bijna bovennatuurlijke allure had. Hoe graag had ze ooit eens in een heilige communie de witte soutane van de paus, of desnoods maar de paarse soutane van de bisschop aangeraakt. De parochiepastoor stond weliswaar een trapje lager, maar hij deelde natuurlijk in haar aanbidding van al wie een directe lijn met de hemel had. Ze ontving de pastoor zoals de herder vroeger zo vaak door zijn schapen werd ontvangen: met alle eer die past voor iemand, die al van op aarde met één been in de hemel staat. Of het nu zijn voet in de hemel, dan wel zijn voet op aarde was, laat ik in het midden, maar zekere keer beweerde de man dat hij een voet met vier tenen had. Meende hij dat nu? We wisten wel dat pastoors niet liegen, maar zo onvoorwaardelijk kon ik hem toch moeilijk geloven. Hij zag de scepsis in mijn ogen, en maakte er toen korte metten mee. Hij trok zijn schoen uit, hief zijn soutane tot boven de knie om zijn lange zwarte kous uit te trekken, en toverde een naakt been (oei, oma) en een voet met vier tenen tevoorschijn. Er waren er nooit vijf geweest, zei hij. Dus was de klei wel degelijk op als zijn Schepper aan die grote teen van mijnheer pastoor moest beginnen. Ik heb er toen niet aan gedacht, maar veel, veel later heb ik mij toch eens afgevraagd of hij dan eveneens ter compensatie een krulstaartje had gekregen. En nu vraag ik me zelfs af, of dat dan eigenlijk wel een troost geweest zou zijn.

Amper enkele kilometer verder woonde nonkel Paul. Hij bedreef er met succes een brasserie met alles erop en eraan. Honderden toertjes heb ik gedraaid in de zweefmolen, die hij voor de kinderen van zijn klanten op zijn goed geïnstalleerd had. Uit het zachtste hout gesneden, kon Nonkel Paul geen vlieg, laat staan een mens iets kwaad doen. Ongetwijfeld omdat hij zo fijngevoelig was, had hij zich aangesproken gevoeld als tijdens de Tweede Wereldoorlog her en der vanuit het katholieke Vlaanderen de oproep klonk om tegen de godsloochenaars, het rode gevaar, te gaan strijden. Hij is er ingelopen. Helaas, helaas, driemaal helaas. In zijn eigen dorp liep hij ongegeneerd rond in zijn zwart uniform. Hij heeft voor zijn ideaal een zware prijs betaald. Maar een stuk van die prijs hebben alleen zijn intimi gekend. Ik weet het enkel van horen zeggen: hij zou een grote teen missen. En deze keer niet omdat de klei op was als de goede God zijn boetseerwerk moest afmaken, maar omdat de goede God zijn strijder tijdens de grote veldtocht niet voldoende tegen weer en wind beschut had. De ijzige koude, waarin de slag om Moskou werd gestreden, was voor honderdduizenden soldaten vernietigend geweest. Nonkel Paul had er middenin gezeten. Weliswaar heeft hij de uitputting en de vrieskou overleefd, maar op een dag moest hij ervaren dat zijn grote teen bevroren was. Verloren, onherroepelijk verloren.

En nog is het met de kleine of de grote tenendrama´s niet gedaan. Het strafste verhaal is dat van onze Fred, de laatste house boy die we in Liberia gehad hebben.

Een eerlijker en betrouwbaarder boy was er in het hele land niet te vinden. Daarom waagden we het één enkele keer om op een avond de kleine kinderen thuis aan hem toe te vertrouwen, terwijl wij eindelijk ook eens in de stad een film konden gaan bekijken. Hij was stipt op het afgesproken uur daar, wij waren een beetje minder stipt op het afgesproken uur terug thuis. Tot onze verbazing troffen we hem in de gang tegen de voordeur aan, waar hij de hele avond was blijven rechtstaan met…. een jachtgeweer in de hand. Het wapen had hij onder zijn regenjas mee naar binnen gesmokkeld, misschien omdat hij vermoedde dat we bij ontdekking ervan de kinderen nooit met een gewapende man in huis hadden achtergelaten. Maar hij stond daar, trouw als een hond, nikte naar het geweer, dat hij recht tegen de schouder hield, en stelde ons gerust: „This is my brother“.

Eén oog, glazig als een knikker, staarde van diep in zijn oogkas onbeweeglijk voor zich uit als hij naar links of naar rechts keek. Het was ons nooit helemaal duidelijk of hij wel naar ons keek als hij naar ons keek. Hij had gelukkig nog een tweede oog, bijna zo donker als zijn kroezelhaar. Of hij als éénoog geboren was, dan wel onderweg een éénoog geworden was, heb ik hem nooit durven vragen. Behalve enig reparatiewerk aan zijn oog was er nog wel méér werk aan de winkel om van onze Fred een Afrikaanse adonis te maken. Laag bij de grond had zijn geschiedenis hem ook nog maar eens liggen gehad, want jawel, uit zijn teenslippers staken aan de linkervoet vijf, aan de rechtervoet vier tenen. Voor de kinderen een bron van hilariteit, voor ons een raadsel. Maar hij had ons niet lang laten wachten op de oplossing van het mysterie. Jaren tevoren had hij per ongeluk zijn voet op een slang gezet, die in de savanne zijn weg kruiste. Bliksemsnel had de kop zich naar hem toe gedraaid en in zijn grote teen toegeslagen. Hij heeft dan al zijn koelbloedigheid moeten bewaren en al zijn moed moeten samenrapen, om het énige te doen wat hij op dat moment nog kón doen: hij greep zijn machete, en met één rake zwier zwaaide hij zijn teen eraf. Fred was nooit onze Fred geworden, als hij op dat moment ook maar één ogenblik geaarzeld had.

Als ik mij nu in mijn bad achterover leg, en mijn beide voeten op de rand van het bad naast elkaar op de hielen laat rusten om iedere keer weer het grapje van mijn Schepper te bekijken - neen, niet dat krulstaartje -, dan denk ik dat ik al bij al niet veel mag klagen. Twee ongelijke grote tenen? Niet zeuren, mensen, het kan erger.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 166

(De gemiddelde waardering is 4 door 4 stem(-men)

Reacties   

# Alweer boeiende lectuur!Hans Van Battel 14-12-2019 22:41
:-)
# RE: Alweer boeiende lectuur!Lieven Vandekerckhove 14-12-2019 23:01
En alweer bedankt voor het compliment, Hans. :-)
# RE: TenenRebelle van Reymerswael, schrijfgek 14-12-2019 19:47
Van kop tot teen bekeken hebben we allemaal onze zgn schoonheidsfout jes, en juist dat maakt in mijn ogen een mens zo mooi. :-)
groetjes Rebelle
# RE: TenenLieven Vandekerckhove 14-12-2019 22:11
De nagel op de kop, Rebelle!
# Lotteke,Guido Aerts 13-12-2019 14:44
het vrouwtje dat in mijn dorp de voorloper van de Veritas winkels uitbaatte had een man die het hele jaar door sandalen droeg. Nu weet ik eindelijk waarom en dus niet alleen omdat hij van Lotje getikt was.
# RE: Lotteke,Lieven Vandekerckhove 13-12-2019 15:07
:-)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Cursiefje
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Verbinding

Geschreven door Vera Bijma. Geplaatst in Column.
Toen ik vanmiddag naar school fietste om zoonlief op te halen, kwam ik een koppel met een kinderwagen tegen. Op het eerste gezicht wel een modern stel, want in tegenstellin...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Regendans

04, juni, 2020 Diane Thone

ZEN

22, mrt, 2020 Diane Thone

In haar blauwbebloemde kleed

30, apr, 2020 Lieven Vandekerckhove
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!